Αχ, πρέπει, πριν μιλήσουμε, τα λόγια μες στο στόμα να τα γυρνάμε τρεις φορές κι ίσως και μια ακόμα!
Τα έπεα δεν είναι πια πτερόεντα, φοβούμαι και ό,τι ξεστομίσαμε μπροστά μας θα το βρούμε…
Ο ένας τώρα κάνει σποτ ό,τι έχει πει ο άλλος στην κωλοτούμπα να φανεί ποιος είν’ ο πιο μεγάλος
Ξεθάβει κάθε του παλιά και ξεχασμένη ατάκα να πιάσει τον αντίπαλο στου Σκοπιανού τη φάκα
Κι ο κόσμος ετοιμάζεται να κατεβεί στον δρόμο με μια σημαία ελληνική καθένας εις τον ώμο!
Τι ν’ αποδείξει προσπαθεί αυτό τ’ ανθρωπομάνι; Πως γράφει τα momenta τους όπου μπογιά δεν πιάνει;
Πως είν’ το έθνος σφριγηλό και ζωντανό ακόμα ανώτερο απ’ τη λογική που υπηρετεί το κόμμα;
Πως τι κι αν πέσαν χαμηλά κι όλοι τους λοιδορούνε οι Ελληνες εις το σπαθί μύγα δεν θ’ ανεχτούνε;
Τ΄ όνομα τώρα βρήκαμε και κάναμε σημαία σκεπάζοντας τη γύμνια μας με μια Μεγάλη Ιδέα…
Δεν θα ωριμάσουμε ποτέ! Το ‘χουμε κάνει τάμα… Θλιβερό; Συγκινητικό; Αμφότερα συνάμα;
Κυρίως επικίνδυνο διά τους κυβερνώντες κι όσους νηφάλια μιλούν στην έρημο βοώντες…
Αιώνιοι έφηβοι, εμπρός! Ενήλικοι ας γενούμε απ’ τ’ όνειρα ας ξυπνήσουμε και ας προσγειωθούμε!
Κι αντί κάθε περαστικό με πάθος να ρωτούμε αν ζει ο Μεγαλέξανδρος, ας δούμε εμείς πώς ζούμε…
