«Προς θεού, μην του το πείτε!»

Μήπως είναι παρωδία ή άλλη είναι η αιτία; Λάθος έχω καταλάβει πως ο γιαλός είναι στραβός ή ο καπετάνιος φταίει, που όλο πάω πίσω-μπρος;

Νόμιζα επαναστάσεις κάνει μόνο ο λαός, τελικά ήρθε η χούντα και τα μάθαμε αλλιώς. Μα και ο Κολοκοτρώνης ήταν μέγας και τρανός, έως ότου να τον πιάσουν και να γένει αρχηγός… του «κανενός». Ενας ήταν ο Κανένας, δέκα χρόνια μακριά, μα κανείς δεν λέει πως πάνω, πολύ πάνω απ’ τα μισά, μες στης Κίρκης την αγκάλη, ήτανε στα μουλωχτά. Αραγε η Πηνελόπη τα ’μαθε ποτέ αυτά; Κουτσομπόλης ήταν φίνος ο σπουδαίος ποιητής, μα αυτές τις κουτσουκέλες τις παρέκαμψε εξ αρχής. Κι έτσι του γένους οι ηρώοι φτάσαν όλοι ασφαλείς, μέχρι οι εθνοπατέρες να τους «θάψουν» καταγής. Νέα είναι τα βιβλία, πλέον, τα ιστορικά. Ο Καλύβας τα ’χει γράψει κι ο Αδωνις ψοφά… απ’ τη ζούλια του, σου λέει, τρώει νύχια ολημερίς. «Μηηη!» του λέει η μπουμπούκα, «μη καμάρι μου χαλάς, τα νυχάκια σου με λύσσα, μην τα βρωμοαναμασάς».

Πάει και η υπουργάρα της υπερ-Ανάπτυξης και καλεί την Καμερέως της θρησκο-κατάληψης: «Το παιδί και το σκυλί σου, αρχαία αν τους τσαμπουνάς, άλλοι ανθρώποι θέ’ να γίνουν! Βάλ’ τα στο σχολείο αν τολμάς». «Αν τολμώ;» κραυγάζει η Νίκη! «Σε μένα είπες “αν τολμώ”;». «Εγώ βρε έχω καταργήσει Κοινωνιολογία κι Αγωγή, του Πολίτη να μη μάθουν, τα παιδιά ποτέ αυτή, που μπορεί – θεέ μου φύλα! – να τα κάνει να σκεφτούν, παραπάνω απ’ όσο θέμε. Είμαστε για τέτοια τώρα; Βρε Σπυρέτο πας καλά; Πού μιλάς σάμπως και ξέρεις; Δικά μου είν’ τα μπατσικά, που θα μπούνε στα μεγάλα, τα σχολεία, τα τρανά, και τους φοιτητές θα κάμουν, προβατάκια στη σειρά! Και θα φοβηθώ νομίζεις, την Ελληνική την Αγωγή, να τη σμπρώξω στα σχολεία; Να καγχάσω ή ουχί;»…

Νόμιζα πως στα σχολεία, γράμματα μάθαιναν πολλά, μα απ’ ό,τι βλέπω γύρω, μόνο βία και Ρουβά. Οι δασκάλοι τι να κάνουν; (όσοι δεν είναι ρατσιστές, της κυβέρνησης τσιράκια και ολίγον ναζιστές…). Και μετά είν’ κι οι γονέοι – άλλοι στούρναροι κι αυτοί. Μού παρκάρουν τα παιδάκια ομπρός στον υπολογιστή και μετά τούς φταίνε όλοι: δεξιοί κι αριστεροί. Οχι πως ήμασταν ποτέ μας στην Ελλάδα αριστεροί – με εξαίρεση ίσως μόνο, τότε, που το λέγαν «Κατοχή». Τότε κάτι ΕΛΑΣίτες πολεμούσαν σθεναρά – τώρα είν’ όλοι τους προδότες, μαύρα όντα, μοχθηρά. Που ποτέ δεν θα αφήσουν, γι’ αυτούς να μάθουν τα παιδιά… Πώς το είπε η Δομνούλα; «Ψυχικά νοσούντες» – αυτό ήτανε μαθές. Θέλεις να σου πω και άλλα; «Ο ΣΥΡΙΖΑ για όλα φταίει», άντε να το πω κι αυτό, αντιγράφοντας Βορίδη, τσεκουράτο υπουργό, κι Αδωνι μα και τον Πλεύρη – φυσικά και τον πρωθυπουργό. Που κάτι δημοσιογράφους θέ’ να βάλει φυλακή, γιατί έτσι θα γένει επιτέλους η χώρα μητσοταρχικανική!

Αν κάτι σας θυμίζουν όλα τα παραπάνω, είναι γεγονός τυχαίο. Σχεδόν, μυθολογικό. Σε καμία χώρα δεν συμβαίνουν όλα αυτά – πόσο μάλλον στη δική μας! Και για του λόγου το αληθές, για να δείτε ιδίοις όμμασι (πραγματικά, μην το χάσετε όμως!) τι συμβαίνει στη χώρα μας αιώνες τώρα, απλά πηγαίνετε στο θέατρο Olvio για την παράσταση «Το ξεκατίνιασμα του Ολύμπου».

Το ευρηματικό κείμενο της ΑβγίΠαπ (σ.σ. φυσικά και είναι ψευδώνυμο) συνομιλεί άριστα με τη σκηνοθεσία του Δημήτρη Κανέλλου, που κατόρθωσε το ακατόρθωτο: να βρει 13 εξαιρετικούς ηθοποιούς, που λειτουργούν πραγματικά ως μία «θεϊκή» ομάδα. Από τις καλύτερες παραστάσεις των τελευταίων χρόνων… Αυτά προσώρας. Τα λοιπά, θα έρθουνε μελλοντικά -μα, μην περιμένεις και πολλά…

? Το ξεκατίνιασμα του Ολύμπου

Κάθε Δεύτερα και Τρίτη, στις 21.00. Θέατρο OLVIO (Ιερά Οδός 67 & Φαλαισίας 7, Βοτανικός

Τηλέφωνο: 210 34 14 118

Ερμηνεύουν: Χ. Αγγέλου, Α. Αντωνάκος, Ε. Αρβανίτη, Ε. Ιωάννου, Λ. Καμπούρογλου, Χ. Καραμπετιάν, Μ. Λαγουρού, Β. Πουλάκος, Τ. Σακελλαρίου, Χ. Τσιτομενέας, Κ. Φερεντούρος, Λ. Χατζή, Ζ. Σούσης