Το αδιαφοροποίητο ως προς την τροφή

Ξυπνούσε το πρωί κι έλεγε επιτακτικά στον εαυτό της: «Δεν έχει νόημα να συζητάμε για ήδη ειλημμένες αποφάσεις. Σήμερα διαλειμματική νηστεία. Το επόμενο γεύμα της έπρεπε να γίνει στις τέσσερις το μεσημέρι, τότε έκλειναν οι δεκαέξι ώρες νηστείας που είχε επιλέξει. Εφτιαχνε καφέ σκέτο, έπινε, άνοιγε το μάτι της, ντυνόταν, κλείδωνε και έβγαινε στον δρόμο. Μέχρι τη στάση του λεωφορείου απέναντι από το σπίτι της, ένα λεπτό, μέχρι τη δουλειά σαράντα λεπτά χωρίς κίνηση, με κίνηση στους δρόμους «έπαιρνε κι έναν υπνάκο». Οταν το στομάχι άρχιζε να γουργουρίζει έβρισκε ότι είναι πολύ νωρίς για να αρχίσει να πεινάει…

Είχε ακόμα «γολγοθά» μπροστά της μέχρι το πρώτο γεύμα. Εδιωχνε τη σκέψη από το μυαλό κι αυτή ξαναέμπαινε σαν σφήνα στο μυαλό, τρυπώναν στον εγκέφαλο μήλα με αρωματική γεύση, γάλα με φράουλες -«άκου τώρα», έλεγε στον εαυτό της, «χειμωνιάτικα φράουλες»-, αραβικές πίτες μόνο με τυρί, σκέτο κοτόπουλο στήθος με τη μυρωδιά της ξεροψημένης πέτσας στη μύτη, κι έπειτα από τέτοιου είδους μικρές μάχες μεταξύ πραγματικότητας και γευστικής φαντασίωσης έμπαινε η πρώτη διαπραγμάτευση με το «ανίκητο» που αισθανόταν. Την πείνα.

Διαπραγμάτευση προκειμένου να οριστεί η παραβίαση της νηστείας. Τα τσιπς τα είχε αποκλείσει παρόλο που τρελαινόταν γι’ αυτά. Κατέληγε σε ένα σάντουιτς με διάφορα μέσα αλλά και με τυροκαυτερή οπωσδήποτε. Αν μπορούσε, παντού θα έβαζε τυροκαυτερή….

Καταπίνοντας το σάντουιτς και τη λαχτάρα για γεύση μαζί, αισθανόταν για δευτερόλεπτα λίγο καλύτερα κι αμέσως μετά ένιωθε χάλια.

Εκείνη παρατηρούσε τον εαυτό της κι εγώ παρατηρούσα εκείνη. Αυτή τη συμφωνία είχαμε κάνει εκείνο το απόγευμα που με είχε επισκεφθεί στο γραφείο. Είχαμε μιλήσει για διαφορετικούς κανόνες λειτουργίας, είχα εμφανίσει διαφορετικά όρια από τα όρια που γνώριζε όταν εφάρμοζε τη διατροφή της.

Είναι αλήθεια ότι όταν κάποιος ξεκινά να κάνει δίαιτα εφαρμόζει τον τρόπο που έχει μάθει να κάνει δίαιτα. Τις απαγορεύσεις και τους κανόνες που έχει μάθει, αντιμετωπίζει τον διατροφικό εαυτό του με τον τρόπο που τον έχουν αντιμετωπίσει. Τρώει αλλά δεν πεινά πάντα, ανακουφίζεται με την τροφή αλλά δεν είναι παρά πρόσκαιρη ανακούφιση, αισθάνεται ότι εκείνος ευθύνεται αλλά δεν είναι έτσι γιατί τις διαταραχές στη λήψη τροφής τις ονομάζει ο Fenichel «εθισμούς χωρίς τοξική ουσία» (O. Fenichel, 1945, σελ. 381), κι αυτή είναι μια πληροφορία από το βιβλίο του Βασίλη Δημόπουλου «Η ψυχαναλυτική κατανόηση των διαταραχών διατροφής», εκδόσεις Αρμός, 2023, καθώς και το παρακάτω μικρό απόσπασμα:

Η μη αναγνώριση από τη μητέρα των αναγκών του μωρού μοιάζει να εμπλέκεται στα ζητήματα που αφορούν και τις διαταραχές διατροφής. Η μη αναγνώριση, για παράδειγμα, του πότε το μωρό δυσφορεί, επειδή πεινάει, και η ικανοποίηση άλλης ανάγκης του, για παράδειγμα να θερμανθεί, επειδή η μητέρα πιστεύει πως εκείνο κρυώνει, αποτελεί τη βάση της σύγχυσης και του αδιαφοροποίητου των αναγκών των ερωτογόνων ζωνών και της σχέσης με το αντικείμενο, και ιδιαίτερα της διάκρισης του μέσα-έξω. Το παιδί δεν αναγνωρίζει αν η διέγερση-ανάγκη έρχεται από μέσα ή απέξω. Σαν συνέπεια αυτών των διαδικασιών θα έχουμε εντέλει τη μη αναγνώριση της πείνας από τις άλλες ανάγκες και αισθήσεις […].

Η Σοφία ήταν εξαιρετική! Ηθελε πάρα πολύ να βγει από τον φαύλο κύκλο της, όπως αποκαλούσε το γνώριμο αποτέλεσμα στο οποίο κατέληγαν οι προσπάθειες με αυστηρές δίαιτες που έκανε.

Εμπιστεύθηκε, επεξεργάστηκε τα πολλά λόγια που είπαμε και βρήκε τον δικό της τρόπο και ρυθμό με την υγιεινή διατροφή της. Ηξερε ότι η σταθεροποίηση του νέου βάρους της θα ολοκληρωνόταν με μια καλή ψυχοθεραπεία. Η επιμονή της και εκεί θα τη βοηθούσε…

Ροδιόλα

Η rhodiola rosea, γνωστή και ως ροδιόλα, ως αρκτική ρίζα ή χρυσή ρίζα, έχει ήδη αποδειχτεί κλινικά ότι διεγείρει τη δραστηριότητα της σεροτονίνης, της νορεπινεφρίνης και της ντοπαμίνης και ενισχύει την υγιή ισορροπία των νευροδιαβιβαστών.

Τώρα πλέον, δοκιμές σε ανθρώπους έδειξαν ότι το βότανο αυτό προστατεύει έναντι μολύνσεων από ιούς.

Η αρκτική ρίζα είναι ένα φυτό που προέρχεται από τη Σιβηρία, όπου ευδοκιμεί σε μεγάλο υψόμετρο και ξηρό πολικό κλίμα.

Η ροδιόλα τονώνει και προστατεύει το ανοσοποιητικό σύστημα αποκαθιστώντας την ομοιόσταση (μεταβολική ισορροπία) στο σώμα. Επίσης, αυξάνει τα φυσικά κύτταρα φονείς στο στομάχι και στη σπλήνα. Αυτή η δράση μπορεί να οφείλεται στην ικανότητά της να ομαλοποιεί τις ορμόνες ρυθμίζοντας την απελευθέρωση των γλυκοκορτικοειδών στο σώμα.

● Πληροφορίες από την ιστοσελίδα «Εναλλακτική Δράση».