Στα σκαριά μια νέα κοινωνία πολιτών

Δυο ολοκαίνουργια παιδικά βιβλία δίνουν το στίγμα της νέας κοινωνίας που οικοδομείται, παρέχοντας στα παιδιά όλα όσα χρειάζονται για να ζήσουν μια όμορφη ζωή. Φαντασία, καλοσύνη, ομαδικότητα, συνεργασία και στόχο, το κοινό καλό

Θέλω κι εγώ μια τίγρη στον κήπο μου!

Τι κάνεις όταν είσαι παιδί και βαριέσαι; Και δεν έχεις -εννοείται- κινητό στα χέρια σου; Καταφεύγεις στη φαντασία σου που μετατρέπει και το πιο απλό υλικό σε ένα μαγικό παιχνίδι, ένα άδειο δωμάτιο σε ένα παιχνιδιάρικο σύμπαν. Κι αν έχεις δίπλα σου και έναν ευφάνταστο ενήλικα, τότε οι πιθανότητές σου να διασκεδάσεις τρελά αυξάνονται κατακόρυφα. Αυτό ζει η μικρή Νόρα, πρωταγωνίστρια στο καινούργιο βιβλίο του εκδοτικού οίκου «Μικρή Σελήνη» της Lizzy Stewart, «Μια τίγρη στον κήπο».

Είναι στη γιαγιά της και βαριέται αφόρητα. Μοιράζεται τη βαρεμάρα της με τον φίλο Τζεφ, μια λιλιπούτεια καμηλοπάρδαλη!

Τι να κάνει και η γιαγιά, είδε και αποείδε να την κάνει να αλλάξει στάση, της ρίχνει την ιδέα να βγει έξω στον κήπο να παίξει, λέγοντάς της ότι μόλις πριν λίγο είχε δει να τριγυρνά εκεί μια τίγρη.

Για να κάνει ακόμη πιο δυνατή την πρόκληση βγάζει όλα (;) τα μυστικά του κήπου στη φόρα. Αν κοιτάξει καλά η Νόρα, θα βρει τεράστιες λιβελούλες, μεγάλες σαν πουλιά αλλά και μια πολική αρκούδα να ψαρεύει…

Υπάρχει παιδί που δεν αποζητά την περιπέτεια ή παιδί χωρίς φαντασία που να μην καταλύει τον νόμο της πραγματικότητας; Οχι, κανένα. Οι ενήλικες τους κόβουμε μερικές φορές τη φόρα και κλείνουμε έτσι τους διαδρόμους στον λαβύρινθο του εγκεφάλου τους.

«Μα οι τίγρεις δεν ζουν στους κήπους» μονολόγησε η μικρή, όταν ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με την τίγρη. «Είσαι αληθινή;» την ρώτησε.

«Αυτό δεν το γνωρίζω» απάντησε η τίγρη. «Εσύ είσαι αληθινή;»

Η Νόρα σκέφτηκε την απάντηση για πολλή ώρα. «Ούτε εγώ ξέρω», παραδέχτηκε με αμηχανία. «Πώς μπορείς άραγε να το καταλάβεις;»

«Δεν είμαι σίγουρη ότι μπορείς» είπε η τίγρη…

Αυτό που μου άρεσε δεν ήταν μόνο η υψηλή αισθητική του βιβλίου, το ανάγλυφο εξώφυλλο, οι ζωγραφιές, τα έντονα χρώματα, μου άρεσε η ψυχή του. Το δικαίωμα στη φαντασία, τις πρώτες αναρωτήσεις για το αν οι σκέψεις δημιουργούν πραγματικότητες, τα πρώτα ψήγματα πίστης αλλά και κατακρήμνισης των όσων θεωρούμε απόλυτα ότι έτσι είναι, των στερεότυπων. Αυτά είναι δώρα που εμείς οι μεγαλύτεροι δεν λάβαμε από τα παραμύθια που μας διαπαιδαγώγησαν.

Τα παιδικά βιβλία που αποφάσισε η «Μικρή Σελήνη» να εκδώσει έχουν στόχο και όραμα. Και κυριότερα, στις ιστορίες τους εκφράζονται οι ανάγκες της εποχής. Ετσι το μόνο σίγουρο είναι ότι, μετά από μια τέτοια περιπλάνηση στον κήπο, το κάθε παιδί θα είναι απίστευτα ευχαριστημένο, γιατί θα έχει περάσει καλά και θα έχει τοοόσα να διηγηθεί στους φίλους του την επομένη.

Εγώ πάντως αφού γέλασα, χάθηκα στις πυκνές φυλλωσιές των δέντρων, αναρωτήθηκα πού θα το πάει η συγγραφέας, δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα λόγια μου. «Α, δεν παίζω, θέλω κι εγώ μια τίγρη στον κήπο μου».

Η ώρα των μεγάλων εφευρέσεων

«Το κίτρινο πουλάκι», το δεύτερο βιβλίο της Olga de Dios, αυτής της εξαιρετικής καλλιτέχνιδας που εκδίδει η «Μικρή Σελήνη», έρχεται να δώσει σπέρματα σκέψης για το κοινό καλό, την ευκαιρία στο παιδί να έρθει σε επαφή με τη δημιουργικότητά του, να αναγνωρίσει τη δυνατότητά του να εφεύρει κάτι καινούργιο.

Ναι, σίγουρα μπορεί να διαβαστεί όπως και το «Μια τίγρη στον κήπο», σαν ένα απλό παιδικό βιβλίο, όπου μπορεί το 4χρονο να αναγνωρίσει τα ζώα, να βρει τα παράταιρα, τα αντίθετα, να διαλέξει τα χρώματα που του αρέσουν και να κάνει μια δική του ζωγραφιά.

Αλλά όταν ένα βιβλίο ξεκινά με τη φράση «πριν ακόμη γεννηθούν, ήταν όλοι διαφορετικοί», μπορεί να διαβαστεί μονόπλευρα; Ενα από τα προβλήματα που δεν έχουν λύσει οι κοινωνίες ακόμη, δεν είναι αυτό της αποδοχής της διαφορετικότητας; Ο,τι και να αφορά αυτό το διαφορετικό.

«Ομως αυτό που απολάμβανε περισσότερο ήταν να μοιράζεται τις εφευρέσεις του με τους φίλους του». Από τη μια η ικανότητα και η χαρά να μοιράζεσαι και από την άλλη η ικανότητα να δέχεσαι με χαρά τα «δώρα» των άλλων.

Δεν θα πω τίποτα για τα μέρη που ταξίδεψε «Το κίτρινο πουλάκι» γιατί είναι «ανοιχτές» όλες οι πιθανότητες. Θα μεταφέρω όμως μια ερώτηση που ίπταται μέσα σ’ ένα συννεφάκι που το συντροφεύει. «Τι θα ήθελες να εφεύρεις για να διευκολύνεις τη ζωή τη δική σου και των φίλων σου;»

Μμμμ! τα μάτια κοιτούν ψηλά, στόμα ανοιχτό, δυο κοτσιδάκια παίζουν κυνηγητό, το μελλοντικά αντρίκιο δάχτυλο στον κρόταφο- ιδέα!-, και το ταξίδι αρχίζει. Και εκεί στέκεται η ελπίδα μου για ένα καλύτερο κόσμο, στα παιδιά που αφήνονται ελεύθερα να εκφραστούν. Σε αντίθεση με εμάς – τους μεγαλύτερους, το ξαναείπα-, που ο δρόμος μας έκλεινε με το παραπέτασμα του «κι έζησαν όλοι καλά κι εμείς καλύτερα».

«Μικρή Σελήνη», ευχαριστώ!