Ολα τα θέματα ανοιχτά, οι δρόμοι μόνον κλείσαν και τα τρακτέρ της αγροτιάς για Σύνταγμα κινήσαν.
Αλλά κι αυτά πλακώνονται: Να πάνε; Να μην πάνε;
Ποιοι θέλουνε διάλογο; Ποιοι το σκοινί τραβάνε;
Βαρέθηκα πια της φυλής την έμφυτη διχόνοια σκουλήκι που μας τυραννά απ’ τα παλιά τα χρόνια.
Η χώρα μας μεγάλο ρινγκ έφτασε να θυμίζει και ο καθείς τον άλλονε νυχθημερόν τον βρίζει.
Του κίνδυνου τον κώδωνα ο Τσακαλώτος κρούει μα μες σε τόσο θόρυβο κανείς δεν τον ακούει.
Καήκαμε, το δήλωσε, με τις καθυστερήσεις κι εμείς αναλωνόμαστε σ’ εγκλήσεις κι αντεγκλήσεις…
Απρακτο πάλι έφυγε το φοβερό κουαρτέτο και Μέρκελ με Νταβούτογλου χορεύουνε ντουέτο.
Οι δυο τους τα μιλήσανε, οι δυο τα συμφωνήσαν και για το τι θα κάνουνε ούτε που μας ρωτήσαν.
Ο τελευταίος πια τροχός γίναμε της αμάξης απ’ όποια κι αν το δεις σκοπιά, απ’ όπου κι αν κοιτάξεις…
Θα κλείσουν και τα σύνορα, το είπε κι ο Μουζάλας και σφίγγει γύρω μας θηλιά αόρατης κρεμάλας.
Οπου θα γίνουνε hotspots οι κοινωνίες βράζουν αλλ’ απ’ το Σένγκεν με κλοτσιές «προσωρινά» μας βγάζουν.
Ανάστατα τα Διαβατά, η Κως ξεσηκωμένη και όλο και πληθαίνουνε στο Αιγαίο οι πνιγμένοι.
Κι ενώ εμείς τρωγόμαστε, βρίζουμε αδιακρίτως τείχη τριγύρω χτίζονται, κι όχι… ανεπαισθήτως!
