Στο χιλιοστό και στο δόξα πατρί

Τα λέγαμε εδώ από το προηγούμενο Σάββατο για τη νέα σειρά ντοκιμαντέρ «Στο χιλιοστό», της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού, που έκανε πρεμιέρα στον ΣΚΑΪ την προηγούμενη Δευτέρα. Κατάφερε και καλά νούμερα σε τηλεθέαση, πέτυχε ένα 11,7% στο σύνολο και ένα 9,7% στο «δυναμικό κοινό». Not bad.

Σας είχα πει ότι θα κάναμε και podcast με τις δύο συναδέλφους, θα τις είχαμε αυτή την Κυριακή στις «Ανάγωγες Κουβέντες» με τον Τάσο Παππά. Το podcast πήρε μία εβδομάδα αναβολή επειδή έλειπαν στο εξωτερικό, οπότε θα μας ακούσετε την άλλη Κυριακή.

Διάφοροι αναγνώστες μάς έστειλαν στο [email protected] την άποψή τους, τόσο για το ντοκιμαντέρ όσο και για το βιβλίο.

1. Ο Κώστας Πεχυνάκης έκανε την πτυχιακή του πάνω στο θέμα και σημειώνει ότι «κατά την άποψή μου η αφήγηση των γεγονότων στο συγκεκριμένο βιβλίο πραγματοποιείται μέσα από τη σκοπιά των “Θεσμών”».

Ιδού ένα απόσπασμα από την εργασία του Κώστα:

Ο ΣΥΡΙΖΑ παρέλαβε μια χώρα σε κάκιστη οικονομική κατάσταση, γεγονός που μεταφραζόταν αφενός σε δύσκολη εσωτερική πολιτική και οικονομική διαχείριση και αφετέρου σε ιδιαίτερα χαμηλή διαπραγματευτική ισχύ. Σε γενικές γραμμές, ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόμενος στην εξουσία βρέθηκε μπροστά σε μια πρωτόγνωρη συνθήκη. Από τη μία πλευρά, η ανάληψη κυβερνητικών ευθυνών δεν συνοδευόταν από μια ευρεία βάση έμπειρων στελεχών και μελών που θα μπορούσαν συνεκτικά να οργανώσουν τις πρακτικές της καθημερινής διακυβέρνησης. Από την άλλη πλευρά, η κατάσταση που είχε να διαχειριστεί καθοριζόταν από ένα πλαίσιο εξαίρεσης καθώς το προηγούμενο πρόγραμμα διάσωσης έληγε τον Φεβρουάριο του 2015, ενώ η κυβέρνηση στερούνταν έστω και του στοιχειώδους δημοσιονομικού χώρου για την ανάπτυξη πρωτοβουλιών. Επιπρόσθετα, η διαπραγματευτική πλευρά των πιστωτών βρισκόταν σε θέση ισχύος ενώ το ευρύτερο περιβάλλον των μνημονιακών πολιτικών λιτότητας, οι δομικοί περιορισμοί της ευρωζώνης και η απειλή άτακτης χρεοκοπίας συνδιαμόρφωναν μια πρωτόγνωρη συνθήκη, ιδιαίτερα για μια κυβέρνηση που εκλέχθηκε στη βάση ενός προγράμματος ριζικής επαναδιαπραγμάτευσης.

2. Ο Κωνσταντίνος Μακρυγιάννης μάς στέλνει, «έχοντας δει το πρώτο επεισόδιο», κάποιες σκέψεις του:

Δυσκολεύομαι να βρω λόγους να μου αρέσει το ντοκιμαντέρ, εκτός ίσως από τις καλλιτεχνικές του αρετές, καθώς ό,τι αναφέρεται το έχουμε ξανακούσει δεκάδες φορές. Είναι εμφανέστατος ο στόχος των εκπροσώπων των Ευρωπαίων να δικαιολογήσουν τις θέσεις τους, χωρίς φυσικά κανείς εξ αυτών να αναφερθεί στο ότι κύριος στόχος ήταν να προστατευτούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Και ούτε φυσικά θα έπρεπε κάποιος να περιμένει κάτι καλύτερο. Υποψιάζομαι ότι ο κύριος στόχος του ντοκιμαντέρ είναι το νέο κόμμα Τσίπρα. Φαίνεται ότι δημιουργεί απειλή. Θα δούνε πολλά τα ματάκια μας ακόμα (ντοκιμαντέρ, δημοσκοπήσεις, παραποιημένες ειδήσεις κ.λπ.. Η φαντασία και η επινοητικότητα δεν έχουν όρια)!

● Να σημειώσουμε κάτι που είπαν η Ελένη Βαρβιτσιώτη και η Βικτώρια Δενδρινού στην πρεμιέρα του πρώτου επεισοδίου, στην Εθνική Πινακοθήκη. Ο σχεδιασμός ήταν να βγει το ντοκιμαντέρ το 2025, δέκα χρόνια μετά το 2015. Αλλά τους πήρε περισσότερο χρόνο και καθυστέρησε. Αυτά για το timing.