Συνείδηση α λα καρτ

Αντώνης Σαμαράς, πρ. πρωθυπουργός: «Θα σας ζητήσω να ξεχάσετε όλα τα άλλα και να ακούσετε τη συνείδησή σας. Να σκεφτείτε τι θα ψηφίσετε. Η κυβέρνηση δεν νιώθει να απειλείται από την αντιπολίτευση, αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα καλό και δεν σημαίνει ότι έχει πάντα δίκιο».

Μάκης Βορίδης, υπουργός Επικρατείας: «Στα ζητήματα της συνειδήσεως εννοείται ότι εγώ δεν μπορώ να κάνω πίσω. Αν μου πει κάποιος “Θα το κάνεις υποχρεωτικά αυτό”, δεν μπορώ να το κάνω».

Θάνος Πλεύρης, αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος: «Είναι θέμα συνείδησης και συνείδηση σημαίνει πως αντέχεις και αναγνωρίζεις τον πολιτικό σου ρόλο […] Θα επιλέξω στάση που δεν θα δώσει το δικαίωμα να εκμεταλλευτεί κανείς τη διαφωνία μου για μικροπολιτικούς λόγους».

Παύλος Μαρινάκης, κυβερνητικός εκπρόσωπος: «Κάθε απόφαση είναι προσωπική, όπως την υπαγορεύει η συνείδησή του. Ας μην προεξοφλήσουμε τη στάση ενός υπουργού, υφυπουργού ή βουλευτή».

Μάνος Κόνσολας: «Η επιλογή μου υπαγορεύεται από τις αξίες στις οποίες πιστεύω. Δεν είναι πολιτική πράξη. Είναι πράξη συνείδησης και μόνο».

Ανδρέας Κατσανιώτης: «Είμαι περήφανος που ανήκω στην παράταξη της Ν.Δ. γιατί έχω το δικαίωμα να υποστηρίζω τις απόψεις σύμφωνα με τη συνείδησή μου».

Κώστας Γκιουλέκας: «Ο πρωθυπουργός είπε την άποψή του […] Δεν είμαστε στρατιώτες για να μας πουν τι θα κάνουμε»

Μίλτος Χρυσομάλλης: «Τοποθετούμαι κατά συνείδηση και όχι απέχοντας. Γιατί έχουμε την ευθύνη […] να προστατεύσουμε την κοινωνία και πάνω από όλα τα παιδιά μας».

Αννα Καραμανλή: «Προσεγγίζω το θέμα καθαρά συνειδησιακά […] Το Σύνταγμα λέει ότι ο βουλευτής ψηφίζει κατά συνείδηση. Συνειδησιακά θα ψηφίσω και με βάση τα πιστεύω μου, γιατί ακούω και την κοινωνία και την Εκκλησία…».

Ελάχιστες από τις εκατοντάδες φορές που ακούστηκε δημοσίως η λέξη «συνείδηση» και τα παράγωγά της από τα στόματα των στελεχών της κυβέρνησης και των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, το τελευταίο τρίμηνο. «Εβρεχε» συνείδηση και «φύσαγε» βαθιά αξιακή και προσωπική κρίση στο κοινοβουλευτικό κλιμάκιο της Ν.Δ. Ηταν εν όψει της ψήφισης του νομοσχεδίου για τον γάμο των ομοφύλων που πολλοί όμνυαν στο χρέος να προστατευτεί η κοινωνία και τα νέα παιδιά. Να, κάπως σαν κι αυτά που ήταν ανάμεσα στους 57 νεκρούς των Τεμπών.