Οταν η «κοινή ησυχία» χρειάζεται να διαταραχθεί

«Η Αστυνομία σταματά τα πανηγύρια στην Ηπειρο». Γιατί; Για παραβίαση των διατάξεων περί κοινής ησυχίας! Ως εκ τούτου αστυνομικοί από το τμήμα Ηγουμενίτσας π.χ. συνέλαβαν με τη διαδικασία του αυτοφώρου διοργανωτές, επειδή οι εκδηλώσεις και δη με ζωντανή ορχήστρα διαρκούσαν πέραν της 11ης βραδινής!

«Ημαρτον» αναφώνησα όταν διάβασα την είδηση τέλη Ιουλίου. Το αυτονόητο, ευτυχώς, το διατύπωσαν, οι πολιτιστικοί σύλλογοι της περιοχής επισημαίνοντας ότι τα παραδοσιακά γλέντια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της ηπειρώτικης ταυτότητας και κληρονομιάς και ζητώντας ρύθμιση εξαίρεσης για τα πανηγύρια, με όρους και χρονικά όρια που να σέβονται τόσο τους κατοίκους όσο και τους διοργανωτές.

«Δεν ζητάμε ασυδοσία. Ζητάμε σεβασμό στην παράδοση», ανέφεραν σε κοινή ανακοίνωσή τους. Δεν ξέρω τι συνέβη στην Ηπειρο των Χαλκιάδων, των Μπατζήδων, του Κίτσου Χαρισιάδη, του Μάνθου Σταυρόπουλου, αλλά και του Κωνσταντή Πιστιόλη -για να πάμε στη σύγχρονη γενιά μεγάλων ερμηνευτών- κι άρχισε να καταγγέλλει την παράδοσή της για «διατάραξη κοινής ησυχίας».

Ναι, τα πανηγύρια μπορεί κάποτε να είναι και κακόγουστα, κακόφωνα ή να φλερτάρουν με το λούμπεν. Ναι, σίγουρα ξενυχτούν με κλαρίνα, χύμα ουίσκι, τη γνωστή λευκή πλαστική καρέκλα, στρατσόχαρτο και κρέατα στα τραπέζια. Ξενυχτούν όμως συχνά και με «ουράνιους» παραδοσιακούς μουσικούς που δεν τους ακούς πουθενά αλλού, με χορούς και πειράγματα, με επικοινωνία και ξέσκασμα και την ίδια ώρα ηχητικούς συνειρμούς, ταξίδι στον εσώτερο εαυτό σου και σε όσους «έφυγαν», υπενθύμιση του που ανήκεις και πώς εύχεσαι να ζεις. Ισως αυτό να διαταράσσει την κοινή ησυχία. Για κάποιους τουλάχιστον γιατί, αντίθετα, για πολλούς άλλους το ίδιο είναι προορισμός. Μέρες που ’ναι και τα πανηγύρια έχουν την τιμητική τους έτυχε μάλιστα να το διαπιστώσω από τρεις διαφορετικές γενιές.

«Μάνα, να πάρω αυτό το παπούτσι για να μπορώ να χορεύω στο πανηγύρι;», με συμβουλεύτηκε η κόρη μου (που κατά κανόνα ακούει έντεχνο και αγγλική ποπ), ενθουσιασμένη με την προοπτική να πάει Δεκαπενταύγουστο σε πανηγύρι της Τήνου. Νεότερη φίλη μου, η Μαρία, δεν χάνει το πανηγύρι του χωριού της στην Ηλεία όσο κι αν γελάει καμιά φορά μετά, με τις πρωτόγονες συνθήκες του. Οσο για τη συνομήλικη φίλη μου, τη Γιούλα, εικαστικό και βίντεο-αρτιστ, πήγε φέτος Ικαρία για να ζήσει «επιτέλους ένα ικαριώτικο πανηγύρι». Μάλλον και οι τρεις ήταν, όπως τις «έκοψα», αποφασισμένες να διαταράξουν την κοινή ησυχία.