Ξεκινάω δίαιτα. Είμαι αποφασισμένη, θέλω να αδυνατίσω, έχω προμηθευτεί ό,τι γράφει η διατροφή που έχω στο χαρτί, κάνω μια καινούργια αρχή. Δεν αντέχω άλλο αυτά τα κιλά. Το «μετά» μού είναι γνώριμο και απερίγραπτο... Νιώθω μόνη, είμαι λυπημένη που αποδεικνύομαι ανίκανη να κάνω δίαιτα. Αισθάνομαι ανεπαρκής. Ξαπλώνω στο κρεβάτι και κοιτώ το ταβάνι, είμαι ακίνητη και σε αδιέξοδο...
Ξεκινάω δίαιτα. Είμαι αποφασισμένη, θέλω να αδυνατίσω, έχω προμηθευτεί ό,τι γράφει η διατροφή που έχω στο χαρτί, κάνω μια καινούργια αρχή. Δεν αντέχω άλλο αυτά τα κιλά.
Α’ ημέρα:
Eφαγα το πρωινό μου, πάω στη δουλειά, έχω το δεκατιανό στην τσάντα, δουλεύω, δουλεύω, έρχεται ο συνάδελφος και με ρωτά αν θέλω τυρόπιτα.
«Οχι, ευχαριστώ, κάνω δίαιτα», του απαντώ. Η τυρόπιτα είναι με σφολιάτα και μυρίζει ωραία. Τρώω το δεκατιανό μου. Είμαι περήφανη, τα καταφέρνω, είμαι δυνατή, έχω τον στόχο μου.
Στις δύο το μεσημέρι αποφεύγω τα γλυκά που κερνά ο διπλανός για τη γιορτή του. Λέω στον εαυτό μου: «δεν θες γλυκό, δεν το έχεις πραγματικά ανάγκη».
Συνεχίζω την προσπάθειά μου. Επιστρέφω σπίτι, ψήνω το κοτόπουλό μου στο γκριλ, κόβω σαλάτα, κάθομαι στο τραπέζι και τρώω.
Οι υπόλοιποι τρώνε γιουβετσάκι, με φέτα και ψωμί. «Αχ, μακάρι κι εγώ να μπορούσα…»
Μαζεύω τα πιάτα, τα πλένω, τακτοποιώ την κουζίνα, βάζω σίδερο να σιδερώσω.
Εχω να πάω τα παιδιά στο φροντιστήριο και να περάσω από τον κτηνίατρο να εμβολιάσω τον σκύλο. 6 μ.μ. η ώρα, καθαρίζω το μήλο μου, είναι η ώρα για το φρούτο, ρίχνω και λίγη κανέλα.
«Ορίστε, είναι σαν γλυκό», λέω. Επιστρέφω και φτιάχνω το βραδινό. Τα παιδιά βλέπουν τηλεόραση, πλυντήριο-άπλωμα, κόβω σαλάτα, τρώμε.
11 μ.μ. πια η ώρα, κάθομαι στον καναπέ, χαζεύω στην τηλεόραση, ο άντρας μου λαγοκοιμάται, οι ξηροί καρποί είναι στο τραπεζάκι. Πάμε για ύπνο, αύριο ξυπνάω νωρίς.
Β’ ημέρα:
Μαγειρεύω για το μεσημέρι, τρώω το πρωινό μου, φεύγω καθυστερημένη, έχει κίνηση στον δρόμο, ταλαιπωρούμαι στο λεωφορείο, φτάνω στη δουλειά, έχω ξεχάσει το δεκατιανό μου. Εκνευρίζομαι με έναν πελάτη, μου έρχεται να ουρλιάξω, δεν λέω τίποτα, πεινάω. Κρατιέμαι, θα γυρίσω και θα φάω, μία ώρα ακόμα.
Στο σπίτι ανακαλύπτω ότι ξέχασα να ξεπαγώσω το ψάρι που θα έτρωγα, «δεν πειράζει θα φτιάξω 2 αυγά», σαλάτα για όλους, έτοιμο το τραπέζι, τρώμε.
Οι άλλοι θέλουν επιδόρπιο. Τρώνε παγωτό και τρέχουν στην τηλεόραση. Τακτοποιώ την κουζίνα, επιστρέφω το παγωτό στην κατάψυξη γρήγορα γρήγορα, δεν θα ζηλέψω, στο μυαλό μου είναι η λιγούρα.
«Συγκρατήσου!» με συμβουλεύω, «έχεις τον στόχο σου, θα μπεις στα ρούχα σου και θα νιώθεις όμορφα».
Σφουγγαρίζω. Το σαλόνι είναι άνω κάτω, όλα στη μέση, κανένας δεν μαζεύει, όλα τα περιμένουν από μένα. Νιώθω κορόιδο, θυμώνω, αρχίζω και φωνάζω στα παιδιά, χτυπά το κουδούνι, έρχονται επίσκεψη η πεθερά μου με την κουνιάδα μου, φέρνουν πάστες.
