Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο
Μια πολιτική δολοφονία που πλήγωσε τη Δικαιοσύνη

Πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «Αιών» για τη δολοφονία Κορφιωτάκη. Δεξιά, δημοσίευμα με το διάταγμα Κορφιωτάκη για την ανάγνωση του συνοδικού τόμου.

ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Μια πολιτική δολοφονία που πλήγωσε τη Δικαιοσύνη

  • A-
  • A+

Τα έντονα πολιτικά πάθη, που «κατέτρωγαν» το νεοσύστατο ελληνικό κράτος, κορυφώθηκαν με μια πολιτική δολοφονία στη «καρδιά» της Αθήνας.

Θύμα ήταν ο υπουργός Εκκλησιαστικών Νικόλαος Κορφιωτάκης, ένας δραστήριος πολιτικός από τη Λακωνία και δράστης ένας πληρωμένος εκτελεστής, «όργανο επ’ αμοιβή», όπως έγραφαν χαρακτηριστικά οι εφημερίδες της εποχής, ονόματι Θωμάς Γ. Ζυγούρης.

Από την πρώτη στιγμή στην Αθήνα έλεγαν ότι ο φουστανελοφόρος εκτελεστής δρούσε για λογαριασμό της οικογένειας Μαυρομιχάλη, η οποία είχε πολιτικές διαφορές με την οικογένεια Κορφιωτάκη. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν αποδείχτηκε ποτέ διότι η πανίσχυρη οικογένεια των Μαυρομιχαλαίων κατόρθωσε να μη φτάσει, τελικά, σε δίκη ο Λεωνίδας Μαυρομιχάλης, για τον οποίο προέκυψαν στοιχεία ενοχής, αλλά κατάφερε να διαφύγει για μεγάλο διάστημα στα τότε αγγλοκρατούμενα Κύθηρα.

Η πολιτική δολοφονία έγινε στις 20 Αυγούστου 1850, μια ιστορική μέρα για την ελλαδική Εκκλησία, καθώς εορταζόταν η ανακήρυξη του αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Ελλάδος με βάση τον Συνοδικό Τόμο του Οικουμενικού Πατριαρχείου της 29ης Ιουνίου.

Ουσιαστικά, όμως, εορταζόταν η επανασύνδεση της Εκκλησίας της Ελλάδας με το Πατριαρχείο, μετά το ρήγμα που είχε προκληθεί από το 1833, οπότε η Αντιβασιλεία του Οθωνα διακήρυξε την ανεξαρτησία της ελλαδικής Εκκλησίας, στη βάση των θέσεων του λόγιου κληρικού Θεόκλητου Φαρμακίδη (για τις σχέσεις Κράτους- Εκκλησίας βλ. και «Εφ.Συν»., «Νησίδες», «Από τον Οθωνα και το ανάθεμα στον Βενιζέλο ώς τη Χούντα», φ. 24-25/11/2018).

Τελικά, χάρη στις προσπάθειες ενός άλλου κληρικού, του Μισαήλ Αποστολίδη, και την παρέμβαση της Ρωσίας, που για πολιτικούς λόγους ήθελε την ενίσχυση των σχέσεων με την Ελλάδα, το Πατριαρχείο αποδέχτηκε την αναγνώριση του αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Ελλάδος και εξέδωσε τον «Τόμο Αυτοκεφαλίας».

Αυτός αναγνώστηκε το πρωί της 20ής Αυγούστου, μετά τη λειτουργία, στον (τότε μητροπολιτικό) ναό της Αγίας Ειρήνης (επί της οδού Αιόλου), παρουσία και της βασίλισσας Αμαλίας, η οποία εκείνη την περίοδο ασκούσε καθήκοντα αντιβασιλείας, λόγω απουσίας του Οθωνα στη Βαυαρία.

Ο Κορφιωτάκης, που ήταν βουλευτής Λακεδαίμονος, φίλος του «Γαλλικού κόμματος», είχε διοριστεί από τον πρωθυπουργό Αντώνιο Κριεζή, από τις 4 Αυγούστου 1850, υπουργός Εκκλησιαστικών και Δημόσιας Παιδείας και μια από τις πρώτες ενέργειές του ήταν η υπογραφή (11 Αυγούστου) της απόφασης περί του Συνοδικού Τόμου.

