Γράφω αντί-ηρωικά γιατί, γενικά μιλώντας, αυτός που επιλέγει την αυτοχειρία είναι ένας αντι-ήρωας, ένας αρνητής της ζωής. Στο πρώτο διήγημα «Πάνω στο δέντρο» η συγγραφέας επιλέγει μια λιτή, σχεδόν «στεγνή» αφήγηση για να περιγράψει την -αποφασισμένη να αυτοκτονήσει- ηρωίδα της. Μια απόφαση τελική που σοκάρει τον αναγνώστη, ωστόσο δίνει το λογοτεχνικό στίγμα μιας ενδιαφέρουσας ατμόσφαιρας.
Στο «Λαχείο» η απόλυτη ανθρώπινη μοναξιά σε χτυπά σαν ηλεκτρικό ρεύμα.
Στο κυνικό «Διαζύγιο» το ζευγάρι αποτυπώνει εύγλωττα την καταδικασμένη συνθήκη του γάμου.
Στο «Δώρο γενεθλίων» ο θάνατος παραμονεύει και πάλι, ο θάνατος ενός έρωτα, μιας πληκτικής συμβίωσης.
Στο ενδιαφέρον «Ο DJ δεν της έσωσε τη ζωή» πραγματεύεται την ανθρώπινη ασυμβατότητα με την ευτυχία.
Στο «Με ποιητική έμπνευση», ο Καρυωτάκης στοιχειώνει εύστοχα το κείμενο και τον ήρωα του διηγήματος.
Στο «Η Συνωμοσία», ένας ομοφυλοφιλικός έρωτας μετατρέπεται σε μια εφιαλτική σχέση.
Ωραιότατο «στιγμιότυπο» η «Εγκλωβισμένη», περιγράφει μόλις σε δυο σελίδες όσα συμβαίνουν στο ατίθασο μυαλό μιας γυναίκας.
Στη σκληρή «Φάρμα», τα παράδοξα της ελληνικής οικογένειας βγαίνουν στην επιφάνεια.
Η απάτη και η αυταπάτη πρωταγωνιστεί στο «Χρυσό ρολόι», ενώ στο «Παρά λίγο», μια οικογένεια ενώνεται στην απειλή μιας φωτιάς.
Σε κάθε ιστορία η συγγραφέας συνομιλεί νοερά με έναν συγγραφέα που έχει μείνει στην ιστορία για την επιδραστική του πένα. Ο Νίτσε, ο Τσβάιχ, ο Ντοστογιέφσκι και άλλοι εκπροσωπούνται δίπλα στην αφήγησή της από ένα σπάραγμα. Στην τελευταία ιστορία «Για μια ζεστή αγκαλιά», η Σιμόν Ντε Μποβουάρ παραθέτει τον γνωστό αφορισμό της: «Τους αρέσει να σκοτώνουν τον χρόνο τους περιμένοντας τον χρόνο να τους σκοτώσει».
Θεωρώ πως η συγγραφέας κράτησε αυτή την ιστορία για το τέλος, για τον υπερβατικό χαρακτήρα της. Και καλώς έπραξε, διότι είναι το καλύτερο επιστέγασμα σε ένα βιβλίο που πάνω απ’ όλα πραγματεύεται το βάρος της ύπαρξης. Ρεαλιστικά, και υπερρεαλιστικά ταυτόχρονα, τα μικρά διηγήματα της Μελίνας Πετροπούλου σε κάνουν να αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατόν να διακατέχονται από τόση ώριμη συγγραφική γραφή, αφού αυτό είναι το πρώτο της βιβλίο.
Περιμένουμε το επόμενο βήμα, ευελπιστώντας πως δεν θα χάσει το προσωπικό λογοτεχνικό φίλτρο της με το οποίο παρατηρεί τον κόσμο γύρω μας. Δύσκολο το κεντρικό θέμα που πραγματεύεται η πρώτη της κατάθεση στη λογοτεχνία αλλά θεωρώ πως είναι ένα στοίχημα που κερδήθηκε.
