«Με ξεκλείδωσε ο τρόπος του Καταλειφού»

Η νύχτα που προηγήθηκε της κουβέντας μας με τον 28χρονο ηθοποιό Μιχαήλ Ταμπακάκη ήταν αρκετά ανήσυχη και θορυβώδης. Αρκετά παιδιά σε νεαρή ηλικία φοβούνται τις καταιγίδες και τις βροντές. Οταν μεγαλώσουν, συνειδητοποιούν ότι υπάρχουν και άλλα πολύ έντονα «καιρικά» φαινόμενα που ηχούν ψυχικά μέσα μας. Ο Ταμπακάκης έχει βρει τον τρόπο να διώχνει τα μαύρα σύννεφα, όπως μου εξηγεί.

«Οταν αντιμετωπίζω κάτι δικό μου, τελείως προσωπικό, είτε με τη δουλειά είτε με οτιδήποτε που με δυσκολεύει και με φέρνει σε ένα σκοτάδι, επιλέγω να το περνάω μόνος μου. Δεν θα το μοιραστώ εύκολα κι αν το κάνω θα είναι με πολύ συγκεκριμένους ανθρώπους, αν φτάσω σε τέλμα. Γενικά απομονώνομαι πολύ όταν βιώνω κάτι δύσκολο, είτε στην προσωπική μου ζωή είτε με τα επαγγελματικά. Οταν ήμουν μικρότερος άκουγα τους πάντες και συχνά κατέληγα σε χάος. Με το πέρασμα του χρόνου έχω καταλήξει ότι όσο και να ακούσω τους άλλους ή να επηρεαστώ, τελικά μάλλον θα καταλήξω σε ό,τι θέλω εγώ. Πλέον νιώθω ότι είναι τόσο ισχυρό αυτό που σκέφτομαι εγώ, που νομίζω ότι είναι ακλόνητο. Ο καθένας ανταποκρίνεται βάσει των δικών του βιωμάτων» αναφέρει.

Αρκετός κόσμος συγκατοικεί με ένα «what if». Σκέφτεται αποφάσεις του παρελθόντος που θα άλλαζαν το μέλλον και έτσι μοιραία χάνει το παρόν. Ο Ταμπακάκης δεν μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του σε άλλο χώρο. Και ευτυχώς για εκείνον δεν θα χρειαστεί να το κάνει.

«Δεν έχω μπορέσει να με φανταστώ κάπως αλλιώς, σε άλλη δουλειά. Δεν μου έχει επιτραπεί κιόλας επειδή κάνω αυτό που αγαπώ, το οποίο καταλαμβάνει ένα μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν για ένα Σαββατοκύριακο και είμαι τυχερός που δεν έχω αυτή την ανάγκη. Αυτό είναι το δικό μου mindset, από μικρός στη σχολή έβλεπα ανθρώπους που ζούσαν για ένα Σ/Κ. Στο σχολείο το έκανα, μετά την ενηλικίωση που κάνεις τις επιλογές σου και χαράζεις τη δική σου πορεία, μου φαίνεται φρικαλέο», μου εξηγεί.

Σε συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα στην «Εφ.Συν.» ο Δημήτρης Καταλειφός ανέφερε μεταξύ άλλων ότι η περιέργεια είναι η βενζίνη της τέχνης. Ο σπουδαίος ηθοποιός υπήρξε από τις μεγαλύτερες επιρροές του πρώην μαθητή του.

«Για μένα ήταν πολύ καταλυτική η παρουσία του στη Σχολή του Εθνικού, όπου εγώ μπήκα στα 18 μου κατευθείαν μετά το σχολείο. Ηταν λίγο βίαιη η μετάβαση γιατί δεν πρόλαβα ενδιάμεσο στάδιο φοιτητικής ζωής. Η σχολή ήταν πολύ απαιτητική και γενικά από τον πρώτο χρόνο με δυσκόλεψε αρκετά αυτή η συνθήκη. Μέσα από το μάθημα του Καταλειφού ένιωθα ότι αναπνέω και ότι βρίσκω ό,τι μου ταιριάζει. Ενιωσα ότι από αυτό το μάθημα πήρα τα περισσότερα εργαλεία που χρησιμοποιώ στη δουλειά μου αλλά και στην καθημερινότητα, όπως προσεγγίζω εγώ τα πράγματα. Πρόκειται για έναν καταπληκτικό ηθοποιό και φανταστικό δάσκαλο -είχε τεράστια μεταδοτικότητα. Με ξεκλείδωσαν πάρα πολύ ο τρόπος του και τα λόγια του. Πάντα όταν ξεκινάω μια δουλειά το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να ανοίξω το τετράδιο με τις σημειώσεις από το μάθημα του Δημήτρη. Είναι το βασικό εργαλείο μου ουσιαστικά» αναφέρει ο Μιχαήλ και η κουβέντα πηγαίνει στα πράγματα που λειτουργούν ως καύσιμο στη δική του μηχανή της τέχνης και της δουλειάς.

