Το βιβλίο των «Συμβάντων» της ζωής και της προσωπικής του διαδρομής ανοίγει ο Μάριος Σπηλιόπουλος στην καινούργια ατομική του έκθεση, στην ουσία μια μικρή αναδρομική, στην αίθουσα τέχνης «Αλμα» στα Τρίκαλα. Τα έργα προέρχονται από τις ενότητες: «Σχέδια πολέμου» που ξεκίνησε το 2003 όταν ξέσπασε ο 2ος πόλεμος του Κόλπου και συνεχίζονται μέχρι τις μέρες μας με την εισβολή στην Ουκρανία και τον πόλεμο στη Γάζα, «Εφιάλτες» που έβλεπε μετά τον θάνατο του πατέρα του, «Dazibao» (2020) που στα κινεζικά σημαίνει «εφημερίδα με μεγάλους χαρακτήρες», εφημερίδα τοίχου σε ελεύθερη μετάφραση, και εκεί ο καλλιτέχνης, σαν δημοσιογράφος αλλά με καλλιτεχνικό εκτόπισμα, σχολιάζει σημαντικά και εφήμερα γεγονότα που συνέβησαν τη δεύτερη δεκαετία του 21ου αιώνα, και, τέλος, η «Εποχή της αθωότητας» από το 2001. Κοινός παρονομαστής είναι «τα συμβάντα που επηρεάζουν έμμεσα ή άμεσα τον βίο μας, με την ικανότητα να καταργούν τον γραμμικό χρόνο», σχολιάζει ο καλλιτέχνης και καθηγητής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.
«Τα δεινά και η φρίκη του πολέμου παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα από την εποχή του Γκόγια μέχρι σήμερα, στην Ουκρανία και τη Γάζα», λέει ο Μάριος Σπηλιόπουλος στις «Νησίδες» της «Εφ.Συν.» και εξηγεί: «Τα 4 φωτεινά κουτιά με τα αιμάτινα “Σχέδια Πολέμου” συνυπάρχουν με τα 3 γαλάζια φωτεινά κουτιά, με τους “Εφιάλτες”, που αναστάτωναν τις νύχτες μου, μετά τον θάνατο του πατέρα μου. Και τα δύο αυτά τα ενώνει ο Θάνατος, αυτό το αδιανόητο συμβάν. Τα συμβάντα που καταγράφονται στις εφημερίδες, Dazibao (Handmade Newspapers), τα καθημερινά συμβάντα, δεν υστερούν σε βιαιότητα, οδύνη, φόβο και απόγνωση, από αυτά του πολέμου. Πόλεμος είναι οι φωτιές στον Εβρο, οι πλημμύρες στη Θεσσαλία, ο Covid-19 με τους χιλιάδες νεκρούς και τα παιδιά μας που σκοτώνουν και σκοτώνονται στα γήπεδα, στους δρόμους και στα σπίτια μας. Ολα αυτά μας προξενούν φόβο, απόγνωση και αβεβαιότητα και φράζουν την ελπίδα μας για ένα καλύτερο μέλλον.
Εγώ τότε, καταφεύγω στην “Εποχή της Αθωότητας”, ένα έργο του 2001, φωτεινό κουτί με γαλάζιο χρώμα, που απεικονίζει ένα παιδί πάνω σε ποδήλατο, με λευκό φανελάκι, καλοκαίρι στην εξοχή, μια θολή εικόνα σαν σε νοσταλγικό όνειρο. Προσπαθώ έτσι –μπορεί και μάταια– να ανοίξω μια χαραμάδα ελπίδας στους ζοφερούς και αβέβαιους καιρούς που ζούμε. Και τέλος, σε ένα άλλο έργο από τα Dazibao της έκθεσης, γράφω αυτό που λέει ο Wall-e, στην ομώνυμη δυστοπική ταινία-animation του 2008: “Our world is ending, but life must go on” (Ο κόσμος μας τελειώνει, αλλά η ζωή πρέπει να συνεχιστεί). Αυτή η φράση είναι το μόνο που με παρηγορεί σήμερα… που όλες οι δυστοπικές ταινίες του σινεμά γίνονται πραγματικότητα».
Ο Θωμάς Συμεωνίδης από την πλευρά του, στο θεωρητικό κείμενο «Το ανοιχτό σχήμα του Συμβάντος. Θεώρηση μιας έννοιας χωρίς πεπρωμένο», που υπογράφει και συνοδεύει την έκθεση, γράφει μεταξύ άλλων: «Για τον Σπηλιόπουλο οι πόλεμοι είναι τα μεγάλα συμβάντα της ιστορίας. Και στη βάση αυτής της προκείμενης, τα ερωτήματα που θέτει προεκτείνουν την ιδέα του πολέμου όσο και του συμβάντος, σε μια πιο οικεία σφαίρα, αυτή της καθημερινότητας. Ο πόλεμος, όσο μακριά και αν διεξάγεται, είναι μέσα στα σπίτια μας, μέσα από τις αναμεταδόσεις, τις ανταποκρίσεις, τις εικόνες που βρίσκονται σε κυκλοφορία. Ο πόλεμος, όμως, υπάρχει και ως σχήμα λόγου, ως εκφραστικό σχήμα για τη δήλωση των ακαταμέτρητων συγκρούσεων που, χωρίς να ανταποκρίνονται πλήρως στην κυριολεξία του πολέμου, φέρουν ένα ή περισσότερα από τα χαρακτηριστικά του. Ο πόλεμος τέλος υπάρχει ως σχήμα που αφήνεται ανοιχτό στην ιδέα και στις πρακτικές της ζωής, με άλλα λόγια, ο ίδιος ο πόλεμος ως συμβάν και ατμόσφαιρα προσκαλεί τον αναστοχασμό πάνω στην ιδέα και στην πρακτική της ζωής σε καιρό πολέμου. Από την άλλη, στο επίπεδο της καλλιτεχνικής πρακτικής, ο πόλεμος ως θεματική παραπέμπει στις μεγάλες συζητήσεις για τον πολιτικό ρόλο και την κριτική λειτουργία της τέχνης, αλλά και της κριτικής των μηχανισμών που η σύγχρονη τέχνη χρησιμοποιεί για να θέσει ζητήματα σχετικά με τις μορφές, το νόημα και τον προσανατολισμού του κοινού κόσμου».
♦ Η έκθεση, που εγκαινιάστηκε το προηγούμενο διάστημα, θα παραμείνει στην γκαλερί «Αλμα» στα Τρίκαλα, Καρανάσιου 13, μέχρι τις 29 Φεβρουαρίου 2024
