Το είδαμε στη δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Το βλέπουμε στην κάλυψη του προσφυγικού. Το βλέπουμε στα εγκλήματα έμφυλης βίας. Και φυσικά το είδαμε στην περίπτωση του άγριου λιντσαρίσματος του γκέι ακτιβιστή Ζακ Κωστόπουλου.
Μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ, κυρίως τηλεοπτικών, αναπαράγουν άκριτα τις διάφορες «διαρροές» της αστυνομίας, η οποία σημειωτέον ελέγχεται για τη στάση της σε αυτή την υπόθεση.
Ολόκληρες εβδομάδες μετά τον θάνατο του Ζακ, τη στιγμή μάλιστα που στοιχεία αποδεικνύουν συνεχώς ότι δεν υπήρξε απόπειρα κλοπής και τα βίντεο δείχνουν πεντακάθαρα το άγριο λιντσάρισμα που υπέστη ο νεαρός, ρεπορτάζ σε κανάλια εξακολουθούν να κάνουν λόγο για τον «επίδοξο ληστή» και να αναφέρονται στον κοσμηματοπώλη ως «θύμα», αντιστρέφοντας απόλυτα την πραγματικότητα και καταπατώντας κάθε έννοια δεοντολογίας.
Περίπου 300 δημοσιογράφοι και φωτογράφοι υπογράφουν το κείμενο σχετικά με την προβληματική κάλυψη των ΜΜΕ στην περίπτωση του Ζακ Κωστόπουλου, ζητώντας από τις δημοσιογραφικές ενώσεις να πάρουν όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η κάλυψη της υπόθεσης θα γίνεται με τρόπο που θα προστατεύει την αξιοπρέπεια της δημοσιογραφικής δουλειάς.
Η πρωτοβουλία συλλογής υπογραφών σκοπό έχει να δείξει ότι αυτό που τυχόν βλέπει ο κόσμος στις οθόνες του ή διαβάζει στα λαϊκιστικά μέσα δεν εκφράζει το σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου.
«Η δημοσιογραφία από θέση αρχής πρέπει να βρίσκεται απέναντι στην εξουσία και στο πλευρό των αδύναμων και των θυμάτων. Ακόμα και αν αυτό δεν είναι πάντα εφικτό, το να λειτουργούμε ως κομιστές των αστυνομικών σεναρίων και να επαναλαμβάνουμε αστήρικτους χαρακτηρισμούς απέναντι σε έναν νεκρό αποτελεί απόλυτη αντιστροφή του ρόλου μας, ειδικά καθώς κάθε μέρα που περνά βγαίνουν νέα στοιχεία, τα οποία καταδεικνύουν τις αντιφάσεις των αστυνομικών εκδοχών, την επιλεκτικότητα των στοιχείων που προβάλλει η αστυνομία και δημιουργούν ερωτήματα για τις σκοπιμότητες που υποκρύπτουν οι “διαρροές” της» διαβάζουμε στο κείμενο που μέχρι τη στιγμή που γραφόταν το παρόν είχε συγκεντρώσει ήδη 294 υπογραφές, με τη διαδικασία να συνεχίζεται.
Οι Ενώσεις Τύπου θα πρέπει να ακούσουν τους ανθρώπους που υπογράφουν το κείμενο και αυτό να γίνει η αφορμή για να ανοίξει η συζήτηση σχετικά με τη δημοσιογραφική δεοντολογία και τι μπορεί να γίνει για να γεφυρωθεί το χάσμα που έχει ανοίξει ανάμεσα στην εμπιστοσύνη του κόσμου και το δημοσιογραφικό προϊόν.
