Είχαμε γνωρίσει τον άριστο καθηγητή του Ποινικού Δικαίου όταν ήταν υφηγητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εμείς επιτυχόντες στις εισαγωγικές εξετάσεις του 1959 (Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Σταύρος Δήμας, Στάθης Γιώτας, Γιάννης Τζαννετάκος και πολλοί άλλοι που έγιναν πρόεδροι και αντιπρόεδροι των τριών ανωτάτων δικαστηρίων και του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, καθηγητές Πανεπιστημίων κ.ά.).
Τον θαυμάζαμε, όχι μόνο για τη νομική του επάρκεια, αλλά και για τη ρητορική του δεινότητα. Εξακολουθήσαμε να τον θαυμάζουμε και για άλλα πολλά. Ηταν αλάθητος; Οχι (ουδείς αλάθητος). Μικρό δικό του λάθος, η αποδοχή της πρότασης του πρωθυπουργού, Ανδρέα Παπανδρέου, να τοποθετηθεί στη θέση του διοικητή της πολύ μεγάλης τότε Εθνικής Τράπεζας.
Ο Στέφανος Ληναίος έχει στο άρθρο του, σε παρένθεση, τη χρονολογία 1981-1982, δίνοντας την εντύπωση ότι ήταν δύο χρόνια διοικητής, ενώ παρέμεινε στο πόστο αυτό μόνον οκτώ μήνες (ανέλαβε στις 28 Νοεμβρίου 1981 και παρέδωσε στις 8 Ιουλίου 1982), διαπιστώνοντας ο ίδιος ότι δεν διέθετε οικονομικές και τραπεζικές γνώσεις.
Πολύ αργότερα, έζησα στα γραφεία της Εθνικής Τράπεζας, της οδού Αιόλου, το εξής περιστατικό:
Ηταν βράδυ χειμωνιάτικο και βροχή καταρρακτώδης, όταν μου τηλεφώνησε στο γραφείο μου (Γραφείο Τύπου) ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης. Με ρώτησε αν και πώς μπορούσε να στείλει μια δήλωσή του σε όλες τις εφημερίδες, από το σπίτι του. Δεν υπήρχαν τότε ούτε e-mail ούτε fax. Η δήλωση αφορούσε ανακριβές δημοσίευμα εις βάρος του, σχετικό με τη θητεία του στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Του απάντησα ότι ο μόνος τρόπος ήταν να υπαγορεύσω τηλεφωνικώς τη δήλωσή του στους συναδέλφους μου που κάλυπταν το ρεπορτάζ του υπουργείου Δικαιοσύνης. Και πρόσθεσα:
«Στείλτε μου την ανακοίνωσή σας με τον αστυνομικό». Η απάντησή του ήταν: «Δεν έχω πλέον αστυνομικό. Τον πήραν από τη μέρα που με διέγραψαν. Θα έρθω ο ίδιος». Και ξεκίνησε για την Αιόλου 82 από το σπίτι του στην οδό Μαυρομματαίων. Περπάτησε αρκετά χιλιόμετρα, με δυσκολία, λόγω της πολύ δυνατής βροχής. Εφτασε στην κλειστή τράπεζα. Υπήρχε ένας φύλακας, που αναγνώρισε αμέσως τον πρώην διοικητή, αλλά του είπε ότι δεν μπορεί να τον συνοδεύσει μέχρι το γραφείο μου, επειδή ήταν μόνος του. Και τον «καθοδήγησε» πώς θα με βρει στους λαβυρινθώδεις διαδρόμους του πρώτου ορόφου. Είχε περάσει περίπου μισή ώρα από το τηλεφώνημα.
Καθώς έγραφα, άκουσα μια δυνατή φωνή: «Είναι κανένας εδώ;». Κατάλαβα ότι ήταν ο Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης, ο άνθρωπος τον οποίο διέγραψε η τότε ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. Ηταν, εκτός όλων των άλλων, ο πολιτικός που έφτιαξε πολλούς νόμους (στο Ποινικό, στο Αστικό και ειδικότερα στο Οικογενειακό Δίκαιο) και εξασφάλισε τη στέγαση των δικαστηρίων στην παλιά Σχολή Ευελπίδων, όπου εξακολουθούν να λειτουργούν μέχρι και σήμερα. Αργότερα, είχε διακριθεί και ως υφυπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Σημίτη. Προσέφερε τότε και άλλες σημαντικές υπηρεσίες (στην επιτυχημένη προσπάθεια για είσοδο της Κύπρου στην Ευρωπαϊκή Ενωση).
Αυτόν τον διεθνούς εμβέλειας επιστήμονα, τον ανιδιοτελή αγωνιστή, τον συναρπαστικό στις παραδόσεις του καθηγητή και στις αγορεύσεις του στα δικαστήρια δικηγόρο, αντιμετώπισε η τότε ηγεσία του κόμματός του με τον τρόπο που προαναφέρθηκε.
