Μουσταλευριά ζεστή ζεστή, τραγούδια για τον τρύγο και χοροί ήταν μερικές από τις χαρές που βίωσαν όλοι όσοι αποφάσισαν να ανταποκριθούν στο κάλεσμα για τα φετινά τρυγοπατήματα του συλλόγου Περπερούνα και της ΑΝΙΜΑ/ Προστασία Αγριας Ζωής το Σάββατο που μας πέρασε, στο πάρκο της Ακαδημίας Πλάτωνος.
Για πέμπτη συνεχή χρονιά, επ’ ευκαιρία και της φθινοπωρινής ισημερίας, συγκεντρώθηκαν όλα τα απαραίτητα -σταφύλια, το ξύλινο πατητήρι, ήδη έτοιμος μούστος- και η γιορτή άρχισε.
Ξεκίνησε με το πάτημα των σταφυλιών, με τα πιτσιρίκια να περιμένουν τη σειρά τους να «πατήσουν πόδι», τα υπόλοιπα να βλέπουν τον μούστο καθώς έρεε στη λεκάνη που βρισκόταν κάτω από το πατητήρι και κατόπιν, καθώς «μεταμορφωνόταν»- στην κατσαρόλα όπου έβραζε μαζί με σιμιγδάλι- σε νόστιμη μουσταλευριά.
Τα λίγο μεγαλύτερα παιδιά πρωτοστάτησαν στο βράσιμο και μετά στην προσφορά της μουσταλευριάς, αφού τη σέρβιραν σε χάρτινα ποτηράκια στολίζοντάς τη με μια ρώγα σταφύλι.
Τραγούδησαν όμως και παραδοσιακά τραγούδια για το αμπέλι και τον τρύγο:
Ο ήλιος βασιλεύει κι η μέρα σώνεται
κι ο νους μου από τα σένα δεν συμμαζώνεται
Εσύ είσαι το σταφύλι και εγώ το τσάμπουρο
φίλα με εσύ στα χείλη και εγώ στο μάγουλο.
συνοδεία λαούτου και ακορντεόν που έπαιζε ο Στέφανος Γανωτής από την Περπερούνα, χόρεψαν, έτρεξαν ξυπόλητα στο χώμα, ενώ τριγύρω παρέες παρέες είχαν στρώσει πικνίκ κάτω από τα δέντρα.
Η Μαρία Γανωτή, πρόεδρος της ΑΝΙΜΑ, αεικίνητη, χαρούμενη και για τη φετινή παρουσία όλων, δήλωσε μέσω του Facebook την επομένη:
«Η ΑΝΙΜΑ με την Περπερούνα θα συνεχίσουμε να συνδιοργανώνουμε γιορτές και πανηγύρια στους ελεύθερους δημόσιους χώρους, πάνω στο χώμα, κάτω από τα δέντρα, κυρίως για τα παιδιά αλλά και για μας τους ίδιους. Δεν αρκεί να φτιάχνεις φτερούγες τραυματισμένων πουλιών, αν δεν συμβάλλεις στην αποκατάσταση της πολύτιμης επαφής των ανθρώπων με τη γη κι ό,τι αυτή μάς δίνει: τα σταφύλια, τα δέντρα, τα πουλιά, τη χαρά, το κρασί, την ελευθερία. Η πόλη δεν είναι μόνο τσιμέντο, πολυκατοικίες και κλειστοί χώροι, δόξα τω Θεώ. Και του χρόνου!»
Τα γέλια των παιδιών και η ξενοιασιά που ζωγραφίστηκε στα πρόσωπα των μεγάλων ήταν η απόδειξη ότι μια βιωματική εμπειρία εγγράφεται και παραμένει στα δεδομένα της μνήμης και λειτουργεί σαν μόνιμη πηγή χαράς και μάθησης. Αυτός άλλωστε είναι ο σκοπός τέτοιων δράσεων.
