Ο Βαγγέλης
Βαδίζοντας στον διάδρομο για να μπω στο γραφείο της Διεύθυνσης τη ματιά μου κυριολεκτικά αιχμαλωτίζει μια έγχρωμη φωτογραφία του Βαγγέλη που έβαλαν οι συνάδελφοί του συντάκτες Υλης στο τζάμι που τους χωρίζει από τους συναδέλφους της Διόρθωσης. Δεν ξέρω αν η φωτογραφία άρεσε στον ίδιο, όμως είναι τόσο ζωντανή η ματιά του, έτσι όπως λοξοκοιτάζει προς τα αριστερά, που μερικές φορές ξαφνιάζομαι, νομίζω ότι είναι εκεί ο ίδιος και μας κοιτάζει, ίσως και να μας επιβλέπει.
Η έκφρασή του δεν είναι αυστηρή, κάθε άλλο, μάλλον τρυφερή θα τη χαρακτήριζα, και αν είσαι λίγο αφηρημένος μπορεί να νομίζεις ότι είναι εκεί μαζί μας, συμμετέχει, παρακολουθεί, συμπάσχει, κρυφογελά, πάντως είναι παρών.
Δεν θυμάμαι καμιά φωτογραφία ανθρώπου που χάσαμε τόσο ξαφνικά από έναν χώρο έντονης και δημιουργικής δουλειάς, όπως είναι μια εφημερίδα, να τονίζει τόσο ήρεμα και απλά, θα έλεγα, τη διαρκή παρουσία του σε αυτό το εγχείρημα της «Εφημερίδας των Συντακτών».
Νικόλας Βουλέλης
Μια αισθητή απουσία
Ενας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από την τραγική εκείνη ημέρα που ο καλός φίλος και εκλεκτός συνάδελφος Βαγγέλης Καραγεώργος έφυγε από τη ζωή, πολύ πρόωρα, πολύ ξαφνικά.
Σε αντίθεση με τη ζωηράδα και τον έντονο τρόπο με τον οποίο σκεφτόταν, δρούσε και απολάμβανε κάθε του στιγμή, ο Βαγγέλης μάς άφησε εντελώς απροειδοποίητα και πολύ αθόρυβα, κάνοντας τον πόνο και τη θλίψη όλων όσοι τον γνωρίζαμε ακόμη μεγαλύτερα.
Η απουσία του αυτόν τον ένα χρόνο μακριά μας είναι κάτι παραπάνω από αισθητή στην καθημερινότητά μας στην εφημερίδα. Δεν ακούγονται πλέον οι δυνατές φωνές του, τα αστεία και οι ιστορίες που μοιραζόταν μαζί μας σταμάτησαν, οι διάδρομοι είναι κι αυτοί με τη σειρά τους άδειοι και βουβοί, καθώς ο Βαγγέλης δεν μπορούσε να μείνει σταθερός στην καρέκλα του και, όντας συνέχεια σε κίνηση, πού τον έχανες, πού τον έβρισκες, με ένα τηλέφωνο στο αυτί, να μιλάει, να νουθετεί αλλά και πάντοτε να ακούει τον συνομιλητή του. Οσο για τους ευφάνταστους τίτλους του στις σελίδες, ακόμη και οι συνάδελφοί του στην ύλη έχουν να λένε ότι από τότε που έφυγε ο «Χλέμπουρας», κανένας τίτλος δεν είναι ξανά ίδιος…
Προσωπικά, έχασα έναν συνοδοιπόρο και στο ραδιόφωνο, αφού μοιραζόμασταν για περίπου ενάμιση χρόνο τα ίδια μικρόφωνα στον Ρ/Σ «Στο Κόκκινο» και το φευγιό του Βαγγέλη έσπασε άδοξα το ντουέτο μας και με βρήκε μονάχο σε άλλη ζώνη του προγράμματος… Πώς να κακίσεις όμως τον Καραγεώργο;
Ηταν ένας άνθρωπος έξω καρδιά που προδόθηκε από την καρδιά του, τι ειρωνεία κι αυτή…, που αγαπούσε τη ζωή και ρούφαγε κάθε λεπτό της σαν να ήταν το τελευταίο, ένας χαρούμενος άνθρωπος που θα ήθελες να έχεις φίλο και συνεργάτη και που αγαπημένε Βαγγέλη από εκεί που βρίσκεσαι τώρα να ξέρεις ότι δεν σε ξεχνάμε, σε αγαπάμε όλοι εδώ στην «Εφ.Συν.» και μας λείπεις!
Πού εξαφανίστηκες πάλι;
Κάθε άνθρωπος που είχε την τύχη να συναναστραφεί τον Βαγγέλη, έχει σίγουρα διαπιστώσει την παροιμιώδη του ικανότητα να εξαφανίζεται από τη μια στιγμή στην άλλη, να γίνεται καπνός χωρίς προειδοποίηση και ξαφνικά, από το επίκεντρο της παρέας -άλλη μία παροιμιώδης ικανότητα του Βαγγέλη- να βρίσκεται σε… Silver Alert, να αναρωτιόμαστε όλοι και όλες πού πήγε και πότε θα γυρίσει, να αφρίζουμε από το κακό μας που έφυγε στην πιο κρίσιμη στιγμή χωρίς να πει κουβέντα, να τον παίρνουμε -μάταια- δεκάδες τηλέφωνα, να ετοιμαζόμαστε να του τα ψάλουμε κανονικά μόλις γυρίσει.
Και άμα τη επανεμφανίσει, με ένα αφοπλιστικό αυθόρμητο χαμόγελο και με πλήρη άγνοια του πόσο μας έλειψε όσο παρέμενε εξαφανισμένος, να κάνει θρύψαλα την οργή και την αγανάκτησή μας, ημών δηλαδή που τον περιμέναμε. Να μας κερδίζει, να μας γοητεύει, να μην μπορούμε να κάνουμε αλλιώς παρά να τον πάρουμε αγκαλιά και να γελάσουμε μαζί του.
Και αμέσως μετά να μοιραζόμαστε μαζί του με λαχτάρα όλα αυτά που συνέβησαν όσο έλειπε, ακόμη κι αν έλειπε για μισή ώρα. Διότι, όταν λείπει ο Βαγγέλης, σκέφτεσαι ξαφνικά ένα εκατομμύριο πράγματα που θέλεις να του πεις, να τα αναλύσει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, να χαρεί με τη χαρά σου περισσότερο κι από σένα, να λυπηθεί με τη λύπη σου σαν να είναι δική του. Να σατιρίσει τα πάντα με το αχτύπητο χιούμορ του, να δώσει έμπνευση για αγώνες σε κάθε άνθρωπο που περνά δίπλα του, να δεις το μάτι του να γυαλίζει γεμάτο από όνειρα και ελπίδες.
Και τώρα, ρε μπαγάσα Χλέμπουρα, λείπεις έναν ολόκληρο χρόνο και όλα αυτά που θέλω να σου πω γίνονται κόμπος στον λαιμό και τα μάτια μου τρέχουν ακατάπαυστα κάθε φορά που προσπαθώ να χωνέψω ότι αυτή τη φορά που εξαφανίστηκες έτσι ξαφνικά, μάλλον δεν θα ξαναγυρίσεις.
Λείπεις, ρε μπαγάσα, λείπεις κάθε μέρα και περισσότερο…
Γιώργος Δρούκας