Ομως, από νωρίτερα, με αγορεύσεις του στη Βουλή, τασσόταν υπέρ της επανασύνδεσης της ελλαδικής Εκκλησίας με το Πατριαρχείο, για την οποία υπήρχαν ακόμα ισχυρές αντίθετες απόψεις (σ.σ. μετά τη δολοφονία υπουργός Εκκλησιαστικών ορίστηκε ο Π. Βάρβογλης, ο οποίος επικρίθηκε ότι ήταν αντίθετος «με την κανονική διοργάνωση της Εκκλησίας» και στη διάρκεια της θητείας του, μέχρι τον Ιανουάριο του 1852, δεν προώθησε κανένα σχετικό θέμα).

Εκείνη την εορταστική μέρα, ο Κορφιωτάκης δεχόταν συγχαρητήρια από πολλούς Αθηναίους και αρκετοί τον επισκέφτηκαν στο σπίτι του, στην οδό Ερμού, στο ύψος της Καπνικαρέας..

Αλλωστε, ο ίδιος φαίνεται ότι έχαιρε γενικότερης εκτίμησης, καθώς καταγόταν από ιστορική οικογένεια, ήταν δεινός ρήτορας και κατά την Επανάσταση του 1821 είχε πάρει μέρος σε πολλές επιχειρήσεις.

Ακόμα, είχε συμμετάσχει στην 21μελή επιτροπή σύνταξης του πρώτου Συντάγματος, το 1845 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής και τέσσερα χρόνια αργότερα συμμετείχε σε επιτροπή προσωπικοτήτων για τη διεξαγωγή εράνων για την περίθαλψη πολιτικών προσφύγων, που έφταναν στη χώρα έπειτα από αποτυχημένες επαναστάσεις ανεξαρτησίας.

Παράλληλα, όμως, είχε και μεγάλες αντιπαλότητες στην ιδιαίτερη πατρίδα του για πολιτικούς λόγους.

Σύμφωνα με ορισμένες πηγές, μεγάλη αντιπαλότητα υπήρχε με την οικογένεια Καρακίτσου, καθώς είχε αρνηθεί να υποστηρίξει την εκλογή του «μαυροκορδιστή» («αγγλόφιλου») Νικόλαου Καρακίτσου, γιου του Δημήτρη Καρακίτσου ή Φαλούρη, γενναίου οπλαρχηγού της Επανάστασης. Μάλιστα, είχε καταγγείλει τον Νικόλαο Καρακίτσο ως στασιαστή, ο οποίος συνελήφθη αλλά κατάφερε να δραπετεύσει και να καταφύγει στη Λακωνία, όπου τελικά παραδόθηκε στον Πέτρο Μαυρομιχάλη. Αντιπαλότητα, όμως, υπήρχε και με την οικογένεια Μαυρομιχάλη. Το παραπεμπτικό βούλευμα (υπ’ αριθμ. 236/9.5.1851) έγραφε χαρακτηριστικά ότι:

«Μεταξύ των Μαυρομιχαλαίων και των αδελφών Κορφιωτάκη υπήρχε προ πολλού έχθρα και έρις, οι μεν Μαυρομιχαλαίοι επέμενον να εκτείνωσι την πολιτικήν επιρροήν των εις την Λακεδαίμονα και άλλας της Πελοποννήσου επαρχίας, οι δε Κορφιωτάκαι, ιδίως δε ο Νικόλαος διά της ενεργείας του εματαίωνεν, ως φαίνεται, τα σχέδια αυτών».

Ετσι, ενόψει και των εκλογών του Σεπτεμβρίου του 1850, σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Αιών», άρχισε, στα τέλη Ιουλίου, η αντίστροφη μέτρηση για το αιματηρό ξεκαθάρισμα.

Αφορμή στάθηκε ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης Κριεζή και συγκεκριμένα η υπουργοποίηση Κορφιωτάκη, ενώ δεν θα μετείχε στη νέα κυβέρνηση κανένας από τους Μαυρομιχάληδες.

Τότε έγινε μάζωξη στο Λυκοβουνό Λακωνίας, έδρα των Μαυρομιχάληδων και δρομολογήθηκαν οι εξελίξεις.

