Οι Κάνες δεν αλλάζουν – κι ας βλέπουν δημιουργούς με οσκαρικές προοπτικές να προτιμούν, πλέον, το Φεστιβάλ Βενετίας. Επιμένουν στο γαλλικό σινεμά (η νέα ταινία της Μαϊγουέν θα είναι το επίσημο άνοιγμα της διοργάνωσης), επιμένουν στην κινηματογραφική αίθουσα (παρότι το λεγόμενο, πλέον, «content» φέρνει τουλάχιστον ένα πολυαναμενόμενο πρότζεκτ στο φεστιβάλ), επιμένουν στους διεθνείς auteurs.
Ετσι, μαζί με τον καινούργιο «Ιντιάνα Τζόουνς», στις Κάνες θα κάνει πρεμιέρα το «Killers of the Flower Moon» του Μάρτιν Σκορσέζε, ο οποίος έχει να παρουσιάσει ταινία στο φεστιβάλ από το 1986 με το «Μετά τα μεσάνυχτα».
Εδώ θα δείξει όχι μία, αλλά δύο νέες ταινίες ο Βιμ Βέντερς. Εδώ και το «Fallen Leaves» του Ακι Καουρισμάκι και το ντοκιμαντέρ για το Αμστερνταμ («Occupied City») του πολυπράγμονα Στιβ ΜακΚουίν, εδώ και ο Σαμ Λέβινσον, ο δημιουργός της σειράς «Euphoria», που θα λανσάρει το «The Idol» του HBO (το «content» που λέγαμε), το οποίο έχει προκαλέσει ήδη θόρυβο (έως κι ότι φλερτάρει με το torture porn ειπώθηκε) πριν ακόμα δείξει ένα λεπτό του.
Εδώ, στο περίοπτο διαγωνιστικό τμήμα, ο Ρούμπεν Εστλουντ (βραβευμένος με Χρυσό Φοίνικα δύο φορές, για το «Τετράγωνο» και για την ελληνική συμπαραγωγή «Το τρίγωνο της θλίψης») θα είναι ο πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής που θα κληθεί ν’ αναδείξει ό,τι πιο ενδιαφέρον συμβαίνει σήμερα στο παγκόσμιο σινεμά.
Δίπλα σε όλα αυτά, ακόμα δέκα πράγματα που κρατάμε από το Φεστιβάλ Κανών του 2023, ώσπου αυτά που δεν περιμένουμε να μας εκπλήξουν ακόμα πιο ευχάριστα.
«How to have sex»: Το Φεστιβάλ Κανών έχει την πιο ευχάριστη απάντηση στην προαιώνια ερώτηση (των εφήβων), με το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Βρετανίδας Μόλι Μάνινγκ Γουόκερ, γυρισμένο στην Κρήτη, στα Μάλια, με παραγωγή από την ελληνική πλευρά της Heretic. Η ταινία παρακολουθεί μια παρέα νεαρών κοριτσιών που στις διακοπές τους αποκτούν τις πρώτες τους σεξουαλικές εμπειρίες, με τον ενθουσιασμό και τη μελαγχολία που αυτές μπορεί να εμπνεύσουν.
Quinzaine des Cinéastes: Το αγαπημένο παράλληλο τμήμα του Φεστιβάλ, Δεκαπενθήμερο των Σκηνοθετών, δηλαδή ώς πέρσι «Quinzaine des Réalisateurs», άλλαξε φέτος το όνομά του, με συνέπεια, αλλά χωρίς τυμπανοκρουσίες, διαγράφοντας τη λέξη «réalisateurs» που αναφέρεται σε σκηνοθέτες αποκλειστικά άνδρες κι αντικαθιστώντας την με το «cinéastes» που σημαίνει κινηματογραφικούς δημιουργούς χωρίς προσδιορισμό φύλου.
Ερωτικές ιστορίες μεταξύ ναζί: Ο πάντα συναρπαστικός Τζόναθαν Γκλέιζερ, των «Sexy Beast», «Birth» και «Under the Skin», επιλέγει για την τέταρτη ταινία του να διασκευάσει το έτσι κι αλλιώς πολύκροτο μυθιστόρημα του Μάρτιν Εϊμις, που εξιστορεί τον έρωτα ενός ναζί αξιωματικού για τη γυναίκα του διοικητή του, μέσα στο στρατόπεδο του Αουσβιτς. Στο βιβλίο, την αφήγηση αναλαμβάνουν τρία πρόσωπα, ο ερωτευμένος αξιωματικός, ο ειδεχθής διοικητής κι ένας απεγνωσμένος ζοντερκομάντο. Είναι βέβαιο πως ο Γκλέιζερ δεν θα βαδίσει ελαφριά, όπως, άλλωστε, δεν έκανε σε καμία ταινία του.