«Δεν μπορώ να φανταστώ πώς κάποιος μπορεί να κάνει αυτή τη δουλειά, αν δεν έχει την περιέργεια να μάθει πώς αναπνέει ένας διαφορετικός άνθρωπος. Αυτή είναι η φύση της δουλειάς: να έχεις την περιέργεια να ανακαλύψεις άλλους κόσμους, άλλες ζωές, άλλους ανθρώπους, άλλες σκέψεις. Το κομμάτι της παρατήρησης είναι επίσης πολύ βασικό εργαλείο για να κάνουμε ό,τι κάνουμε. Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να κάθομαι κάπου και να αποσύρομαι νοητικά, αλλά και να παρατηρώ. Τυχαίνει κάποιες φορές και ηχογραφώ συζητήσεις από οικογενειακά τραπέζια, βγαίνω “έξω” και το βλέπω σαν ταινία -είναι κάπως weird, μια διαστροφή του επαγγέλματος. Κι όμως εκεί είναι σαν να βλέπω θέατρο. Και βρίσκω πολύ ψωμί» καταλήγει.

Το βράδυ της Κυριακής έκανε πρεμιέρα «Το Ναυάγιο», η πολυαναμενόμενη σειρά του MEGA η οποία, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Σπύρου Πετρουλάκη και σε σκηνοθεσία του Γιάννη Χαριτίδη, προβάλλεται Κυριακή με Τετάρτη (22.50). Ο Ταμπακάκης, κρητικής καταγωγής και ο ίδιος, υποδύεται τον αστυνομικό Αγγελο Κοντογιωργάκη που συνοδεύει έναν κρατούμενο στο μοιραίο ταξίδι. Από την πρώτη ανάγνωση του σεναρίου κιόλας είχε καταλάβει ότι υπάρχει κάτι το ξεχωριστό σε αυτή τη δουλειά.

«Φέτος, πρώτη φορά μέσα στα χρόνια που δουλεύω, είχα διάφορες προτάσεις και μπορούσα να κάνω την επιλογή που ήθελα. Ηταν φοβερά εύκολο να επιλέξω το “Ναυάγιο” διότι διαβάζοντας το σενάριο μου φάνηκε μακράν το καλύτερο. Πάρα πολύ καλογραμμένο, πολύ σωστό δομικά, πολύ ωραίοι χαρακτήρες, πολύ ωραίες ιστορίες. Το σενάριο είναι τεράστιο ατού της σειράς. Εχει ένα πολύ δυνατό ιστορικό πλαίσιο, βασίζεται σε αληθινά γεγονότα (σ.σ. του ναυαγίου στη Φαλκονέρα), αλλά πρόκειται για μυθοπλασία. Είναι πολύ συγκινητικό και πραγματικά ανυπομονώ και εγώ ως θεατής να το δω» σημειώνει.

Στην Ελλάδα του 2023 ορισμένα όργανα της τάξης μοιάζουν περισσότερο να απειλούν παρά να προστατεύουν τους πολίτες. Ενα γεγονός που έδωσε κίνητρο στον Μιχαήλ να αναδείξει μια άλλη πτυχή των αστυνομικών.

«Αυτός ήταν ένας από τους βασικούς λόγους για τους οποίους ήθελα να πάρω αυτό τον ρόλο, που έχει πολύ ψάξιμο και έρευνα. Και δεν έχει να κάνει καθόλου με αυτό που λες -αντιθέτως. Είναι ένα όργανο της τάξης, αλλά ταυτόχρονα και ένας άνθρωπος ο οποίος δεν σκέφτεται όπως έχουμε συνηθίσει στερεοτυπικά τους αστυνομικούς. Δεν είναι ωραίο να δούμε και αυτή την πτυχή; Στις διακοπές μου έτυχε να γνωρίσω έναν αστυνομικό στη Μάνη. Ηταν ένας απολύτως κανονικός άνθρωπος. Πολλές φορές, σε πολλά επαγγέλματα, τους παίρνει όλους η μπάλα. Αυτός είναι και ο στόχος μου, να δείξω ότι μπορείς να υπάρχεις μέσα σε αυτό χωρίς να καταχραστείς την εξουσία, χωρίς να είσαι διεφθαρμένος, χωρίς να είσαι φασίστας. Αυτό, ναι, με αφορούσε».