Τον ωραιότερο στολισμό στη γειτονιά τον έχει κάνει ένα ιδιωτικό θεραπευτήριο. Τα βράδια παίζει στα τζάμια μας η αντανάκλαση από τα πυκνά, περίτεχνα τυλιγμένα λαμπάκια σε κάθε όροφο κι αν κοιτάξεις προς τα κάτω προβάλλει σαγηνευτικό, τοποθετημένο στη μία από τις εισόδους, το παραμυθένιο, πανύψηλο δέντρο, φορτωμένο στολίδια (εντυπωσιακές μπάλες, μεγάλους καρυοθραύστες, αγιοβασιλάκια και κουκλάκια). «Τι να κόστισε!» παρατηρώ, με το φάντασμα του Σκρουτζ να γειώνει χαιρέκακα μέσα μου την εντύπωση. Κατηφορίζοντας πάντως κάθε βράδυ από το μετρό προς το σπίτι στέκομαι λίγο και χαζεύω το υπέροχο θέαμα του ολόφωτου κτιρίου που παρεμβαίνει με πεισματικό χριστουγεννιάτικο πνεύμα στην κατά τα άλλα εορταστικά ανόρεκτη διασταύρωση.
Ο μοναδικός άλλος που επιχειρεί κάπως να ανταγωνιστεί αυτή τη χριστουγεννιάτικη υπερπαραγωγή στο τετράγωνο, αν και με σαφώς κατώτερο αποτέλεσμα στις βιτρίνες του, είναι το σούπερ μάρκετ απέναντι, όπου όμως η κούραση από τις υπερωρίες των ημερών στο πρόσωπο των υπαλλήλων και η σκέψη ότι τον μισό στολισμό τον πλήρωσα εγώ με τον λογαριασμό για τις προμήθειες –μαζί και οι έκτακτες εορταστικές κι εξωφρενικές σε… εκτίναξη– των ημερών, με κάνει να εκνευρίζομαι με την αντίστιξη αλλά και με τον εαυτό μου που επιμένει να αντιστέκεται στο μήνυμα της γιορτής.
Η αλήθεια είναι ότι με αυτές τις αντιστίξεις διακοσμήθηκε για την ώρα η γειτονιά, διότι όσο ωραίος κι αν είναι ο στολισμός του θεραπευτηρίου δεν παύει να εκπροσωπεί μια στερεότυπη χριστουγεννιάτικη φαντασίωση, κρύβοντας το περιεχόμενο ασθενών που κάθε μέρα παραμονής τους εκεί στοιχίζει τουλάχιστον όσο το ολόφωτο δέντρο κάτω και που ασφαλώς θα προτιμούσαν να είναι στο σπιτάκι τους.
Στην απέναντι πολυκατοικία ο γείτονας που τυλίγει κι αυτός λαμπάκια στα κάγκελα με αξιοσημείωτη αφοσίωση και τελειομανία κάθε φορά, φέτος μάλλον βαρέθηκε. Κι εμείς θα στολίσουμε στο παρά πέντε, βγάζοντας από την κούτα το ψεύτικο δεντράκι μας με τις μπάλες που ο προορισμός τους φοβάμαι πως είναι να φτιάξουν τα κέφια στις γάτες μου και μόνο. Λέμε πάντως το βράδυ να πάμε ένα θέατρο και αύριο ακούγοντας σαχλά χριστουγεννιάτικα τραγούδια να φτιάξουμε μελομακάρονα – ήδη μου ’ρχονται στη μύτη κανέλες, μέλι, αρώματα κι ο συνειρμός του Μάνου Ελευθερίου που τέτοιες μέρες μάς χάριζε πορτοκάλια με μπηγμένα στη σάρκα τους δεκάδες καρφιά γαρίφαλο και χαμογελώ.