Εκεί βρέθηκαν ο Λεωνίδας και ο αδελφός του Πέτρος Μαυρομιχάλης, πρώην βουλευτής, ο ανιψιός τους, αξιωματικός Γιώργος Κοσσονάκος, και ο απότακτος χωροφύλακας Θόδωρος Παπαδάκος ή Καραμουσαλής. Επίσης, εκεί βρισκόταν από καιρό και ο Ζυγούρης, που είχε καταφύγει για να αποφύγει τη σύλληψη για τη δολοφονία μιας συγχωριανής του.

Στις 24 Ιουλίου αναχώρησαν για την Αθήνα ο Κοσσονάκος, ο Παπαδάκος και ο Ζυγούρης. Τα έξοδα του ταξιδιού πλήρωσε ο πρώτος, ο οποίος φρόντισε να τους εξασφαλίσει και διαμονή στο σπίτι ενός φίλου του, πίσω από τους στρατώνες, δηλαδή στο σημερινό Μεταξουργείο. Ο Ζυγούρης εμφανίστηκε στην Αθήνα με το όνομα Ιωάννης Παπαδόπουλος και είχε γίνει αντιληπτός να κάθεται συχνά το κατώφλι της εξώπορτας του σπιτιού του Κορφιωτάκη και σε κατάστημα απέναντι από το υπουργείο Εκκλησιαστικών. Προφανώς, έκανε κατόπτευση του χώρου προετοιμάζοντας το έγκλημα.

Ετσι, στις 20 Αυγούστου, ο Ζυγούρης μαζί με τον Παπαδάκο είχαν πάει έξω από το σπίτι του Κορφιωτάκη περιμένοντας το θύμα τους.

Η δολοφονία

Ο υπουργός Εκκλησιαστικών, που ήταν πατέρας τεσσάρων παιδιών, μετά την πανηγυρική λειτουργία της ημέρας πήγε στο σπίτι του, όπου τον επισκέφθηκε πολύς κόσμος για να τον συγχαρεί.

Το μεσημέρι γευμάτισε στο σπίτι του γείτονά του, γερουσιαστή Γ.Μ. Αντωνόπουλου, και νωρίς το απόγευμα ο Κορφιωτάκης, η σύζυγός του και ο Αντωνόπουλος επιβιβάστηκαν σε μια άμαξα για να πάνε στα Πατήσια, την εξοχική περιοχή που για χρόνια προτιμούσαν οι Αθηναίοι για την κυριακάτικη βόλτα τους.

Περίπου στις 7 το απόγευμα, την ώρα που άναβαν τα λυχνάρια στους δρόμους («περί λύχνων αφάς», έγραφαν οι εφημερίδες προσδιορίζοντας τον χρόνο) η άμαξα επέστρεψε και σταμάτησε μπροστά στο σπίτι του Κορφιωτάκη.

Πρώτος βγήκε από την άμαξα ο Αντωνόπουλος και ακολούθησε ο υπουργός. Τότε πλησίασε ο φουστανελοφόρος εκτελεστής κρατώντας μια πιστόλα και πυροβόλησε μια φορά στο στήθος το θύμα του, που έκανε λίγα βήματα και έπεσε στην πόρτα του σπιτιού.

Επικράτησε πανικός, πολλοί περαστικοί έτρεξαν να βοηθήσουν και μέσα στη σύγχυση ο δράστης και ο συνεργός του τράπηκαν σε φυγή και εξαφανίστηκαν.

Ο Κορφιωτάκης, που ήταν τότε 58 χρόνων, μεταφέρθηκε στο σπίτι του, όπου έφτασαν γιατροί αλλά, παρά τις προσπάθειές τους, εξέπνευσε.

Στην πρωτεύουσα επικράτησε μεγάλη αναστάτωση. Πολύς κόσμος συγκεντρώθηκε έξω από το σπίτι και η αστυνομία πήρε μέτρα για να μη διασαλευτεί η τάξη.

Παράλληλα, άρχισαν έρευνες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των δραστών και γι’ αυτό απαγορεύτηκε ο απόπλους όλων των πλοίων από τον Πειραιά. Μετά τα μεσάνυχτα ο Ζυγούρης και ο Παπαδάκος βρέθηκαν στο σπίτι, όπου φιλοξενούνταν και συνελήφθησαν. Αργότερα, συνελήφθη και ο Κοσσονάκος.

