Μπορεί το κοινό να μην έχει συνηθίσει να βλέπει ντοκιμαντέρ (αν και πλέον ούτε ταινίες το βλέπω να βλέπει, μια και υπάρχει ο… άγιος Survivor), ωστόσο ευτυχώς υπάρχουν κάποιες ταινίες τεκμηρίωσης που παίρνουν τον δρόμο για τη μεγάλη οθόνη και εκτός φεστιβαλικών ορίων.
Μία από αυτές είναι και το ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου, «Πεθαίνοντας στο γέλιο» (Mourir de Rire – 2017), που προβλήθηκε πριν από λίγες εβδομάδες στο 19ο ΦΝΘ και από την Πέμπτη 6 Απριλίου θα παίζεται στον κινηματογράφο Τριανόν (Κοδριγκτώνος 21, Αθήνα, τηλ.: 2108215469).
Το φιλμ πραγματεύεται ακριβώς αυτό που λέει ο τίτλος του -και δυστυχώς όχι μόνο μεταφορικά: τέσσερις παράλληλες ιστορίες με θέμα το χιούμορ σαν όπλο για πολιτική δράση.
Οι διάσημοι «Yesmen» οργανώνουν την πρώτη μεγάλη φάρσα μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο.
O Μάρτιν Σόνεμπορν, κωμικός και ευρωβουλευτής, πρωτοτυπεί για να σώσει την Ελλάδα.
Οι Flashmob διακόπτουν εκδηλώσεις με το χαμόγελο στα χείλη. Και κάποιοι πεθαίνουν κυριολεκτικά από το γέλιο.
Στην τελευταία συνέντευξη πριν από τη δολοφονία του ο διευθυντής του Charlie Hebdo, Στεφάν Σαρμπονιέ (Σάρμπ), προβλέπει ότι μόνο η βία των ισλαμιστών μπορεί να σκοτώσει το χιούμορ. Μια τραγωδία ανάμεσα σε τρεις κωμωδίες.
Δύο χρόνια μετά την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «Απόδραση από την Αμοργό», ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς, GUE/NGL, Στέλιος Κούλογλου «εκμεταλλεύτηκε» δημιουργικά τη θέση του στο Ευρωκοινοβούλιο και συγκέντρωσε υλικό από τις φάρσες που σκάρωναν μπροστά σε όλους, χωρίς σχεδόν κανείς να τους καταλάβει, οι «Yesmen».
Η ομάδα, με επικεφαλής τον Andy Bichlbaum, έχουν στήσει διεθνώς τις διασημότερες πολιτικές φάρσες, που εν τέλει αποδεικνύουν αυτό που όλοι ξέρουμε, αλλά κανείς δεν λέει: πως ο βασιλιάς είναι γυμνός.
Παράλληλα η κάμερα παρακολουθεί τον Γερμανό ανεξάρτητο ευρωβουλευτή, κωμικό και πρώην διευθυντή του σατιρικού περιοδικού Τitanic, Martin Sonneborn, και τη φάρσα του σε εκδήλωση του γερμανικού ακροδεξιού κόμματος NPD (The National Democratic Party of Germany) αλλά και τον αγώνα ακτιβιστών κατά των συμφωνιών TTIP και CETA, οι οποίοι με όπλο το χιούμορ και την εφευρετικότητά τους διεισδύουν έξυπνα και με θάρρος σε σχετικές συζητήσεις τραγουδώντας τον ύμνο από τους «Αθλιους» του Ουγκό.
Και φυσικά το τι συνέβη στο Charlie Hebdo, με σκηνές από τις συζητήσεις των δημιουργών του όταν ήταν ζωντανοί, αλλά και τι συνέβη την ώρα και μετά τη δολοφονική επίθεση που στοίχισε τη ζωή σε 12 από αυτούς.
Στο ντοκιμαντέρ παρακολουθούμε, μεταξύ άλλων, αποσπάσματα συνέντευξης με τη δημοσιογράφο και συγγραφέα Μαρίς Βολίνσκι, σύζυγο του δολοφονημένου σκιτσογράφου Ζορζ Βολίνσκι.
Εχει λοιπόν όρια η σάτιρα; Πόσο επικίνδυνη μπορεί να είναι είτε γι’ αυτόν που την κάνει είτε γι’ αυτόν που τη δέχεται;
Γιατί φοβόμαστε τόσο το γέλιο και τη φάρσα;
Μήπως παίρνουμε εαυτούς πολύ στα σοβαρά;
Πόση δύναμη μάς δίνει ένα τραγούδι ή ένα σκίτσο και πόσο τελικά «κοστίζει»;
Η συνέχεια επί της οθόνης.
