Τον φίμωσαν με αλυσίδες
έδεσαν τα χέρια του στο βράχο των νεκρών
και του είπαν: «Είσαι δολοφόνος!»
Εκλεψαν την τροφή, τα ρούχα,
το κατάλυμα και τις σημαίες του,
τον πέταξαν στο κελί των μελλοθανάτων
και του είπαν: «Είσαι κλέφτης!»
Τον έδιωξαν από όλα τα καταφύγια
του στέρησαν τη μικρή του αγαπημένη
και του φώναξαν: «Είσαι πρόσφυγας!»
Ανθρωπε, με τα δακρυσμένα μάτια και τις υγρές παλάμες,
η νύχτα μέλλεται να φύγει.
Ούτε τα κρατητήρια μένουν για πάντα
ούτε οι κρίκοι πάνω στις αλυσίδες.
Ο Νέρωνας πέθανε, αλλά η Ρώμη ζει
αγωνίζεται μέχρι θανάτου.
Γιατί ακόμα κι όταν οι σπόροι του σιταριού πεθαίνουν
γεμίζουν την πεδιάδα με τα στάχυα του.
● Aντί για εντιτόριαλ επιλέξαμε ένα ποίημα του Παλαιστίνιου Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008) που θεωρείται ο εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης κι ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους Άραβες ποιητές, από το βιβλίο «Ανθολογία σύγχρονης αραβικής ποίησης», εκδόσεις ΑΩ
Για την αντιγραφή
Βάση Παναγοπούλου
