Δεν χωράει τίποτα άλλο στο στομάχι μου

Αυτό το τράβηγμα στο στομάχι το ήξερε πολύ καλά. Ερχόταν σιγά σιγά σαν τη μελωδία από τους κρεμαστούς κινέζικους μελωδούς που αρχίζουν να ακούγονται όταν φυσά ένα ελαφρύ αεράκι και προμηνύει θύελλα. Το στομάχι που τράβαγε ονομαζόταν «λιγούρα» και μετατρεπόταν σε «λιώνω» και «μου πέφτουν τα έντερα». Η θύελλα και η έκτακτη ανάγκη που έμπαινε ήταν όμοιες καταστάσεις. Σάρωναν. Αυτή ήταν η σωστή λέξη. Η πείνα σάρωνε. Δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσει, όπως η θύελλα. Ετσι ακριβώς και η ανάγκη να φάει, να καταπιεί ό,τι έβρισκε ή έψαχνε να βρει ήταν σαρωτική.

Μπουκιές χοντρές, γεμάτες λίπος ή ζάχαρη, άμυλο, ψωμί με σάλτσα ή σφολιάτα και μαγιονέζες, υδατάνθρακες που γέμιζαν το στόμα και το στομάχι, πικάντικες, αλμυρές γεύσεις, που χόρευαν στον ουρανίσκο, και επαναλαμβανόμενα νόστιμα κομμάτια από κρέατα, λουκανικάκια στα κάρβουνα, τηγανισμένα ψάρια ανακατεμένα με τυριά ή καυτερές σάλτσες πέρναγαν από τους γευστικούς κάλυκες κι εξαφανίζονταν πολύ γρήγορα –σχεδόν αμάσητα– στον οισοφάγο. Και η σειρά ήταν: ξαφνικά – γρήγορα – πολύ.

Και μετά τη θύελλα η γαλήνη. Βαθιά ανάσα και ανακούφιση.

Και μετά συντρίμμια. Μαζεύεις τα κομμάτια σου, ό,τι είχε αφήσει η θύελλα στο πέρασμά της. Γνωρίζεις πως έχεις χάσει τη μάχη, δεν θα την κέρδιζες ποτέ, ποιος κερδίζει τον τυφώνα; Απλώς στέκεσαι εκεί με διψασμένους κάλυκες ακόμη για γεύση και με ένα στομάχι που δεν έχει άλλο χώρο.

Δεν χωράει τίποτε άλλο

Η αλήθεια είναι ότι στο πρόβλημα βάρους θα συναντήσουμε πανομοιότυπες επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές. Την ακατάσχετη ανάγκη κατάποσης τροφής, την απογοήτευση που έπεται, την ανάγκη κάθαρσης (τιμωρία με στέρηση τροφής), την αναζήτηση αυστηρής δίαιτας και την εφαρμογή της καθώς και την τελική κατάληξη της προσπάθειας αδυνατίσματος: την ακατάσχετη ανάγκη κατάποσης τροφής… κ.ο.κ.

Στη διαταραχή βάρους είναι αξιοσημείωτο να παρατηρήσουμε τη σχέση όγκου και χώρου, δηλαδή την έλλειψη χώρου και το κατά πόσον αποβαίνει απαραίτητο το πλεόνασμα όγκου. Σαν να γεμίζει ο «χώρος» με το πλεόνασμα όγκου. Είτε εσωτερικά είτε εξωτερικά μοιάζει να υπάρχει ανάγκη περίσσιου όγκου.

Το «δεν χωράει τίποτα άλλο στο στομάχι μου, έχω σκάσει» είναι μια συνηθισμένη έκφραση που χρησιμοποιεί αρκετός κόσμος, η περιγραφή όμως που έκανε η Τάνια ήταν ασυνήθιστα συνειδητοποιημένη. Ελεγε λοιπόν: «Εμένα η μητέρα μου με μπούκωνε, έφτανε σε σημείο να με κυνηγά μέσα στο σπίτι για να με ταΐσει με το ζόρι όταν ήμουν μικρή. Η μητέρα μου ήταν υπερπροστατευτική και δεν μου άφηνε χώρο, επειδή διαρκώς ανησυχούσε για μένα, διαρκώς μου πρόσφερε ή μου επέβαλλε κάτι για να με βοηθήσει, οπότε εγώ διαρκώς έσκαγα. Δεν είχα ποτέ “χώρο”, έτσι ώστε να αποφασίζω εγώ για μένα».

Αυτό που γνωρίζω είναι ότι ο άνθρωπος συνήθως αναπαράγει αυτό που έχει δει να γίνεται. Αν, π.χ., έχω μάθει να βγαίνω στη βροχή χωρίς ομπρέλα, αυτό θα συνεχίσω να κάνω παρ’ όλο που δυσκολεύομαι και βρέχομαι. Χρησιμοποιώ κουκούλα, σακούλα, τα υπόστεγα, αλλά όχι ομπρέλα. Αυτό μου είναι οικείο, γνώριμο, σύνηθες, ασφαλές. Να μην έχω ομπρέλα, αντίστοιχα, να αναπαράγω, να δημιουργώ έτσι τις συνθήκες ώστε να μην έχω χώρο.

Ανεπίλεκτα πάντα, κάνω ό,τι είναι δυνατόν για να μην έχω χώρο…

Είμαι γεμάτη υποχρεώσεις και δουλειές; Αναλαμβάνω και γεμίζω ευθύνες και διεκπεραιώσεις; Γεμίζω με τροφή μέχρι σκασμού; Γεμίζω με κιλά παραπάνω το σώμα μου;

Σαν να γεμίζει έτσι το κενό;

Οπως κι αν τροφοδοτείται η ασφάλεια στις συμπεριφορές του ανθρώπου, είναι βοηθητικό να καταλάβουμε τον σημαντικό ρόλο που έχουν οι πολυφαγίες και η διατήρησή τους στη διάρκεια της διαδικασίας απώλειας βάρους.

Aλόη

Είναι ένα αυτοφυές φυτό που φύεται σε θερμές περιοχές του πλανήτη, ενώ στην Ελλάδα βρίσκεται σε αφθονία. Συγγενεύει με το κρεμμύδι, το σκόρδο, το σπαράγγι και το γογγύλι και αυτή η συγγένεια φαίνεται κατά την ανθοφορία της.

περιέχει αμινοξέα (τα οκτώ βασικά και άλλα μη βασικά), ανθρακινόνες (12 ανθρακινόνες βρίσκονται στον φλοιό της και έχουν αντιβιοτικές, βακτηριοκτόνες, αντιιικές, αντιφλεγμονώδεις και αναλγητικές ιδιότητες), ένζυμα (αμυλάση, καταλάση, αλκαλική φωσφατάση κ.ά.), λιγνίνη, μέταλλα (ασβέστιο, χαλκό, σίδηρο, μαγνήσιο, κάλιο, φώσφορο, νάτριο, ψευδάργυρο).

Στην αρχαία Ελλάδα, η αλόη συμβόλιζε την ομορφιά, την υπομονή, την τύχη και την υγεία. Ο Παράκελσος ανακάλυψε την αλόη σε κάποιο ταξίδι του στην Πορτογαλία και την Ισπανία και αναφέρει σε επιστολή του τη «μυστηριώδη αλόη» σαν το χρυσό υγρό που θεραπεύει εγκαύματα και τη δηλητηρίαση του αίματος.

Οι πληροφορίες από την ιστοσελίδα “Εναλλακτική Δράση”.