Στη μικρή κοινωνία της Αθήνας λεγόταν, από την πρώτη στιγμή, ότι πίσω από τους δράστες βρίσκονταν άλλα πρόσωπα, «φωτογραφίζοντας» τους Μαυρομιχαλαίους, τους οποίους κατονόμαζε, ευθέως ως ηθικούς αυτουργούς, σε έκτακτο παράρτημά της, η εφημερίδα «Συνταγματική».

Η ανάκριση, η δίκη και η σκανδαλώδης απόφαση

Το επόμενο διάστημα θα εκδοθούν εντάλματα σύλληψης για τον Πέτρο και τον Λεωνίδα Μαυρομιχάλη.Ωστόσο, ο πρώτος, σε επιστολή του προς τον πρωθυπουργό Κριεζή, θα αποδώσει την έκδοση των ενταλμάτων σε κομματικούς λόγους, εν όψει των βουλευτικών εκλογών και θα ζητήσει την παρέμβασή του για την ανάκληση των ενταλμάτων μέχρι το τέλος των εκλογών. («Αιών» φ.13/9/1850).

Αργότερα, ο Πέτρος Μαυρομιχάλης θα συλληφθεί και θα προφυλακιστεί, ενώ ο Λεωνίδας θα διαφύγει με την οικογένειά του στα αγγλοκρατούμενα Κύθηρα, με τις εφημερίδες της εποχής να μέμφονται τις αρχές της Λακωνίας για αδράνεια.

Επίσης, ο ανακριτής κάλεσε για ανάκριση και τον υπασπιστή του βασιλιά Δημήτρη Π. Μαυρομιχάλη, ο οποίος επέστρεψε στην Αθήνα από το Μόναχο, όπου βρισκόταν με τον Οθωνα.

Παρότι ο ταγματάρχης υπασπιστής του Οθωνα αθωώθηκε με βούλευμα παρέμεινε σε διαθεσιμότητα, για να παραιτηθεί, τον Νοέμβριο του 1851, από τη θέση του υπασπιστή και όπως έγραψε, χαρακτηριστικά, η εφημερίδα «Αιών» (φ. 21.11.1851) «ετελείωσεν ούτως η Μαυρομιχαλική οικογένεια από την Αυλήν».

Η ανάκριση ολοκληρώθηκε τον Απρίλιο του 1851, αφού κατέθεσαν 450 μάρτυρες, από τους οποίους οι 150 θεωρήθηκαν ουσιώδεις.

Ακολούθησε η έκδοση βουλεύματος. Με αυτό παραπέμφθηκαν σε δίκη οι Θ. Ζυγούρης, Λ. Μαυρομιχάλης, Γ. Κοσσονάκος και Θ. Παπαδάκος, ενώ αθωώθηκε ο Πέτρος Μαυρομιχάλης παρότι ο εισαγγελέας είχε προτείνει την παραπομπή του.

Αντίθετα, δεν κρίθηκε η υπόθεση για τους γερουσιαστές Αναστάσιο και Αντώνη Μαυρομιχάλη, διότι η Γερουσία δεν έδωσε άδεια για την άρση της ασυλίας τους.

Για άγνωστους λόγους η δίκη θα καθυστερήσει ασυνήθιστα πολύ -για τα δεδομένα της εποχής- για να προσδιοριστεί.

Είναι πάντως αξιοσημείωτο ότι μερικούς μήνες πριν από τη διεξαγωγή της, θα γίνει, στις 24 Ιανουαρίου 1852, ένας μικρός ανασχηματισμός της κυβέρνησης Κριεζή και στη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης θα τοποθετηθεί ο γερουσιαστής Κ. Προβελέγγιος, προσκείμενος στο «αγγλόφιλο» κόμμα, όπως και οι Μαυρομιχάληδες.

Τελικά, η δίκη θα ξεκινήσει στις 30 Ιουνίου 1852 και θα διαρκέσει μέχρι τα ξημερώματα της 7ης Ιουλίου, οπότε θα εκδοθεί απόφαση, με την οποία καταδικάστηκε σε θάνατο ο Ζυγούρης, ενώ αθωώθηκαν οι υπόλοιποι (ο Λεωνίδας Μαυρομιχάλης συνέχιζε να φυγοδικεί)!