Στον αστερισμό του Γουές Αντερσον. Μπορεί η τελευταία ταινία του, το «The French Dispatch», να μη μας ενθουσίασε (παρότι γοήτευσε τα μάτια μας), αλλά ποιος δεν ανυπομονεί για το νέο παραμύθι του ιδιοσυγκρασιακού Αμερικανού, το «Asteroid City», που φημολογείται πως εκτυλίσσεται σ’ ένα συνέδριο αστρονόμων που διακόπτεται από… την έλευση εξωγήινων, με πρωταγωνιστές τους Τομ Χανκς, Σκάρλετ Τζοχάνσον, Στιβ Καρέλ, Τίλντα Σουίντον και τουλάχιστον ακόμα μια ντουζίνα λαμπερών ηθοποιών.
Μετά τους «Κλέφτες Καταστημάτων»: Εχοντας κερδίσει τον Χρυσό Φοίνικα το 2018, ο Χιροκάζου Κόρε-έντα επιστρέφει στην Κρουαζέτ με το «Τέρας / Monster», ντυμένο με πρωτότυπη μουσική από τον Ριουίτσι Σακαμότο που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή.
Η Αλίτσε στη χώρα των θαυμάτων: Πάντα υπερβατική, η Αλίτσε Ρορβάκερ («Τα Θαύματα», «Ευτυχισμένος Λάζαρος»), είναι μια από τις μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού γυναίκες σκηνοθέτριες του διαγωνιστικού τμήματος. Η νέα ταινία της λέγεται «Η Χίμαιρα», ξεδιπλώνεται στη μαύρη αγορά αρχαιοτήτων και φέρνει στην ίδια οθόνη και στο ίδιο… κόκκινο χαλί τον Τζος Ο’Κόνορ (τον νεαρό πρίγκιπα Κάρολο του «The Crown») με την Ιζαμπέλα Ροσελίνι.
Η επιστροφή του Τοντ Χέινς: Μόλις πέρσι παρουσίασε το ντοκιμαντέρ του για τους Velvet Underground, αλλά ο εκλεκτικός δημιουργός έχει μια πενταετία να υπογράψει ταινία μυθοπλασίας (το «Wonderstruck») και μια οκταετία να μας μαγέψει με ταινία του στις Κάνες (το «Carol» το 2015). Φέτος παρουσιάζει το «May December», με θέμα το ρομάντζο ενός ζευγαριού με μεγάλη διαφορά ηλικίας (η Τζούλιαν Μουρ και ο Τσαρλς Μέλτον), το οποίο χρόνια αργότερα γίνεται ταινία και η ηθοποιός που θα ενσαρκώσει τη γυναίκα (Νάταλι Πόρτμαν) συναντιέται με τους ήρωες διερευνώντας τον ρόλο της.
Η Κέιτ Μπλάνσετ επιμένει αυστραλέζικα: Στο «The New Boy» του Γουόρικ Θόρντον πρωταγωνιστεί η Αυστραλέζα μετρ που καθόρισε τη σεζόν που πέρασε με την ερμηνεία της στο «TÁR». Η Μπλάνσετ ενσαρκώνει μια καλόγρια τη δεκαετία του 1940, που προστατεύει έναν μικρό Αβορίγινα.
Κοιτάζοντας τη σύγχρονη Τουρκία: Ο Νουρί Μπιλγκέ Τζεϊλάν, που ποτέ δεν έχει εκφραστεί πολιτικά για τη χώρα του, φροντίζει όμως να σχολιάζει την πορεία της με το σινεμά του, έχει νέα ταινία. Το «About Dry Grasses» παρακολουθεί έναν νεαρό δάσκαλο που, έχοντας ολοκληρώσει το υποχρεωτικό αγροτικό του, περιμένει μια μετάθεση στην Κωνσταντινούπολη, η οποία δεν φαίνεται να έρχεται ποτέ.
Πριν κλείσει η τελευταία παμπ: «The Old Oak» λέγεται η νέα ταινία του Κεν Λόουτς, παίρνοντας το όνομα (Η Παλιά Βελανιδιά), της τελευταίας παμπ σ’ ένα χωριό ανθρακωρύχων στη Βορειοανατολική Αγγλία που ερημώνει. Καθώς η στέγη στο χωριό είναι εξαιρετικά φθηνή, τα σπίτια γεμίζουν σιγά-σιγά Σύροι πρόσφυγες. Φυσικά, όπως πάντα, με την ανθρωπιστική ματιά του αναλλοίωτου Βρετανού σκηνοθέτη.
