«Untermenschen»: σημαίνει «υπάνθρωπος» στα γερμανικά, δηλαδή αυτός που ανήκει σε μια κατώτερη φυλή ή ράτσα, σύμφωνα με τη φυλετική πολιτική του Τρίτου Ράιχ, και, όντας Εβραίος, Ρομά, ανάπηρος, ομοφυλόφιλος, Ρώσος, Πολωνός ή μαύρος, βρίσκεται στους αντίποδες της «Herrenvolk», δηλαδή της «Κυρίαρχης Φυλής», που είναι βέβαια οι Αριοι. Αυτή είναι η ουσία της θεωρίας του ρατσισμού. Οσο για την εφαρμογή της, η απόσταση μεταξύ του να θεωρείς κάποιον κατώτερο από εσένα (επειδή έχει διαφορετική καταγωγή, εθνικότητα, θρησκεία, ιδεολογία ή φύλο) και του να τον στέλνεις στους θαλάμων αερίων, δυστυχώς είναι πολύ μικρή.
Σήμερα, 21 Μαρτίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων, που καθιέρωσε ο ΟΗΕ για να μην ξεχάσει καμία και κανείς τη Σφαγή στο Σάρπβιλ της Νότιας Αφρικής, που έγινε στις 21 Μαρτίου του 1960. Τότε, γύρω στους 10.000 εγχρώμους συγκεντρώθηκαν έξω από το αστυνομικό τμήμα του Σάρπβιλ, στο Τρανσβάαλ του ρατσιστικού κράτους της Νοτιοαφρικανικής Δημοκρατίας. Ο κόσμος διαμαρτυρόταν ειρηνικά για τους πρόσφατους νόμους που υποχρέωναν τους μαύρους να εφοδιαστούν με διαβατήριο, το οποίο έπρεπε να επιδεικνύουν στους λευκούς αστυνομικούς στα σημεία ελέγχου ή όταν ήθελαν να μετακινηθούν ακόμα και από πόλη σε πόλη της Νότιας Αφρικής. Οι διαδηλωτές είχαν ένα πρωτότυπο αίτημα: ζητούσαν να συλληφθούν όλοι τους, μια και κανείς τους δεν είχε πάσο… Κάποιες πηγές μιλούν για μια πέτρα που εκτοξεύτηκε εναντίον των 20 αστυνομικών, οι οποίοι ενισχύθηκαν αργότερα με άλλους 130. Επίσης, η κυβέρνηση του απαρτχάιντ έστειλε πολεμικά αεροπλάνα, που πέταξαν χαμηλά για να διαλύσουν το πλήθος, και θωρακισμένα οχήματα, ενώ έγινε και ρίψη δακρυγόνων. Οπως και να ‘χει, κάποια στιγμή ένας αστυνομικός έχασε την ψυχραιμία του, και τότε τα τυφέκια Λι-Ενφιλντ και τα αυτόματα Στεν των οργάνων της τάξης έλαβαν τον λόγο: 69 νεκροί επί τόπου και 200 τραυματίες, μεταξύ των οποίων και 29 παιδιά (φωτ.). Το 70% των θυμάτων πυροβολήθηκε από πίσω, καθώς έτρεχαν να ξεφύγουν από τα πυκνά πυρά, ενώ πολλοί από τους πληγωμένους κατέληξαν ύστερα από μερικές μέρες.
Πολύ λίγοι από τους ρατσιστές, που έχουν περί πολλού τη φυλετική τους ανωτερότητα, γνωρίζουν πως η λέξη πάνω στην οποία έχουν στήσει το φαντασιακό τους εποικοδόμημα δεν έχει διόλου αρία καταγωγή… Η λέξη «ράτσα» λοιπόν, η φυλή ή η γενιά, παράγεται μεν από το ιταλικό «razza», το οποίο όμως προέρχεται, σύμφωνα με το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, από το αραβικό «ra’s», που σημαίνει «προέλευση, αρχή»…
Τώρα, η λέξη «φυλή», το σύνολο ανθρώπων με κοινά κληρονομούμενα χαρακτηριστικά, το σύνολο ανθρώπων με κοινή καταγωγή, προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη «φύλον». Και οι δύο λέξεις έχουν κοινό το θέμα «-φυ», από το φύω –ομαι, που σημαίνει «φυτρώνω, βλασταίνω». Χαριτολογώντας, θα λέγαμε πως όλοι μας ανεξαιρέτως έχουμε φυτρώσει από τη Γη, την κοινή μητέρα όλων, και πως όσο παράλογο και ανόητο είναι να λες ότι τα μπρόκολα είναι ανώτερα από τα ραπανάκια, άλλο τόσο βλακώδες είναι να θεωρείς τη φυλή σου ανώτερη από μια άλλη. Αλίμονο εάν δεν ήμασταν όλοι διαφορετικοί και ίσοι.