Η απόφαση βασίστηκε στην ετυμηγορία των ενόρκων και προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, καθώς εμφανιζόταν ο Ζυγούρης να έχει δράσει μόνος του...

Το ακροατήριο ξέσπασε σε οργισμένες αποδοκιμασίες, προκαλώντας τον τρόμο στους ενόρκους, που ζήτησαν αστυνομική προστασία για να φύγουν από το δικαστήριο.

Οι εφημερίδες έγραψαν απερίφραστα για «αίσχος» (εφ. «Αιών» φ. 9.7.1852) και για «κατάπτυστο και πραγματικώς φονική κατά του νόμου και της ασφάλειας ετυμηγορία», για να θέσουν το ερώτημα: «Ποίους συνεβουλεύθησαν [σ.σ. οι ένορκοι]; Τίνων διαταγάς ήκουσαν; [...] Καθείς εννοεί».

Οι αντιδράσεις συνεχίστηκαν και τρεις μέρες (12.7) μετά τη σκανδαλώδη απόφαση έγινε γνωστό ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης Προβελέγγιος παραιτήθηκε από τη θέση του επικαλούμενος λόγους υγείας...

Τον Σεπτέμβρη του ίδιου έτους εκτελέστηκε η θανατική ποινή του Ζυγούρη, αφού ο ίδιος αρνήθηκε ν’ ασκήσει ένδικα μέσα κατά της απόφασης (αναίρεση) ή να ζητήσει χάρη.

Η σύνταξη στη χήρα άναψε φωτιές

Η πρωτοβουλία της κυβέρνησης να παραχωρήσει σύνταξη στη χήρα του Κορφιωτάκη άναψε «φωτιές», καθώς από καιρό υπήρχαν αντιδράσεις, που είχαν φτάσει και στη Βουλή, για την εγκατάλειψη αγωνιστών του 1821 και των οικογενειών τους, με αποτέλεσμα να ζουν σε πλήρη ένδεια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούσε ο Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (Νικήτας Σταματελόπουλος), που καθώς δεν ήταν αρεστός στον Οθωνα, διώχθηκε ανηλεώς και πέθανε πάμφτωχος, ενώ η χήρα του εκλιπαρούσε για τη χορήγηση μιας σύνταξης.

Το σχετικό νομοσχέδιο «περί συντάξεως στην οικογένεια του δολοφονηθέντος υπουργού Ν. Κορφιωτάκη» κατατέθηκε, στις 16 Δεκεμβρίου 1850, προβλέποντας σύνταξη 300 δραχμών τον μήνα για τη χήρα και τα τέσσερα ορφανά, όταν στην οικογένεια του ναυάρχου Τσαμαδού είχαν δοθεί 80 δραχμές, στου Οδυσσέα Ανδρούτσου 48 δραχμές, ενώ «άλλων πολλών αγωνιστών οι γυναίκες δεν παίρνουν τίποτας- άλλες διακονεύουν κι’ άλλες στανικώς δίνουν την τιμή τους», όπως έγραψε στα Απομνημονεύματά του ο στρατηγός Γιάννης Μακρυγιάννης.

Κατά τη συζήτηση του νομοσχεδίου (Συνεδρίαση 28.12.1850) ένας βουλευτής τόνισε, μάλιστα, ότι ανάλογη μέριμνα έπρεπε να υπάρξει και για τις οικογένειες του Νικηταρά και του Λυκούργου Λογοθέτη (πραγματικό όνομα Γεώργιος Παπλωματάς), του πολιτικού και στρατιωτικού ηγέτη της σαμιακής επανάστασης του 1821. Τελικά, η Βουλή ενέκρινε, κατά πλειοψηφία, το νομοσχέδιο. Ομως, λίγες ημέρες αργότερα η Γερουσία με ψήφους 21 κατά και 15 υπέρ το απέρριψε!

Καταλυτικό ρόλο είχε παίξει η παρέμβαση του λόγιου γερουσιαστή Γεώργιου Ψύλλα, που άσκησε αυστηρή κριτική, αιφνιδιάζοντας τον εισηγητή υπουργό Οικονομικών Δ. Χρηστίδη, που παραδέχτηκε ότι δεν περίμενε τέτοια συζήτηση.

