Το μόνο που πρέπει να πούμε σήμερα στα νέα παιδιά είναι μερικά επίσημα, ανατριχιαστικά στοιχεία του ΟΗΕ για το κόστος των εξοπλισμών. Με τη θερμή παράκληση να τα σημειώσουν και να μην τα ξεχάσουν ποτέ. Οπως φαίνεται ότι τα ξέχασαν οι σημερινοί «πατέρες» του έθνους.
Γιατί, ασφαλώς, δεν θα μπορέσουν ποτέ να καταλάβουν πώς είναι δυνατόν να ψηφίζονται, ακόμη και σήμερα, προϋπολογισμοί κάποιων εκατομμυρίων για ΕΡΓΑ πολιτισμού και, ταυτόχρονα, προϋπολογισμοί τρισεκατομμυρίων για πανάκριβα όπλα… ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ αυτών των έργων!
Σαν να μην έφταναν τόσα και τόσα ιλαροτραγικά γεγονότα που μας έκαναν να γελάμε και να κλαίμε, να θυμώνουμε και να αηδιάζουμε, παρακολουθώντας τα γεγονότα, τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια.
Μας ήρθε και η τελευταία… αγωνία μας, Μπάιντεν – Τραμπ, να περιμένουμε να δούμε ποιος θα κυβερνήσει τα επόμενα τέσσερα χρόνια τον κόσμο. Λες και δεν ξέρουμε ότι όποιος Αμερικανός πρόεδρος κι αν μας προκύψει, δεν θα είναι τίποτε άλλο παρά ένας προεπιλεγμένος διαχειριστής των παντοδύναμων αμερικανικών και πολυεθνικών οικονομικών κολοσσών. Υπεύθυνοι και οι δύο για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη και τον εμφύλιο στην Ουκρανία.
Λες και δεν ξέρουμε ότι και στον τόπο μας, πλέον, ο οποιοσδήποτε πρωθυπουργός δεν μπορεί να κάνει τίποτε άλλο παρά αυτό που είναι αναγκασμένος να κάνει, υπακούοντας στις εντολές της Ουάσινγκτον και των Βρυξελλών.
Τι να πεις λοιπόν στα σημερινά παιδιά, όταν μας στρίβουν την πλάτη, μας περιφρονούν και ασχολούνται τα περισσότερα, δυστυχώς, με το ΕΓΩ και λιγότερο με το ΕΜΕΙΣ… Οπως τα σπρώχνουν όλα τα ΜΜΕ.
Αυτά πρέπει να πούμε, τουλάχιστον, στα νέα παιδιά, από τα επίσημα στοιχεία του ΟΗΕ:
1. Οι εξοπλισμοί κοστίζουν, σε ετήσια βάση, περισσότερο από όσο κοστίζει ένας πόλεμος διάρκειας τριών ετών.
2. Το χρήμα που ξοδεύτηκε το 1960 για την άμυνα διαφόρων κρατών θα ήταν αρκετό για να χρηματοδοτηθούν όλα τα ειρηνικά προγράμματα (πολιτιστικά, υγείας, παιδείας κ.λπ.) του ΟΗΕ κατά τα επόμενα… 500 χρόνια!
3. Με τα χρήματα που κόστισε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, θα μπορούσαμε να εξασφαλίσουμε άνετα: α) μέση παιδεία για όλα τα παιδιά του κόσμου, β) ένα σπίτι 5 δωματίων για όλες τις οικογένειες και γ) ένα καλό νοσοκομείο για κάθε 5.000 κατοίκους όλης της Γης!
4. Η «βιομηχανία» του Πολιτισμού έρχεται παγκοσμίως, από πλευράς… τζίρου, στην τέταρτη θέση, ύστερα από τις βιομηχανίες των όπλων, των ναρκωτικών και της πορνείας!
Τελειώνοντας και για να μην τα… ισοπεδώνουμε όλα, υπήρχαν και υπάρχουν ακόμη πολλά νέα παιδιά που όταν ωρίμασαν δεν τα εξευτέλισε η εξουσία. Που δεν συμβιβάστηκαν. Πάλεψαν σε όλη τους τη ζωή για κάποιες αιώνιες Ιδέες, παρότι ήξεραν ότι… «οι Μήδοι θα διαβούν…».
Το 1987, η Επιτροπή Ελληνοτουρκικής Φιλίας προσπάθησε να ξαναζωντανέψει, μάταια, κάποιες καλές σχέσεις των δύο λαών, αποκαλύπτοντας μια πικρή αλήθεια:
«Είναι ντροπή να μας βάζουν οι ξένοι να μαλώνουμε σαν κοκόρια, για να τρίβουν τα χέρια τους και να λένε μεταξύ τους: “Αυτοί οι δυο είναι καθυστερημένοι, φοβισμένοι και υπανάπτυκτοι λαοί, που όσο τους εκμεταλλευόμαστε για τα συμφέροντά μας, τόσο τσακώνονται μεταξύ τους για το ποιος θα έχει περισσότερο την εύνοιά μας. Ποιος θα είναι το πιο καλό παιδί μαζί μας”».
Και έναν «καημό», με ένα πικρό τραγούδι:
«Ο Κεμάλ από την Πόλη κι ο Λευτέρης απ’ την Κρήτη, ήτανε δυο γειτονάκια, ίδια αυλή και ίδιο σπίτι… Ολη μέρα τσακωνόνταν, γκρίνιες, πόλεμοι, καυγάδες και τα χέρια τους ετρίβαν κάποιοι ξένοι αφεντάδες.. Ρε γειτονάκι, ρε καρντασάκι, γιατί οι ξένοι αφεντάδες να μας τρώνε το ψωμάκι…»
