Η ψηφιακή οικονομία, μοχλός ανάπτυξης του τρίτου κόσμου

Η έναρξη μιας τεχνολογικής επανάστασης για τα φτωχότερα κράτη του πλανήτη φαντάζει μάλλον χαμηλή προτεραιότητα. Ομως, ερευνητές του αμερικανικού Πανεπιστημίου Tufts υποστηρίζουν πως η τεχνολογική πρόοδος, και ειδικότερα η ψηφιοποίηση, αποτελεί έναν παράγοντα που μπορεί τελικά να οδηγήσει σε επιτυχημένα οικονομικά αποτελέσματα.

Στην έρευνα του αμερικανικού Πανεπιστημίου μετρήθηκαν 60 χώρες, με το πάμφτωχο Μπανγκλαντές να συγκεντρώνει τον χαμηλότερο βαθμό για την ψηφιακή τεχνολογία που διαθέτει. Ωστόσο, η ασιατική αυτή χώρα δεν σκοπεύει να παραμείνει εσαεί ουραγός, καθώς βρίσκεται στην όγδοη θέση παγκοσμίως ως προς τον ρυθμό της τεχνολογικής της ανάπτυξης. Κι αυτήν την υψηλότατη επίδοση την έχει πετύχει χάρη στη φιλόδοξη προσέγγισή της στην ψηφιακή οικονομία.

Στις αρχές Οκτωβρίου δημοσιοποιήθηκαν τα ευρήματα από μια μείζονα ανάλυση των επιλογών της πολιτικής του Μπανγκλαντές στην πρωθυπουργό του Σεΐχ Χασίνα, στη διάρκεια διάσκεψης των ηγετών των κρατών-μελών του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη. Επρόκειτο για ένα σχέδιο συνεργασίας μεταξύ της δεξαμενής σκέψης Copenhagen Consensus Center και της μεγαλύτερης ΜΚΟ του πλανήτη, του διεθνούς αναπτυξιακού οργανισμού BRAC.

Στη διάρκεια της συνεργασίας δεκάδες ομάδες οικονομολόγων ερεύνησαν τα κόστη και τα κέρδη σε 76 τομείς-κλειδιά, από τον μαζικό εμβολιασμό μέχρι την κατασκευή ενός καλύτερου μεταφορικού δικτύου. Στη συνέχεια τέθηκαν ερωτήσεις σε ένα πάνελ επιφανών πολιτών του Μπανγκλαντές και σ’ έναν κάτοχο του βραβείου Νόμπελ, προκειμένου να αξιολογήσουν και να κατατάξουν σε σειρά προτεραιότητας αυτές τις προτάσεις.

Μεταξύ άλλων, το πάνελ διαπίστωσε ότι υπάρχουν ορισμένες ψηφιακές οικονομικές πολιτικές οι οποίες μπορούν να αξιοποιηθούν. Η κυβέρνηση του Μπανγκλαντές δαπανά ετησίως περισσότερα από 9 δισεκατομμύρια δολάρια σε δημόσιες προμήθειες.

Η απαρχαιωμένη αυτή μέθοδος είναι αργή, αδιαφανής και ανοιχτή στη διαφθορά, με αποτέλεσμα οι τιμές να εκτοξεύονται στα ύψη, να υφίστανται μεγάλες καθυστερήσεις και εν γένει να υπάρχει αναποτελεσματικότητα. Ετσι, το πάνελ των ειδικών πρότεινε στην κυβέρνηση του Μπανγκλαντές να θέσει στις άμεσες προτεραιότητές της την προκήρυξη διαγωνισμού για μια εφαρμογή ηλεκτρονικών δημοσίων συμβάσεων με τη χρήση online συστημάτων.

Το αποτέλεσμα εκτιμάται ότι θα ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό, καθώς, σύμφωνα με την έρευνα, ο σύγχρονος αυτός τρόπος για την καταγραφή και τον καθορισμό των δημοσίων συμβάσεων θα μείωνε τη διαφθορά κατά 12%, βοηθώντας το Μπανγκλαντές να εξοικονομήσει περί τα 670 εκατομμύρια δολάρια ετησίως -ποσό επαρκέστατο για την ετήσια συντήρηση του άθλιου οδικού δικτύου της χώρας. Ή, αλλιώς, για κάθε δολάριο που θα δαπανά στο σύγχρονο αυτό σύστημα θα εξοικονομεί 600!

Αλλος ένας τομέας όπου θα μπορούσε να εξοικονομήσει μεγάλα ποσά με την ψηφιακή πολιτική το Μπανγκλαντές είναι το απαρχαιωμένο όσο και πολύπλοκο στην καταγραφή του Εθνικό Κτηματολόγιο. Οπως προκύπτει από την έρευνα, η ψηφιοποίηση του Κτηματολογίου της τριτοκοσμικής χώρας θα μείωνε το κόστος κατά 90% και από πέντε σε δύο τις χρονοβόρες επισκέψεις των πολιτών στα αρμόδια γραφεία.

Επιπροσθέτως θα διασφαλίζονταν καλύτερα τα δικαιώματα ιδιοκτησίας. Η ΜΚΟ Copenhagen Consensus προσφάτως πραγματοποίησε μια αντίστοιχη έρευνα για ένα εξίσου πάμφτωχο κράτος, την Αϊτή. Οπως και στο Μπανγκλαντές τα μέλη της συνεργάστηκαν με ντόπιους και διεθνείς ερευνητές προκειμένου να εξετάσουν τις πολιτικές εκείνες που θα οδηγούσαν σε μείωση της φτώχειας, στη βελτίωση των υπηρεσιών Υγείας και Εκπαίδευσης και συνολικά θα επιτάχυναν σε αξιοσημείωτο βαθμό την ανάπτυξη στο φτωχότερο κράτος του δυτικού ημισφαιρίου.

Συμπερασματικά αυτό που μας διδάσκουν τα ευρήματα της έρευνας για το Μπανγκλαντές και την Αϊτή είναι, πρώτον, ότι ακόμη και στα φτωχότερα έθνη του πλανήτη αξίζει η επένδυση στην ψηφιακή οικονομία και, δεύτερον, ότι αυτή μπορεί να βελτιώσει τη συνολική οικονομική κατάσταση μιας χώρας με χαμηλό ή ακόμη και μηδενικό κόστος.

Επιπροσθέτως οι ψηφιακές πολιτικές μπορούν να βοηθήσουν τους πολίτες να έχουν εύκολες συναλλαγές με το κράτος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η μελλοντική δημιουργία ψηφιακού κέντρου που θα καταγράφει τις γεννήσεις σε κάθε πόλη και χωριό του Μπανγκλαντές, ένα σύστημα του οποίου (μικρό) κόστος έχει μόνο η δημιουργία και όχι η μετέπειτα λειτουργία του.