Ενα ζωντανό κτίριο

Συνήθως τις ιστορίες τις κινούν οι άνθρωποι κι όχι τα σπίτια όπου έζησαν, τα μέρη απ’ όπου πέρασαν.

Για το Bensousan Han όμως, λέει ο καλλιτεχνικός διευθυντής Στέλιος Dokouz, τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Σ’ αυτό το χάνι, που μετρά 200 χρόνια ενδιαφέρουσας ζωής και σήμερα χρησιμοποιείται ως χώρος καλλιτεχνικών δράσεων, όλα μπορούν να συμβούν.

«Το κτίριο είναι ζωντανό και μας υποβάλλει την τωρινή του χρήση», λέει ο Στέλιος, που έπαιξε το 2012 σε μια παράσταση εδώ και δεν μπόρεσε να ξεφύγει από τον χώρο. «Αλληλουιοθετηθήκαμε».

Μαζί με τη Μαρία Παπαδοπούλου και τις διακοσμητικές δημιουργίες τού «Μη με λησμόνει» που εδρεύει στο ισόγειο του κτιρίου, η ατμόσφαιρα του χώρου απέκτησε κάτι… σαγηνευτικό.

Τόσο που όταν περνάς από την οδό Εδέσσης όπου βρίσκεται το χάνι, κάτι σε τραβά να ανέβεις τις παλιές ξύλινες σκάλες του, κάτι σε βγάζει από τον δρόμο σου, ανατρέποντας την καθημερινότητά σου.

Εδώ όλα μπορούν να συμβούν. Και οι ξεναγοί των δράσεων που εξελίσσονται στο κτίριο επιμένουν πως το Bensousan Han είναι ζωντανό.

Ακούστε το.

Μ’ ακούς; Θεατρική Ομάδα Εραση

«Η θεατρική ομάδα Εραση, που έχει προκύψει μέσα από τα εργαστήρια ενηλίκων της Σχολής Θεάτρου Ανδρέας Βουτσινάς, δίνει παραστάσεις σε χώρους… μη θεατρικούς» εξηγεί η εμψυχώτρια της ομάδας, Λουκία Ορφανίδου. Η συνάντηση με τον Στέλιο Dokouz, απόφοιτο της ίδιας σχολής, ήταν λοιπόν αναπόφευκτη.

Η Θωμαή Αλεξοπούλου, η Κατερίνα Κουρτίδου, η Ελλη Ματσάκα, η Ράνια Μπέλλου, η Αγγελική Παπαδοπούλου, η Πέπη Πολύζου, η Γιώτα Τσιριγώτη και ο Ευάγγελος Χρήστου με τη μουσικό Μαρία Γάσπαρη και την κινησιολόγο Κωνσταντίνα Λάλλου ανέλαβαν την ξενάγηση των θεατών-επισκεπτών, πατώντας πάνω στην πολύχρονη έρευνα του Στέλιου Dokouz.

Ιστορίες αγάπης, προδοσίας, αδιεξόδων και προσδοκιών, φορτωμένες σε βαλίτσες ταξιδιωτών και μπαούλα εμπόρων, συνωμοτικοί ψίθυροι ραδιουργιών που ανεβαίνουν αργά μαζί με τη μυρωδιά των μπαχαρικών από το υπόγειο του κτιρίου, ίχνη της ανθρώπινης αγωνίας που μένουν ανεξίτηλα και εμποτίζουν τα σύγχρονα ρούχα και ήχοι που βγαίνουν σαν μεγάλες ανάσες και βογκητά μέσα από τα υλικά του κτιρίου συνθέτουν μια ατμοσφαιρική ξενάγηση στην ιστορία, τον χρόνο, αλλά και τις ίδιες μας τις ζωές.

«Η παράσταση-ξενάγηση στην ιστορία του κτιρίου μέσα από την περιήγηση στους ορόφους γίνεται μέσα από επτά διαφορετικές φωνές, ισορροπώντας μεταξύ φαντασιακού και πραγματικού κόσμου. Επτά φωνές αποζητούν την προσοχή σας. Τις ακούτε;» λέει η Λουκία Ορφανίδου.

Οποιος μπαίνει στο Ben­sousan Han δεν βγαίνει ποτέ ο ίδιος.

Μ’ αυτό το μότο να σ’ ακολουθεί κάθε φορά που ανεβαίνεις τις σκάλες που τρίζουν, ξέρεις πια πως ακόμη μία έκπληξη σε περιμένει. Να, σαν αυτή που συμβαίνει τώρα.

Ενα project που ονομάζεται «Ακατάλληλο μάθημα ζωγραφικής» και λειτουργεί όχι μόνο ως μάθημα σχεδίου αλλά και ως διαδικασία αλληλεπίδρασης των παρευρισκόμενων μεταξύ τους και με τον χώρο…

Ακόμη μία «ξενάγηση» θα ξεκινήσει. Και το κτίριο θα αλλάξει πάλι μορφή, ανάλογα μ’ αυτούς που το βλέπουν…