Φτιάχνω καφέ, εγώ χωρίς ζάχαρη, τις σερβίρω, θέλουν σοκολατίνα. Λιγοψυχώ μα κρατιέμαι. Αυτό που νιώθω πρέπει να είναι απελπισία, εγώ το λέω πίεση. Πιέζομαι, εκείνες μου μιλούν κι εγώ σκέφτομαι την πάστα.
«Τι γεύση να έχει;» αναρωτιέμαι συνεχώς, σαν να έχει μπει μία σφήνα στον εγκέφαλό μου…
Αργούν να φύγουν, τρέχοντας ετοιμάζω το βραδινό. Το ψάρι που έχω να φάω με αηδιάζει.
Είμαι πτώμα από την κούραση αλλά ικανοποιημένη που με έχω ελέγξει. Δεν έχω κουράγιο ούτε μπάνιο να κάνω.
Γ’ ημέρα:
Αργησα να ξυπνήσω, μου λείπει ύπνος, έφυγα τρέχοντας, δεν έφαγα πρωινό. Στη δουλειά αγόρασα ένα κουλούρι Θεσσαλονίκης να φάω, «πέφτω κάτω από την πείνα», πόσο κακό να κάνει στη δίαιτα;
Ακόμα και στη δουλειά τα κάνω όλα εγώ, έχω έναν αφόρητο εκνευρισμό. Μου έρχεται να τα παρατήσω όλα και να φύγω, δεν λέω τίποτα.
Στο σπίτι ετοιμάζω μακαρόνια με σάλτσα ντομάτα για μεσημεριανό. Οταν βλέπω το τυρί το τριμμένο να ανακατεύεται στα μακαρόνια με πιάνει η «λύσσα» και θέλω να τα φάω όλα.
«Οχι, δεν θα φας, ηλίθια, δεν θα χαλάσεις τη δίαιτά σου», κατεβάζω το κοτόπουλό μου με σαλάτα μαρούλι σχεδόν αμάσητο, σαν άχυρο μου φαίνεται, κάνουν θόρυβο τα πιάτα καθώς τα μαζεύω στον νεροχύτη, είμαι θυμωμένη με τον εαυτό μου που δεν αντέχει και παλεύει να κάνει δίαιτα.
Πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ. Κατεβαίνω και πάω στο περίπτερο, αγοράζω δύο σοκολάτες και τσιπς.
Τα κρύβω στην τσάντα μου, μπαίνω στο αυτοκίνητό μου, τα τραβώ από την τσάντα, σκίζω τα χαρτιά και τρώω τέσσερα τέσσερα τα κομμάτια τη σοκολάτα. Με κλειστά τα μάτια. Γεμίζω το στόμα μου και τα καταβροχθίζω.
Με τα τσιπς γεμίζω τις χούφτες και τα σπρώχνω για να μου μπουκώσουν το στόμα. Βαθιά ανάσα. Ησυχία…
Το «μετά» μού είναι γνώριμο και απερίγραπτο. Νιώθω μόνη, είμαι λυπημένη που αποδεικνύομαι ανίκανη να κάνω δίαιτα. Αισθάνομαι ανεπαρκής.
Επιστρέφω σπίτι με τις σακούλες από το σούπερ μάρκετ, η μόνη σκέψη που έχω είναι πως δεν πρόκειται να ζυγιστώ. Δεν θέλω να δω το βάρος μου.
Ξαπλώνω στο κρεβάτι και κοιτώ το ταβάνι, είμαι ακίνητη και σε αδιέξοδο…
ΞΕΡΕΤΕ ΟΤΙ
1. Στην αφετηρία του μηχανισμού απώθησης και ενοχοποίησης, ο ψυχαναλυτής Τζόρτζ Γκρόντεκ τοποθετεί τη μητέρα. Αυτή αποτελεί, αν όχι τη γενεσιουργό αιτία, τουλάχιστον τον ηθικό αυτουργό της καταπίεσης. Αυτή λέει στο παιδί, ευάλωτο καθώς είναι στις ποικίλες διεγέρσεις που του προξενεί η καθημερινή ζωή, ότι απαγορεύεται να επιδιώκει συνειδητά την ηδονή.
2. Λογικά σημαίνει ότι μια τέτοια αντίληψη των πραγμάτων θα οδηγήσει αναγκαστικά στην επιθυμία μιας αληθινής επανάστασης των ηθών, επανάσταση που θα καταλήξει, σύμφωνα με την περίφημη φόρμουλα μιας εφημερίδας της δεκαετίας του ’70, στο να διώξουμε τον χωροφύλακα από το κεφάλι μας.
3. Οι ψυχαναλυτές πιστεύουν μάλλον ότι η άρση των απαγορεύσεων είναι περισσότερο πιθανό να προκαλέσει άγχος παρά να απελευθερώσει τους ανθρώπους, γιατί ο ρόλος του άγχους είναι να προστατεύει τα άτομα από τις πολύ πιο επικίνδυνες φαντασματικές απειλές, τις οποίες η εμπειρία της καθημερινής πραγματικότητας δεν μπορεί να περιορίσει.
Τα τρία τιπ είναι από το βιβλίο του Laurent Le Vaguerese, «Groddeck, Η ασθένεια και η ψυχανάλυση» εκδόσεις Χατζηνικολή 1986
