Ενας απείθαρχος στρατιώτης καταδικάζεται σε θάνατο. Την απόφαση θα εκτελέσει ένα «ιδιόρρυθμο» μηχάνημα εγγράφοντας με αιχμηρές ακίδες πάνω στο γυμνό του σώμα το παράπτωμά του. Βαρύνοντα ρόλο παίζουν δύο πρόσωπα: ο αξιωματικός, που ενδιαφέρεται μόνο για την καλή λειτουργία της μηχανής, και ο ερευνητής-ταξιδιώτης, που, αν και εκφράζει την αντίθεσή του, παραμένει ουσιαστικά αμέτοχος και φροντίζει να αποδράσει τάχιστα από τον ζοφερό τόπο.
Η «Σωφρονιστική αποικία» θέτει ένα ζήτημα ηθικής φύσεως. Δεν είναι μόνο οι δράστες υπεύθυνοι για την τέλεση του εγκλήματος· συνυπεύθυνοι είναι και οι αδρανείς, όσοι ολιγώρησαν και δεν παρεμπόδισαν την επικράτηση του κακού.
● Πόσο επίκαιρη είναι σήμερα αυτή η αδηφάγα μηχανή; Πιστεύετε ότι εμείς τη στήνουμε και την τροφοδοτούμε; Αναφέρετε μέσα στο έργο κάποια ζητήματα πιο σύγχρονα, όπως την απάθεια της Ευρώπης στο θέμα των μεταναστών. Μπορείτε να μας δώσετε και δυο-τρία ακόμη παραδείγματα αυτής της «μηχανής», που μάλλον είναι μπροστά μας αλλά δεν τα βλέπουμε;
Τη «μηχανή» αυτή την τροφοδοτούμε όλοι λίγο ή πολύ, ακόμα και οι πιο βαθιά ευαισθητοποιημένοι και πολιτικοποιημένοι. Η μηχανή αυτή είναι η ίδια η εποχή πια ή, για να το πω αλλιώς, η εποχή κινεί αυτή τη μηχανή. Δεν είναι μόνο οι μετανάστες… Εχει να κάνει με την ουσιαστική στάση του δυτικού κόσμου απέναντι σε πράγματα που συμβαίνουν έξω από αυτόν. Ολοι θέλουμε να βοηθήσουμε, όλοι δακρύζουμε από απόσταση, όλοι αλλάζουμε τον τρόπο που ζούμε λόγω αυτών που συμβαίνουν… όμως πάντα επιστρέφουμε στη θαλπωρή της δυτικής μας φούσκας, πίσω στην προστατευμένη γυάλα μας.
● Είστε ένας νέος άνθρωπος. Πώς αισθάνεστε, πώς αισθάνονται οι νέοι σήμερα στη χώρα μας; Συνθλίβονται από τη μηχανή του συστήματος; Ή για λόγους καταγωγής, ανατροφής, στήνουν κι αυτοί τις δικές τους μηχανές;
Δεν ξέρω πώς νιώθουν οι άλλοι νέοι και δεν μου αρέσει να σκέφτομαι έτσι. Το ζήτημα είναι πώς καταφέρνεις να επιβιώσεις σε ένα σύστημα που σε υποτιμά και πάει να σε συνθλίψει, διατηρώντας τη στάση και το όραμά σου. Η μάχη απέναντι στο σύστημα γίνεται πάντα από μέσα ή έτσι θεωρώ ότι πρέπει να γίνεται. Αφήνεις το σύστημα να σε καταπιεί και το σκοτώνεις από μέσα, παλεύεις να το ρίξεις από μέσα. Προσωπικά, είχα πολλές δυσκολίες όταν ξεκίνησα, αλλά δεν έδωσα ποτέ σημασία σε αυτές, συνέχισα να πιστεύω αυτό που πιστεύω και να δημιουργώ εκείνο που χρειαζόμουν. Ποτέ δεν σκέφτηκα να δημιουργήσω κάτι που θα αρέσει στον κόσμο, δεν ξεκινάω από εκεί. Αυτό που με αφορά είναι αυτό που δημιουργώ να ωθεί τον θεατή σε μια μετακίνηση, να λοξοδρομήσει για λίγο, να κουνηθεί από την ασφάλειά του… μπας και αλλάξει τίποτε πυρηνικά. Ολα τα άλλα τα θεωρώ γαρνιτούρες.
● Ξεκινήσατε πολύ μικρός την ενασχόλησή σας με την τέχνη, σε ένα περιβάλλον δυστοπικό (οικονομική κρίση, πανδημία, πολλές κρίσεις μαζί). Τι σας έκανε να στραφείτε σε αυτήν;
Τα πράγματα γύρω μας είναι πάντα ανυπόφορα ή έχουν μέσα τους κάτι το ανυπόφορο. Αυτός είναι ένας βασικός μηχανισμός μέσα μου που με ωθεί να πάω παρακάτω καλλιτεχνικά. Η συνθήκη στην οποία ζούμε είναι ακατάλληλη, αλλά αυτό το ακατάλληλο είναι που σε κάνει να σκάψεις βαθιά, διαφεύγοντας από την επιφάνεια για να δεις τι πραγματικά χρειάζεσαι. Η τέχνη του θεάτρου είναι ένα καταφύγιο που εμφανίζεται και είναι χρήσιμο σε αυτούς που το έχουν επιλέξει. Μια παράσταση είναι χρήσιμη όταν ο άλλος είναι διατεθειμένος να μετακινηθεί. Δεν είναι μονόπλευρη η σχέση. Χρειάζονται και οι δύο στον έρωτα. Χρειάζονται και οι δύο στο θέατρο.
