Η αφιέρωση της Τάνιας Τσανακλίδου στην Πάολα Ρεβενιώτη: Για τους ανθρώπους «που αγωνίστηκαν» [βίντεο]

Μια ιδιαίτερα συγκινητική στιγμή είχε την ευκαιρία να ζήσει το κοινό χθες Κυριακή στο υπαίθριο θέατρο του Λυκαβηττού στην Αθήνα, στο πλαίσιο συναυλίας αφιερώματος στον μεγάλο Έλληνα μουσικοσυνθέτη Γιάννη Σπανό, υπεύθυνη της οποίας ήταν η Τάνια Τσανακλίδου.

Λίγο μετά την ερμηνεία του τραγουδιού «Αντίο δρόμοι του Βερολίνου», η κ. Τσανακλίδου μοιράστηκε με το κοινό ότι «ερμηνεύοντας το τραγούδι» είχε στο μυαλό της τους ανθρώπους «που έμειναν στο περιθώριο και αγωνίστηκαν για τα δικαιώματά τους», και αφιέρωσε το τραγούδι στην μνήμη της εμβληματικής τρανς ακριβίστριας, εκδότριας και κινηματογραφίστριας Πάολας Ρεβενιώτη, η οποία έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη 8 Ιουλίου.

Η ιστορία του τραγουδιού

Το τραγούδι αυτό υπάρχει μέσα στο θεατρικό έργο «Bent» του Μάρτιν Σέρμαν, το οποίο αφηγείται τα δεινά που πέρασε ένα ζευγάρι Γερμανών ΛΟΑΤΚΙ+ στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Στο έργο όταν ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν το Βερολίνο προκειμένου να μην συλληφθούν και σταλούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, οι δυο άνδρες τραγουδούν:

Αντίο δρόμοι του Βερολίνου! Τον χωρισμό σας στα μάτια μου πίνω.

Μη με ξεχάσετε, κι εγώ ας ρωτώ: «Υπήρξα κάποτε στ’ αλήθεια εδώ;»

Σε μια πλακόστρωτη γωνιά, βρέστε μου, βρέστε μου ένα μπαρ

που αγόρια όμορφα του κόσμου να συχνάζουν.

Όμως εγώ δεν το μπορώ πάνω από μένα ν’ αγαπώ,

σ’ αυτήν την πόλη είν’ αρκετό, κάποιον μια μέρα ν’ αγαπώ.

ρέστε μου, βρέστε ένα παιδί, να ‘ν’ η ματιά του ωκεανοί

και ξεριζώστε του τα μάτια δίχως λύπη.

Βγάλτε τα μάτια του, γιατί δεν τα χρειάζεται να δει,

αυτή την πόλη: το χτικιό, που όλοι σε τρώνε ζωντανό.

Αντίο δρόμοι του Βερολίνου. Θα κλάψετε άραγε που σας αφήνω;

Θα κλάψετε άραγε αν χαθώ στη συννεφιά και στον καπνό;

Το έργο ανέβηκε στην Αθήνα μεταφρασμένο στα ελληνικά το μακρινό 1980, και σε αυτό πρωταγωνίστησαν ο Γιάννης Φέρτης, ο Πέτρος Φυσσούν, αλλά και ο Αλέξης Γεωργίου στο ρόλο μιας τρανς η οποία απήγγειλε τα λόγια του τραγουδιού επί σκηνής. Η Τάνια Τσανακλίδου είδε την παράσταση, ενθουσιάστηκε, και πρότεινε στον Γιάννη Σπανό να κάνουν μαζί έναν δίσκο με μουσική δική του και ερμηνεία δική της, και να τον ξεκινήσουν με τους «Δρόμους του Βερολίνου» μελοποιημένους. Μάλιστα, έτσι μετά από δύο χρόνια, το 1982, γεννήθηκε το «Φίλε…» – ένας από τους διασημότερους δίσκους του Γιάννη Σπανού.