Επιτέλους πρόεδρος

Επειτα από 29 μήνες πολιτικής παράλυσης και θεσμικού κενού, εν μέσω επικίνδυνων εσωτερικών «κραδασμών» από τον πόλεμο στη γειτονική Συρία και «φόντο» μαραθώνια πολιτικά «παζάρια», ο Λίβανος απέκτησε επιτέλους από χθες πρόεδρο: τον Μισέλ Αούν, ετών 81.

Απόστρατος στρατηγός, με κομβικό ρόλο στον 25ετή αιματηρό εμφύλιο, χριστιανός Μαρωνίτης στο θρήσκευμα –όπως επιτάσσει άλλωστε το σύστημα καταμερισμού της εξουσίας μεταξύ των θρησκευτικών κοινοτήτων– ο Αούν εξελέγη από το διχασμένο 128μελές Κοινοβούλιο της Βηρυτού με 83 ψήφους υπέρ, 36 λευκά και 8 άκυρα, σε σύνολο 127 παρόντων.

Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας –της 46ης από τον Μάιο του 2014 για την εκλογή προέδρου– οφείλεται στη στήριξη των βουλευτών της σιιτικής φιλοϊρανικής Χεζμπολάχ (συμμάχου του Σύρου προέδρου Ασαντ), αλλά και του σουνίτη (υποστηριζόμενου από τη Σαουδική Αραβία) πρώην πρωθυπουργού και μεγιστάνα Σάαντ Χαρίρι: δευτερότοκου γιου του δολοφονηθέντος Ραφίκ Χαρίρι, επικεφαλής της αντι-Ασαντ «Συμμαχίας 14 Μαρτίου» και κατά πώς φημολογείται έντονα επόμενου πρωθυπουργού της χώρας.

«Πολλοί στον Λίβανο και στον αραβικό κόσμο βλέπουν την εκλογή Αούν ως ένα “παράθυρο” αισιοδοξίας στην περιοχή κι ενδεχομένως ως ένα σημάδι της αποδυνάμωσης της Σαουδικής Αραβίας ως χορηγού κομμάτων και πολιτικών οργανώσεων», γράφει η ισραηλινή εφημερίδα «Haaretz».

«Θεωρείται επίσης νίκη για τη Χεζμπολάχ, την Τεχεράνη και τη Δαμασκό επί των εγχώριων σουνιτών συμμάχων του Ριάντ, σε μια περίοδο που η Σαουδική Αραβία δείχνει να υποχωρήσει από τον Λίβανο, δίνοντας προτεραιότητα στην αντιμετώπιση του Ιράν στον Περσικό Κόλπο», επισημαίνει. «Θα αυξήσει επίσης τα ερωτήματα για τη δυτική πολιτική έναντι του Λιβάνου, ο στρατός του οποίου εξαρτάται από τη στρατιωτική βοήθεια των ΗΠΑ».

Προσώρας, το Στέιτ Ντιπάρτμεντ συνεχάρη τον λιβανέζικο λαό, τονίζοντας ότι η εκλογή Αούν αποτελεί «ευκαιρία» για την αποκατάσταση των κυβερνητικών θεσμών.

«Κρίσιμη για το μέλλον της χώρας» τη χαρακτήρισε –ίσως πιο προφητικά– η επικεφαλής της ευρωπαϊκής διπλωματίας, Φεντερίκα Μογκερίνι, καλώντας τις πολιτικές δυνάμεις του Λιβάνου σε εποικοδομητικό διάλογο για την επίλυση των πολυάριθμων εθνικών προβλημάτων.

Η κατάρρευση της οικονομίας, η προσφυγική κρίση ένεκα του συριακού, η συστημική διαφθορά, η διάλυση των υποδομών λόγω της παρατεταμένης πολιτικής παράλυσης (με πιο τρανό παράδειγμα την 8μηνη κρίση στην αποκομιδή απορριμμάτων) και η κατάρτιση νέου εκλογικού νόμου –«πριν από τις πολυπόθητες βουλευτικές εκλογές, που έχουν ήδη αναβληθεί δύο φορές και τώρα έχουν προγραμματιστεί για τον επόμενο Απρίλιο», όπως τονίζει το αραβικό δίκτυο Al Jazeera– αποτελούν τις μεγαλύτερες προκλήσεις της προεδρίας Αούν.

Παρ’ όλα αυτά, πολλοί αναλυτές ήδη προδικάζουν ως… ταραχώδη την εξαετή θητεία του (χωρίς δικαίωμα επανεκλογής).

Η συμφωνία του Αούν με το σουνιτικό μπλοκ του Χαρίρι αποτελεί πρακτικά «αναγκαστικό γάμο μεταξύ δύο μερών, που διαφωνούν σε πολλά και βρίσκονται σε αντιπαλότητα από το 2005», σχολιάζει χαρακτηριστικά στο Al Jazeera η Μάχα Γιάχια, διευθύντρια του Ινστιτούτου «Carnegie Middle East Centre», με έδρα τη Βηρυτό.