Ο Will Delaney σπούδασε στη Γερμανική Σχολή Φωτογραφίας της Νέας Υόρκης.
Μετά την αποφοίτησή του εργάστηκε σε πολλά κορυφαία φωτογραφικά εργαστήρια της Νέας Υόρκης.
Αυτό του έδωσε «άνοιγμα» σε πολλούς σπουδαίους φωτογράφους και έμαθε τι χρειάζεται για να δημιουργήσεις μια εξαιρετική εικόνα.
Επίσης για δέκα χρόνια υπήρξε φωτογράφος και τεχνικός εργαστηρίου για την αστυνομία της Νέας Υόρκης.
● Πώς ξεκίνησες τη φωτογραφία;
Αυτό που με προσέλκυσε στην τέχνη της φωτογραφίας είναι η ικανότητα να αιχμαλωτίζεις σε μια εικόνα μια στιγμή στον χρόνο που δεν μπορεί ποτέ να επαναληφθεί.
Η ταινία του 1960 «Blow Up», στην οποία ένας φόνος ξεδιαλύνεται μέσω μιας μεγεθυσμένης φωτογραφίας, ήταν η αρχή του ενδιαφέροντός μου για τον κόσμο της φωτογραφίας.
Υπάρχει ένα στοιχείο έκπληξης σε κάθε εικόνα σχεδόν όλη την ώρα. Το μόνο που έχει να κάνει κάποιος είναι να κοιτάξει προσεκτικά.
● Ποια είναι η γνώμη σου για τη σύγχρονη φωτογραφία;
Καθώς η ψηφιακή φωτογραφία άρχισε να κυριαρχεί, έχασα το ενδιαφέρον μου για τη φωτογραφία. Δεν με ενδιέφερε η έλλειψη δεξιοτεχνίας που αυτός ο τύπος φωτογραφίας πίστευα ότι ενθάρρυνε.
Η συνταξιοδότηση και τα κινητά τηλέφωνα με έκαναν να επιστρέψω στη φωτογραφία. Μου έλειψε το να αιχμαλωτίζω εκείνες τις μη επαναλαμβανόμενες στιγμές.
Η φωτογραφία με κινητό τηλέφωνο συχνά καθιστά τον φωτογράφο αόρατο και αυτό είναι συνήθως το κλειδί για μια απίθανη στιγμή.
Οι εφαρμογές επεξεργασίας κάνουν την περικοπή, σύνθεση και χρωματική διόρθωση της φωτογραφίας ευκολότερη και ταυτόχρονα εξακολουθούν να απαιτούν την απαραίτητη δεξιοτεχνία που θα κάνει μια εικόνα σπουδαία.
Οι εικόνες μου αφορούν ανθρώπους που είναι ο εαυτός τους, που δεν προσποιούνται για άλλους, αλλά δείχνουν πώς αντιλαμβάνονται τον κόσμο και πώς οι ίδιοι θέλουν να τους αντιληφθούν. Είναι η ανθρώπινη έκφραση στα καλύτερά της!
● Πες μας για τη δουλειά σου στο αστυνομικό τμήμα της Νέας Υόρκης.
Μου ανατέθηκε το φωτογραφικό τμήμα της αστυνομίας της Νέας Υόρκης στις αρχές του 1980.
Αυτή η μονάδα ήταν υπεύθυνη να βγάζει τις φωτογραφίες (σήμανσης) των ανθρώπων που συλλαμβάνονταν για κακουργήματα.
Τότε ήταν το ζενίθ της έξαρσης της κοκαΐνης. Πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους κρατούνταν για ναρκωτικά, πορνεία και βίαια εγκλήματα.
Δεν ήταν ασύνηθες γι’ αυτούς να συλλαμβάνονται πολλές φορές -μέχρι και δέκα φορές- σε έναν χρόνο.
Καθώς φωτογράφιζα αυτούς τους ανθρώπους για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, οι καταστροφικές επιπτώσεις που η κοκαΐνη είχε στη ζωή τους και την εμφάνισή τους ήταν σοκαριστικές και ανησυχητικές.
Μέσα σ’ έναν χρόνο γίνονταν αγνώριστοι σε σχέση με τις πρότερες φωτογραφίες τους. Θα έπρεπε να κοιτάξεις τη φωτογραφία προφίλ και να ταιριάξεις το αυτί τους.
Γι’ αυτόν τον λόγο λαμβάνεται και μια φωτογραφία προφίλ μαζί με αυτήν ολόκληρου του προσώπου.
Αν και αυτές οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν για ταυτοποίηση, ήταν πραγματικά πορτρέτα που κατέγραφαν τις σκληρές ζωές των εμπόρων ναρκωτικών, των εθισμένων και των ιερόδουλων.