Ο Ψύλλας είχε επικεντρωθεί στην πολύ καλή οικονομική κατάσταση του θανόντα και στο ότι η δολοφονία δεν είχε κίνητρα σχετικά με τη θέση του.

Παράλληλα, είχε τονίσει ότι πρέπει να σταματήσει η χορήγηση συντάξεως «ειδικώς εις πρόσωπα ατομικών συμπαθειών» και να κατατεθεί νομοσχέδιο που θα προβλέπει γενικούς όρους χορήγησης συντάξεων.

Τη στάση του Ψύλλα επικρότησε και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος στα απομνημονεύματά του (Βιβλίο Δ, Κεφ. 4) έγραψε, μεταξύ άλλων:

«Εις την Γερουσίαν το γκρέμισαν [το νομοσχέδιο] οι αξιοσέβαστοι Γερουσιασταί. (...) Ολα τα ταξίματα των υπουργών κι᾿ άλλα παρόμοια τα καταφρόνεσαν και τα καταφρονούν. Κι᾿ ο Γεώργιος Ψύλλας είναι πάντοτες το αγαθό τέκνο της πατρίδας, όπου μιλεί φρονίμως και πατριωτικώς εις το δίκιον και λέγει την γνώμη του ελεύτερα».

ΝΗΣΙΔΕΣ
Απροετοίμαστοι οι πολίτες
Δευτέρα 28 Οκτωβρίου 1940. Η Αθήνα ξυπνάει στις 7 το πρωί με τους ήχους των αντιαεροπορικών σειρήνων. Ο πόλεμος έφτασε και στην Ελλάδα. Η «πολιτική ουδετερότητας» του Ιωάννη Μεταξά έχει αποτύχει οικτρά.
Απροετοίμαστοι οι πολίτες
ΝΗΣΙΔΕΣ
Στα βήματα του Οθωνα οι διωγμοί των προσφύγων
Οι αστυνομικές επιχειρήσεις εναντίον προσφύγων στην «καρδιά» της Αθήνας έχουν τη δική τους ιστορία. Η πρώτη έγινε τον Φεβρουάριο του 1852, με στόχο την απέλαση 30 Πολωνών πολιτικών προσφύγων, αγωνιστών...
Στα βήματα του Οθωνα οι διωγμοί των προσφύγων
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο λήσταρχος που έσπασε το ηθικό Γάλλων και Βρετανών
Ο Χρήστος Νταβέλης έγινε, με τις πράξεις του, σύμβολο αντίστασης των Ελλήνων απέναντι στον γαλλο-αγγλικό στρατό κατοχής που έδρευε στον Πειραιά, στη διάρκεια του Κριμαϊκού Πολέμου (1853-1856).
Ο λήσταρχος που έσπασε το ηθικό Γάλλων και Βρετανών
ΝΗΣΙΔΕΣ
Οι πατριώτες με φλάμπουρο τις σημαίες ευκαιρίας
Πώς καταφέρνουν οι Ελληνες «ποντοπόροι» εφοπλιστές να επιβιώνουν για πολλές δεκαετίες σε ένα άκρως ανταγωνιστικό, διεθνοποιημένο περιβάλλον; Η απάντηση συμπυκνώνεται σε μία πρόταση: οι Ελληνες πλοιοκτήτες...
Οι πατριώτες με φλάμπουρο τις σημαίες ευκαιρίας
ΝΗΣΙΔΕΣ
Τα πλοία της μετανάστευσης
Η «βασιλεία» των υπερωκεανίων άρχισε να τερματίζεται με την εξέλιξη των αεροπορικών συγκοινωνιών. Από τη δεκαετία του 1970 άρχισαν σιγά σιγά να αποσύρονται και να μετατρέπονται σε ποντοπόρα κρουαζιερόπλοια,...
Τα πλοία της μετανάστευσης
ΝΗΣΙΔΕΣ
Ο πόλεμος της Αδριατικής
«Πόλεμο» μεταξύ της Πάτρας και της Ηπείρου προκάλεσε στα τέλη του 1959 η επιλογή του λιμανιού αφετηρίας για τα δρομολόγια της Αδριατικής, με πολιτικούς και εφοπλιστές της ακτοπλοΐας να κινούνται στο προσκήνιο...
Ο πόλεμος της Αδριατικής

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας