Δεν είναι κάτι καινούργιο, δεν είναι κάτι απαθές, δεν είναι κάτι αυτοαναφορικό. Το WIFT (Women in Film and Television) είναι ένα παγκόσμιο δίκτυο, που ξεκίνησε το 1973 και σήμερα ενώνει 40 τοπικά δίκτυα γυναικών ανά την υφήλιο.
Περισσότερα από 13.000 μέλη συνεργάζονται με στόχο την προώθηση και υποστήριξη του καλλιτεχνικού έργου που παράγεται από γυναίκες επαγγελματίες στον κινηματογράφο, την τηλεόραση και λοιπά οπτικοακουστικά μέσα. Στην Ελλάδα υπάρχει το WIFT GR, με πολύ γνωστές και σπουδαίες εκπροσώπους (αρκεί να πούμε ότι πρόεδρος του σωματείου είναι η Ρέα Βαλντέν).
To WIFT GR έχει κατά καιρούς διοργανώσει επιτυχημένες εκδηλώσεις. Τώρα, σε συνεργασία με την Ταινιοθήκη της Ελλάδος, παρουσιάζει το 4ο Φεστιβάλ WIFT GR, με τίτλο «50/50 Ισότητα και στον κινηματογράφο», από την Τετάρτη 25/11 και για τέσσερεις ημέρες (με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών – 25 Νοεμβρίου). Παρ’ όλες τις ειδικές συνθήκες που ζούμε, το σωματείο δεν θέλησε να ακυρώσει τη διοργάνωση, οπότε θα γίνει διαδικτυακά και δωρεάν.
Το φεστιβάλ περιλαμβάνει και μεγάλου μήκους ταινίες (5) και μικρού (14), από την Ελλάδα αλλά και διεθνείς παραγωγές, μυθοπλασίας αλλά και ντοκιμαντέρ. Ολες αυτές οι ταινίες έχουν ωστόσο ένα κοινό: προσφέρουν τις διαφορετικές μεν προσεγγίσεις, της γυναικείας ματιάς δε, με προεξάρχουσα θεματική την έμφυλη βία.
Ακριβώς με μία (διαδικτυακή) συζήτηση-στρογγυλό τραπέζι για την «Εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών» κορυφώνονται οι εκδηλώσεις του φεστιβάλ (Σάββατο 28/11 στις 19.00), στην οποία θα μετάσχουν ερευνήτριες, πανεπιστημιακοί, ακτιβίστριες και εκπρόσωποι δομών στήριξης (θα μιλήσουν οι Αθηνά Αθανασίου, Κάρμεν Ζωγράφου, Μαρία Κομνηνού, Αναστασία-Σάσα Λαδά, Ντιάνα Μάνεση, Χριστίνα Παπαδημητρίου, Αλεξία Τσούνη, Ρέα Βαλντέν).
Για το πόσο σημαντική αλλά και επίκαιρη είναι η θεματική του φεστιβάλ αρκεί να αναφέρουμε ενδεικτικά κάποιες από τις ταινίες, όπως:
● το animation «Coronaviolence» της Αλεξίας Τσούνη (Ελλάδα 2020, 7 λεπτά), από το Σωματείο Γυναικείων Δικαιωμάτων «Το Μωβ». Η ταινία βασίζεται σε πραγματικό γεγονός, όπου κατά τη διάρκεια της πρώτης περιόδου του εγκλεισμού, μια μετανάστρια, μαζί με τα ανήλικα παιδιά της αλλά και μάρτυρες, καταφεύγει στο Αστυνομικό Τμήμα για να καταγγείλει ενδοοικογενειακή βία, απ’ όπου και τη διώχνουν, με πρόσχημα (και) τον κορονοϊό!
● «Το αόρατο θέατρο ως μέσο διερεύνησης της έμφυλης βίας – Ενα κοινωνικό πείραμα» της Νικολέτας Ινδοπούλου (έρευνα, Ελλάδα 2019, 6 λεπτά): Το γύρισμα έγινε με κρυφή κάμερα σε πολυσύχναστους δρόμους της Ρόδου, όπου «στήνονταν» σκηνές έμφυλης βίας ανάμεσα σε ζευγάρια, μπροστά στα μάτια ανυποψίαστων θεατών. Η ταινία μελετά τις αντιδράσεις των περαστικών.
Διάρκεια: 25-29 Νοεμβρίου. Δωρεάν και διαδικτυακά μέσω του online.tainiothiki.gr
