Τον περασμένο Μάρτιο ο Ουκρανός πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι κοινοποίησε την επιθυμία του να απευθύνει μήνυμα στην τελετή των 94ων Οσκαρ. Τελικά το αίτημά του δεν έγινε δεκτό, αλλά η ενδεχόμενη παρουσία του δίχασε το Χόλιγουντ και το θέμα της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία διατηρήθηκε στο επίκεντρο της τελετής. Εναν μήνα μετά ο ίδιος εμφανίστηκε μέσω βίντεο στα Grammy. Λίγο αργότερα και στην Μπιενάλε της Βενετίας.
Τον Απρίλιο επίσης ενόψει του 75ου Φεστιβάλ των Κανών το Ουκρανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου απαίτησε και κατόρθωσε να αλλάξει τον γαλλικό τίτλο της ταινίας έναρξης («Ζ») του Μισέλ Χαζαναβίσιους, καθώς, όπως υποστήριξαν, «το Ζ είναι φιλορωσικό σύμβολο». Στην έναρξη ο Ζελένσκι μίλησε μέσω βίντεο στους 2.500 καλεσμένους της τελετής. Είχε γίνει πια σαφές ότι κάθε φορά προσαρμόζει το περιεχόμενο του μηνύματός του στη φυσιογνωμία κάθε περίστασης. Και συνέχισε να το κάνει και σε όλες τις μεγάλες πολιτιστικές διοργανώσεις διεθνούς εμβέλειας. Π.χ. στη Eurovision τον Μάιο, όταν κέρδισε το ουκρανικό τραγούδι.
Η πιο πρόσφατη τέτοια πρωτοβουλία του ήταν την περασμένη Πέμπτη στην 74η Διεθνή Εκθεση Βιβλίου Φρανκφούρτης όπου επρόκειτο να δώσει το «παρών» μέσω βιντεοσύνδεσης. Δεν ήταν και η μόνη «σύνδεση» του Ζελένσκι με τον χώρο του βιβλίου: η πλήρης αγγλική έκδοση όλων των ομιλιών του στον ουκρανικό λαό, ξένες κυβερνήσεις, Κοινοβούλια και διεθνείς οργανισμούς από την παραμονή του πολέμου κι εδώ, κυκλοφορεί ήδη σε 7 τόμους από την Kindle, ενώ 16 ομιλίες που επιλέχθηκαν προσωπικά από τον ίδιο, θα κυκλοφορήσουν σύντομα από το Hutchinson του Penguin στο Ηνωμένο Βασίλειο και επίσης σε ΗΠΑ, Γερμανία, Ισπανία και Πορτογαλία.
Θεωρώντας δεδομένο ότι μια εισβολή σε άλλη χώρα είναι μια καταδικαστέα πράξη, αναρωτιέμαι εάν αυτός που πλήττεται μπορεί να εισβάλλει και να επιχειρεί να επηρεάσει και να συνδιαμορφώσει τη φυσιογνωμία κάθε σημαντικής πολιτιστικής πράξης. Αν δεν είναι οξύμωρο, είναι σίγουρα εξτραβαγκάντσα. Οχι;