Αλίμονο εάν μετρούσαμε τα κρανία των ανθρώπων με το υποδεκάμετρο και τον διαβήτη, για να διαπιστώσουμε την κατωτερότητά τους με «επιστημονικά μέσα», ώστε να τεκμηριώσουμε τη δική μας ανωτερότητα. Κι όμως, αυτό και άλλα χειρότερα έκαναν για πολλά χρόνια οι λεγόμενοι «επιστημονικοί ρατσιστές». Ολοι αυτοί στήριξαν τις γελοίες θεωρίες τους στο διαβόητο πόνημα του Ζοζέφ Αρτίρ ντε Γκομπινό: «Essai sur l’ inégalité des races humaines» (Δοκίμιο επί της ανισότητας των ανθρωπίνων φυλών). Αυτό δημοσιεύτηκε το 1853 και έγινε το ευαγγέλιο των ρατσιστών Ευρωπαίων αποικιοκρατών. «Φυσικά και τους πατάμε στον σβέρκο, φυσικά και αρπάζουμε τον πλούτο τους, εφόσον είναι υποδεέστεροι ημών, ορίστε, το λέει και η επιστήμη», θα είχαν πει πολλοί Αγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι, Ισπανοί ή Βέλγοι κραδαίνοντας το μνημειώδες έργο του Γκομπινό.
Αργότερα, τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, η «ευγονική», δηλαδή η βελτίωση του κοινωνικού γονιδιώματος, μέσω της στείρωσης των «κατώτερων ανθρώπων», που θα μόλυναν με το γενετικό τους υλικό το κοινωνικό σώμα, διαδόθηκε και στις δύο ακτές του Ατλαντικού. Το πασίγνωστο αμερικανικό Ιδρυμα Ροκφέλερ χρηματοδότησε προγράμματα ευγονικής, στα οποία εργάστηκε ο γνωστός Δόκτωρ Μένγκελε, πριν ολοκληρώσει τις έρευνές του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της ναζιστικής Γερμανίας…
Στην Καλιφόρνια, τη δεκαετία του ’30, ίσχυαν νόμοι υποχρεωτικής στείρωσης, πριν ακόμα επιβληθούν στη Γερμανία. Παράδειγμα, ο Αμερικανός ερευνητής ευγονικής Χάρι Λάφλιν, που υπερηφανευόταν πως η εργασία του στον νόμο ευγονικής και στειρώσεων είχε ενσωματωθεί στους νόμους φυλετικής υγιεινής της Νυρεμβέργης, το 1935…
Ετσι, με την κάλυψη διαφόρων «επιστημόνων» θεωρητικών του ρατσισμού, εκατοντάδες χιλιάδες άτομα κυριολεκτικά υποβιβάστηκαν: Ρομά, σοσιαλιστές και κομμουνιστές, ποινικοί εγκληματίες και ψυχικά ασθενείς, ανάπηροι σωματικά και διανοητικά, ομοφυλόφιλοι και άεργοι χαρακτηρίστηκαν στη ναζιστική Γερμανία «ζωές ανάξιες της ζωής» («Lebensunwertes Leben»), ενώ σε περισσότερα από 250.000 άτομα έγινε ευθανασία…
Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο και αφού η φρικαλεότητα των θαλάμων αερίων και των φούρνων είχε αφήσει το ανεξίτηλο αποτύπωμά της στον παγκόσμιο ψυχισμό, ο ΟΗΕ, μέσω της UNESCO, πήρε θέση κατά του φυλετισμού και της ψευδεπίγραφης επιστημονικής του νομιμοποίησης. Η ανακοίνωση της UNESCO, που εκδόθηκε το 1950 με τίτλο «Το φυλετικό ζήτημα», ανέφερε μεταξύ άλλων: «Το βιολογικό γεγονός της φυλής και ο μύθος της “φυλής” οφείλουν να διαχωριστούν. Για όλους τους πρακτικούς, κοινωνικούς σκοπούς, η έννοια της φυλής δεν είναι τόσο βιολογικό φαινόμενο παρά ένας κοινωνικός μύθος. Ο μύθος της «φυλής» έχει δημιουργήσει τεράστιες ανθρωπιστικές και κοινωνικές πληγές. Τα τελευταία χρόνια, έχει αφαιρέσει έναν τεράστιο όγκο ανθρώπινων ζωών, έχοντας προκαλέσει ανείπωτα βάσανα».
Αυτά εν ολίγοις για τον ρατσισμό. Κι αν μας πιάνει καμιά φορά κάποια διανοητική συσκότιση, κάνοντάς μας να πιστέψουμε πως είμαστε φυλετικώς ανώτεροι από τον οποιονδήποτε, ας θυμηθούμε τη σοφή ρήση της Αμερικανίδας ανθρωπολόγου Μάργκαρετ Μιντ: «Να θυμάσαι ότι είσαι απολύτως μοναδικός. Οπως και όλοι οι άλλοι».
