Αν το μέγα πολιτιστικό μας έλλειμμα είναι και η βαθύτερη ρίζα όλων μας των ελλειμμάτων, βαθύτερη ρίζα και της οδυνηρά βιούμενης Χρεοκοπίας, το «Πολιτιστικό Μανιφέστο» του Μήτσου Κασόλα είναι ένα αφυπνιστικό κέντρισμα για να ψάξουμε τις χαμένες πολιτιστικές μας συντεταγμένες και να βρούμε, ως εθνική συλλογικότητα, τον σωστό βηματισμό μας προς το μέλλον.
α) Ανήκοντας ο ίδιος σε εκείνη την Αριστερά, απ’ τις πολλές, την υπαρκτή και την… ιδεατή, που αυτονοήτως ταυτίζεται με τον πολιτισμό, μια Αριστερά με βαθιά και ποιοτική πολιτιστική ιθαγένεια, έχει θεμελιακή στη σκέψη του την τριπλή αμφιδρομία: Αριστερά ←→ Πολιτισμός ←→ Ελλάδα. Οπότε και την τρισδιάστατη ενότητα Αριστεράς →Πολιτισμού→ Ελλάδας.
Με την Ελλάδα να είναι το αξιακό μπαλκόνι του κόσμου και του μέλλοντος και την πνευματική του ματιά να αγναντεύει, απ’ αυτό το «μπαλκόνι», όλο τον κόσμο και το μέλλον.
Καθώς, μάλιστα η τριπλή αμφιδρομία (και ενότητα) γίνεται τετραπλή, με την προσθήκη της ηγεμονεύουσας σε όλο του το «Μανιφέστο» δημοκρατίας. Που μοιάζει να είναι και η ενοποιός μαγική δύναμη της Αριστεράς, του πολιτισμού και της Ελλάδας, ο κοινός τους παρονομαστής.
ΜΗΤΣΟΣ ΚΑΣΟΛΑΣ, Για ένα Μανιφέστο Πολιτισμού, από τη Μικρή Μέγιστη Ελλάδα, εκδ. GUTENBERG
β) Στη φιλοσοφία και στο αξιακό σύστημα ζωής του Μήτσου Κασόλα:
Πρώτον, η Αριστερά ταυτίζεται με τον πολιτισμό, τη δημοκρατία, την παιδεία και με ό,τι το ποιοτικό στη ζωή της κάθε κοινωνίας. Πρόκειται για μια Αριστερά που, με όλο το αξιακό άρωμα των αιώνων του πολιτισμού, έρχεται απ’ το… μέλλον.
Δεύτερον, ο πολιτισμός ταυτίζεται με τη «δική» του Αριστερά, τη δημοκρατία, την παιδεία και ό,τι το ποιοτικό στη ζωή της κάθε κοινωνίας.
Οπως γράφει: «Ο πολιτισμός της δημοκρατίας, της παιδείας, της ανθρωπιάς, της δικαιοσύνης, της ομορφιάς, της αλληλεγγύης, πρέπει να είναι ή τουλάχιστον οφείλει να είναι για την Αριστερά η ανώτερη έκφραση της πολιτικής της».
Τρίτον, τέλος, η Ελλάδα βρίσκεται στην κορυφή του αξιακού του συστήματος ως αξιακή πατρίδα των πατρίδων. Γιατί, ο Μήτσος Κασόλας δεν ανήκει στη… μετανεωτερική Αριστερά της μεταφυσικής α-τοπίας, αλλά στην ΕΑΜικού αρώματος Αριστερά, που αγναντεύει απ’ το αξιακό της μπαλκόνι τον κόσμο όλο, συναιρώντας στον βαθύ πατριωτισμό της τη φιλοπατρία, τον διεθνισμό, τη δημοκρατία και τον ουμανισμό.
Ερανίζω ελάχιστα μηνύματα του «Μανιφέστου» του, απ’ τα μεγάλα αυτονόητα της ζωής του, που δυστυχώς, μόνο αυτονόητα δεν είναι πια: «Ο,τι είναι βαθιά ελληνικό είναι και παγκόσμιο και ό,τι είναι βαθιά παγκόσμιο είναι και ελληνικό.
■ Οσο η Αριστερά, και όχι μόνο αυτή, δεν θα ανακαλύπτει τη διαχρονικότητα και τις αξίες του πολιτισμού της πατρίδας μας, απ’ το πανάρχαιο χτες μέχρι σήμερα, θα είναι σαν να κουβαλάει το “Κιβώτιο” του Αρη Αλεξάνδρου.
■ Δεν είναι σοβινισμός, δεν είναι παρελθοντολογία, προγονολατρία κ.λπ. να μιλά κάποιος για το ένδοξο πράγματι παρελθόν μας.
■ Αυτός ο πολιτισμός μας, παλαιός και νέος, είναι το πιο δυνατό, το πιο φανερό και το πιο υπόγειο όπλο της Ελλάδας για την επιβίωσή της, για την αναγέννησή της.
■ Χωρίς την Ελλάδα, πραγματικά και συμβολικά, ο κόσμος θα φτωχύνει, θα μείνει χωρίς αναφορές, μετέωρος, χωρίς αξίες.
■ Ο Ελληνισμός δεν χρωστάει στην Ευρώπη, αντιθέτως η Ευρώπη τού χρωστάει».
Το σώμα του «Μανιφέστου» περιλαμβάνει είκοσι τέσσερα επιμέρους θέματα, που είναι και είκοσι τέσσερις κορυφώσεις οραματικών σκέψεων και προβληματισμών, θέσεων και προτάσεων για τον πολιτισμό, εκπορευόμενες από μια τεράστια αγωνία για το μέλλον της Ελλάδας, της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου.
Και μόνο απ’ τους τίτλους τους (Πολιτισμός και Αριστερά, Δημοκρατία και Κόμματα, Πολιτισμός και Οικονομία, Παιδεία, Βιβλίο, Λογοτεχνία, Θέατρο, Αθλητισμός…), καταλαβαίνει κανείς το πολυδιάστατο εύρος της πολιτιστικής του πρότασης και τα πολυσήμαντα μηνύματά της.
… Το «Πολιτιστικό Μανιφέστο» του Μήτσου Κασόλα, έστω κι αν, σε τούτους τους καιρούς της πολιτιστικής άπνοιας, είναι λίγα τα αυτιά που ακούνε τέτοιους «καημούς», σώζει, αν μη τι άλλο, την πολιτιστική τιμή της Αριστεράς αλλά και του… πνευματικού μας κόσμου στο σύνολό του!
