Ο Rui Pina γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μια πολύ φτωχή γειτονιά του Πόρτο στην Πορτογαλία. Μια γειτονιά γεμάτη ναρκομανείς και εμπόρους ναρκωτικών.
Η γειτονιά τον ευαισθητοποίησε ώστε να ασχοληθεί με την τέχνη και καταπιάστηκε με τη μουσική ως μουσικός και μουσικός παραγωγός.
Περίπου έναν χρόνο πριν, όλες αυτές οι εικόνες των παιδικών βιωμάτων του τον οδήγησαν στη φωτογραφία δρόμου, κυρίως προσώπων που τα βρίσκει ενδιαφέροντα.
Γι’ αυτόν τον λόγο ίδρυσε μια φωτογραφική κοινότητα στο ίνσταγκραμ, την «portugueses street collective» #streetphotography_pt, και αργότερα συνεργάστηκε με τον Bobby Boston (@88.shotz) στο «world street generation».
• Πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη φωτογραφία;
Ξεκίνησα όταν απέκτησα έναν iphone 6s περίπου ένα χρόνο πριν. Πάντα με ενδιέφερε να καταγράφω βίντεο με τους ανθρώπους της γειτονιάς μου οι οποίοι ζουν υπό περίεργες συνθήκες και ήθελα να δείξω στον κόσμο τις συνθήκες ζωής τους.
Ωστόσο ποτέ δεν είχα καταφέρει να ολοκληρώσω ένα ντοκιμαντέρ γιατί ήταν πολύ δυσάρεστο και βαρύ και αποφάσισα να το καθυστερήσω.
Μετά ξεκίνησα να φωτογραφίζω τους ανθρώπους που συναντώ στην καθημερινότητά μου και ανθρώπους που συναντώ στους δρόμους σε διάφορες γειτονιές και τότε ένας φίλος μού είπε ότι αυτό λέγεται φωτογραφία δρόμου!
Ξεκίνησα τη φωτογραφία δρόμου χωρίς να γνωρίζω τίποτα γι’ αυτήν.
• Τι σημαίνει η φωτογραφία για σένα;
Η φωτογραφία άλλαξε τη ζωή μου. Ημουν σε λάθος δρόμο και όταν η φωτογραφία έγινε πάθος, αυτό με έκανε να εκφραστώ μ’ έναν τρόπο που δεν είχα φανταστεί ποτέ πριν.
Είμαι μουσικός και συγγραφέας, αλλά για μένα οι φωτογραφίες έχουν να πουν περισσότερα από τις λέξεις και τη μουσική. Είναι ο προσωπικός μου τρόπος, ό,τι δεν μπορεί να γραφτεί και φυσικά είναι ένα είδος ψυχοθεραπείας.
• Πες μας μια ιστορία δρόμου που επηρέασε τη φωτογραφική ματιά σου και τον τρόπο που βλέπεις τα πράγματα.
Αρχικά τραβούσα φωτογραφίες χωρίς να μιλάω με τα πρόσωπα που συναντούσα στον δρόμο. Μια μέρα γνώρισα μία κυρία που μου είπε την ιστορία της ζωής της…
Το πιο ενδιαφέρον όμως ήταν ότι για 64 χρόνια είχε πάντα μέσα στο πορτοφόλι της μια φωτογραφία στην οποία ήταν η ίδια με τον άντρα της.
Τότε κατάλαβα ότι αυτό που πραγματικά απολαμβάνω είναι να αλληλεπιδρώ με τους ανθρώπους και ότι έχουν όλοι απίστευτες ιστορίες να διηγηθούν.
Μα το πιο σημαντικό είναι ότι αντιλήφθηκα τη δύναμη της φωτογραφίας και ότι μπορεί να επιβιώσει στο πέρασμα των χρόνων, ειδικά η τυπωμένη, κάτι που αλλάζει στην ψηφιακή εποχή.
• Είσαι επαγγελματίας φωτογράφος;
Είμαι απλώς ένας ερασιτέχνης που του αρέσει να τραβάει με φτηνές μηχανές. Εχω να μάθω πολλά ακόμα, αλλά στο μέλλον θα ήθελα να ασχοληθώ πιο σοβαρά με τη φωτογραφία δρόμου και το documentary.
• Πώς βλέπεις τα πράγματα στη χώρα σου;
Aυτή την περίοδο στη χώρα μου γίνεται εισβολή από τουρίστες και φυσικά βοηθά την οικονομία ο τουρισμός, αλλά από την άλλη το κέντρο έγινε πανάκριβο και όλες οι γραφικές φιγούρες του κέντρου του Πόρτο δεν μπορούν να ζουν πια εκεί.
Η Πορτογαλία είναι μια φτωχή χώρα με τεράστια ανισότητα μεταξύ φτωχών και πλούσιων.
Γι’ αυτό έχω έναν σκοπό: να φωτογραφίσω τους ανθρώπους που ακόμα κουβαλάνε την κουλτούρα και τον πολιτισμό μας.
Βρείτε τον στο instagram: @gothic_porto
Η γκαλερί μας στο instagram: @efsyn_newspaper
