Οι αντιδράσεις για την παλαιστινιακή γενοκτονία, όπως εκφράστηκαν -ή και δεν εκφράστηκαν- στο 82ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας (27/8-6/9), συγκεντρώνονται σε μια, αντιπροσωπευτική αυτού που συμβαίνει παγκοσμίως και πολύ ενδιαφέρουσα, αντίστιξη.
Απ’ τη μια ο συμπαθέστατός μας μεν, παρών τακτικά στα ελληνικά φεστιβάλ, πολυβραβευμένος και πολύ ταλαντούχος Ελληνοαμερικανός σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός Αλεξάντερ Πέιν, ως πρόεδρος της φετινής κριτικής επιτροπής στη Μόστρα, όμως, αμήχανος, σιωπηλός και άβουλος. Δήλωσε άλλωστε εξαρχής στην πρώτη συνέντευξη Τύπου της διοργάνωσης «απροετοίμαστος για την ερώτηση», όταν του ζητήθηκε η άποψή του για ό,τι συμβαίνει στη Γάζα. «Βρίσκομαι εδώ», πρόσθεσε μάλιστα, «για να κρίνω και να μιλήσω για τον κινηματογράφο. Οι πολιτικές μου απόψεις, είμαι βέβαιος, δεν διαφέρουν πολύ από τις δικές σας».
Εξίσου άβολα φάνηκε να αισθάνεται και στην τελική συνέντευξη Τύπου, μετά τα βραβεία, όταν πια ο «πάπας του αμερικανικού ανεξάρτητου σινεμά» Τζιμ Τζάρμους είχε επιλεγεί ήδη για Χρυσό Λέοντα με την ταινία «Father Mother Sister Brother» και η ταινία της Μπεν Χάνια «Η φωνή της Χιντ Ρατζάμπ», για την 5χρονη Παλαιστίνια που δολοφονήθηκε από Ισραηλινούς, παρότι απέσπασε τη μεγαλύτερη προσοχή των θεατών, 25λεπτο χειροκρότημα και δάκρυα, είχε αποσπάσει το Μεγάλο Βραβείο της επιτροπής, τη δεύτερη σημαντικότερη φεστιβαλική διάκριση – επιτρέποντας μάλιστα να διαρρεύσουν φήμες ότι αυτή ακριβώς η κατάταξη στα βραβεία είχε προκαλέσει ένταση εντός της 7μελούς επιτροπής και απειλή παραίτησης ενός μέλους. «Ως επιτροπή, αγαπήσαμε και τις δύο ταινίες, τις θαυμάζουμε και τις εκτιμούμε εξίσου. Κι αν η μία έπρεπε να υπερισχύσει της άλλης, αυτό έγινε με μια διαφορά του 000001%».
Αν και αμήχανη, πάντως η απόπειρα του Πέιν ήταν μια αξιοπρεπής διπλωματία όσο και αναποτελεσματική προσπάθεια εξισορρόπησης στο τεντωμένο σκοινί αυτής της μορφής εξουσίας που του προσέδωσε εκ των πραγμάτων η προεδρία στην επιτροπή. Πλην όμως, η κατάσταση στη Γαζα μάλλον δεν σηκώνει διπλωματικούς τακτικισμούς. Οι χιλιάδες υπογραφές και τα ονοματεπώνυμα μιας «αφρόκρεμας» του παγκόσμιου σινεμά στις δύο πρωτοβουλίες του κινηματογραφικού κόσμου, Venice4Palestine και Film Workers for Palestine, η πρώτη ζητώντας από τη διοργάνωση της Μόστρα να τοποθετηθεί ξεκάθαρα απέναντι στη γενοκτονία, η δεύτερη ανακοινώνοντας τη δέσμευση των υπογραψάντων να μη συνεργαστούν εφεξής με ισραηλινές εταιρείες ή φορείς «που είναι συνένοχοι σε εγκλήματα πολέμου», εξέθεσαν τον Πέιν ως δειλό, μοιραίο και άβουλο αντάμα. Φυσικά η επιλογή του Τζάρμους δεν είναι παράλογη. Ομως ειδικά φέτος τι μήνυμα θα έστελνε η Βενετία αν ο Χρυσός της Λέοντας μνημόνευε την 5χρονη Χιντ Ρατζάμπ!
