Μία Πρόεδρος, ένα σκάνδαλο κι ένας «πόλεμος»

Μα τον Θεό, όμως, δεν έχω γράψει ποτέ τις λέξεις «κοινό περί δικαίου αίσθημα». Ισως γιατί δεν αντέχω ούτε τα κοινά ούτε τα αισθήματα. Αυτό βέβαια είναι δικός μου λογαριασμός και δεν αφορά τον δημόσιο βίο. Από την άλλη, δεν είμαι ούτε υπουργός ούτε πρόεδρος για να παίρνω αποφάσεις όσον αφορά το «κοινό». Πόσο μάλλον, Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Βέβαια, ο/η Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν παίρνει και τίποτα αποφάσεις εδώ που τα λέμε (προσοχή: πάντα μιλάμε για τον θεσμό και όχι για το πρόσωπο. Απλώς επειδή έχει γίνει μεγάλος ντόρος που τώρα έχουμε γυναίκα Πρόεδρο -ένας ντόρος εντελώς αντιφεμινιστικός αν με ρωτάς- γι’ αυτό θα μιλάμε στο θηλυκό).

Τι κάνει λοιπόν η ΠτΔ; Κάτι πρωθυπουργούς, υπουργούς και υφυπουργούς διορίζει και παύει, κάτι το κράτος εκπροσωπεί διεθνώς, κάτι παράσημα δίνει άμα λάχει, δημοψηφίσματα μπορεί να προκηρύξει (άμα της το πουν όμως, όχι έτσι από μόνη της). Βέβαια, μπορεί να κηρύξει και πόλεμο. Ή «πόλεμο». Ενάντια σ’ αυτό το «κοινό περί δικαίου αίσθημα», για παράδειγμα.

Οπως έγινε πριν από μια βδομάδα. Που από τη μια ακούγαμε το ΥΠΠΟΑ να κάνει λόγο για «εργαλειοποίηση του πολιτισμού» και από την άλλη την ΠτΔ να μιλάει για «εφήμερους συσχετισμούς» – και τα δύο ως σχόλιο στην αντίδραση καλλιτεχνικού κόσμου και χιλιάδων θεατών στη σκανδαλώδη απόφαση της αποφυλάκισης του καταδικασμένου βιαστή Λιγνάδη.

Επιστρέφουμε στα «τυπικά»: Οπως κι αν έχει το πράγμα, το σίγουρο είναι πως αν και οι ουσιαστικές αρμοδιότητες της Προέδρου είναι περιορισμένες, η (ή ο) Πρόεδρος της Δημοκρατίας αποτελεί τον ρυθμιστή του πολιτεύματος, σύμφωνα με το άρθρο 30 παρ. 1 του Συντάγματος (ναι, το έψαξα).

Πάμε τώρα στα δύσκολα: Τι πολίτευμα έχουμε; Δημοκρατία. Οχι Νέα Δημοκρατία – Δημοκρατία σκέτο. Αντιπροσωπευτική μάλιστα. Αρα η ΠτΔ είναι υπεύθυνη να ρυθμίζει αυτή τη Δημοκρατία. Τι σημαίνει «να ρυθμίζει»; Μήπως σημαίνει να λειτουργεί σωστά; Συμπεριληπτικά; Για όλους; Επί ίσοις όροις; Ισως. Ισως να σημαίνει κι αυτό.

Διευκρίνιση 1η: Στην Ελλάδα τη γιορτάζουμε τη Δημοκρατία μας. Πολύ συχνά, αυτή γιορτάζεται από τη Νέα Δημοκρατία τους, ως το πρώτο κόμμα. Αυτό βέβαια επ’ ουδενί δεν σημαίνει ότι της ανήκει. Γι’ αυτό και στη γιορτή στο Προεδρικό Μέγαρο δεν πάνε μόνο μέλη της κυβέρνησης.

Και επειδή πολλά είδα και άκουσα ειδικά για φέτος, ακριβώς επειδή ως φαίνεται αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε πως Δημοκρατία και Νέα Δημοκρατία δεν, και βγήκαν κάποιοι και είπαν «γιατί να πάει ο Τσίπρας» και «γιατί να πάει ο τάδε ή ο δείνα αντιστασιακός», το μόνο που έχω να πω, με όση σαφήνεια μου έχει απομείνει, είναι πως το να μην παραστούν όλοι οι παραπάνω θα ήταν ισοδύναμο με τη νομιμοποίηση του ότι η Δημοκρατία τούς ανήκει (στη Ν.Δ. δηλαδή). Ε όχι! Ούτε καν. Μόνο η ευθύνη τούς ανήκει και τέλος.

Διευκρίνιση 2η: Υπάρχει πάντα ένας διαπιστευμένος δημοσιογράφος της ΕΡΤ, υπεύθυνος μόνο για το προεδρικό ρεπορτάζ. Βέβαια, αφού ο/η κάθε ΠτΔ δεν κάνει και πολλά, παρά μόνο κάποιες εμφανίσεις, εκδηλώσεις και μαζώξεις, κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει καν εξειδικευμένος δημοσιογράφος γι’ αυτό, ωστόσο επειδή είναι ο θεσμός που είναι, υπάρχει. Πάσο. Τώρα, όμως, επί Ν.Δ., έρχεται η ΕΡΤ και διαπιστεύει και δεύτερο δημοσιογράφο. Γιατί, λέει, είναι τόσο αυξημένες οι ανάγκες τού εν λόγω ρεπορτάζ, που ένας μόνο δεν φτάνει!

Διευκρίνιση 3η: Το προεδρικό ρεπορτάζ επί δεκαετίες στην ΕΡΤ το έκανε η Χρύσα Ρουμελιώτη, την οποία έχουμε συναντήσει οι περισσότεροι πολιτικοί συντάκτες. Η ΕΡΤ, λοιπόν, αποφάσισε να βάλει και δεύτερο συντάκτη δίπλα στη Χρύσα. Γιατί; Δεν προλάβαινε; Σοβαρά; Μήπως δεν έκανε καλά τη δουλειά της; Η ΕΡΤ δεν αναφέρει κάτι τέτοιο και όσοι την ξέρουμε, το αντίθετο έχουμε να πούμε.

Μήπως όμως (μήπως λέω) δεν την άφηναν να κάνει σωστά τη δουλειά της; Μήπως (μήπως λέω) γι’ αυτό έπρεπε να μπει ακόμα ένα πρόσωπο, που θα κάνει όσα του λένε άνωθεν, επειδή η ίδια δεν το δέχεται; «Οι εξελίξεις που προδιαγράφονται μας θέτουν και πάλι το δίλημμα: αξιοπρεπείς, χρήσιμοι και αξιόπιστοι ή δουλικοί και κόλακες;», έγραψε η ίδια η δημοσιογράφος που παρατήθηκε από το εν λόγω ρεπορτάζ.

Ο,τι θέλει μπορεί να είναι η/ο ΠτΔ. Και να λέει και ό,τι θέλει. Ωστόσο κρίνεται. Και δικαίωμα σε αυτή την κρίση έχουν όλοι, σύμφωνα με τη Δημοκρατία, που ο ίδιος ο θεσμός διαφυλάσσει. Δουλικοί και κόλακες δεν είναι οι πολίτες. Είναι οι υπήκοοι. Και στις Δημοκρατίες, υπάρχουν μόνο πολίτες… Κατά τα λοιπά, τα σέβη μου.