● Τι σας εμπνέει στον Κάφκα και πόσο επίκαιρος είναι σήμερα;
Στον Κάφκα με συγκινεί το προσωπικό. Είναι ο πιο προσωπικός συγγραφέας που έχω διαβάσει. Οριακά αυτοβιογραφείται. Αυτό με αφορά πολύ! Το προσωπικό, το αφιλτράριστο, το γνήσιο, το πηγαίο. Ολα τα άλλα είναι αναπηρίες και κορεκτίλες. Ο Κάφκα δεν είναι απλά επίκαιρος… είναι υπερπροσωπικός. Αυτό τον κάνει να είναι διαρκώς παρών.
● Νιώθετε ότι λείπουν οι ευκαιρίες στον τομέα σας στη Θεσσαλονίκη; Μιλήσατε για συνέργειες που λείπουν από την πόλη.
Ευκαιρίες υπάρχουν λίγες όντως. Αλλά αν το θέατρο είναι η ζωή σου, αν είσαι διατεθειμένος να θυσιάσεις πράγματα για την τέχνη, να ζεις μέσα στο θέατρο… δεν υπάρχει περίπτωση θεωρώ να μην αποκαλυφθούν οι ευκαιρίες.
Η πόλη αυτή έχει πολλά ελλείμματα. Τα περισσότερα θέατρα στην πόλη διοικούνται από ανθρώπους που δεν έχουν καμία σχέση με την τέχνη του θεάτρου αλλά με την επιχειρηματικότητα. Δεν λέω, είναι αναγκαίο και το επιχειρείν, αλλά δεν αρκεί, χρειάζονται γνώση, παιδεία και ανάγκη… την οποία δεν βλέπω, πέρα από δύο εξαιρέσεις τις οποίες, φυσικά, όλοι γνωρίζουμε. Το Θέατρο Τ θεωρώ ότι κρατιέται στιβαρά διατηρώντας την αισθητική και τη στάση του όσο περισσότερο μπορεί. Εχω συνεργαστεί με όλα (σχεδόν) τα θέατρα στην πόλη, και τα μεγάλα και τα μικρά, και τα εμπορικά και τα πειραματικά. Η πόλη αυτή χρειάζεται περισσότερα θέατρα, περισσότερες θεατρικές σκηνές σε συνοικίες, στο κέντρο… παντού! Μόνο έτσι το κοινό θα εκπαιδευτεί, θα του αποκαλυφθεί η ανάγκη για συνάντηση στο θέατρο. Αυτή τη στιγμή το πράγμα στηρίζεται στην αναγνωρισιμότητα και λιγότερες φορές στη συνέπεια του καλλιτέχνη απέναντι στην τέχνη του. Για παράδειγμα, κάτι που με κάνει φοβερά περήφανο και μου δίνει δύναμη είναι το «Γράμμα στον πατέρα» που σκηνοθετώ και παίζεται από το 2019 και είναι διαρκώς εδώ και 3 χρόνια sold out χωρίς να έχω ηθοποιούς-ονόματα. Αυτό είναι φοβερό. Η παράσταση αυτή πέτυχε επειδή μάλλον υπήρξαμε ιδιαίτερα συνεπείς στην ιδέα και στο όραμά μας. Ετσι νομίζω.
● Πώς ανταποκρίνεται το κοινό στα «δύσκολα» έργα;
Αλλες φορές δύσπιστα, άλλες φορές με δυσκολία, άλλες φορές με περιέργεια, με ανάγκη. Εξαρτάται τον άνθρωπο. Εμένα μου αρέσουν οι άνθρωποι που αντιμετωπίζουν τη δυσκολία ως λάκτισμα για να πάνε παραπέρα και αντίθετα δεν μου αρέσουν καθόλου εκείνοι που επιζητούν πάντα εκείνο που καταλαβαίνουν, εκείνο που κατανοούν, που εμπιστεύονται, που νιώθουν ασφάλεια μέσα σε αυτό… Αυτοί οι άνθρωποι έχουν χαθεί άραγε ποτέ στον έρωτα; Ή όλη η ζωή τους είναι ένα «πρόσεχε»; Δεν ξέρω. Με αφορά πολύ αυτό το ζήτημα.
● Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Υπάρχει κάποιο ενδεχόμενο συνεργασίας στα σκαριά;
Για του χρόνου προγραμματίζουμε πολλά που αφορούν κυρίως το ζήτημα της σεξουαλικότητας και του πόθου. Εχουμε μια συνεργασία με το Θέατρο Τ, το Ινστιτούτο Γκαίτε και κάτι στην Αθήνα με τον αγαπημένο μου φίλο Δημήτρη Μαραμή.
-320x213.png)
