H χθεσινή Παρασκευή ξημέρωσε με τον πλανήτη σε παγκόσμιο συναγερμό υπό τον φόβο ενός Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου, που εξελίχθηκε όμως γρήγορα σε «παράσταση» νεο-ψυχροπολεμικού «θεάτρου σκιών», στο φόντο ενός γεωστρατηγικού ρεαλισμού, υπαγορευμένου από ισορροπίες τρόμου και με άγνωστη την «αυλαία».
Εν μέσω μεθοδικής, μακράς «σιγής ασυρμάτου» από τις κυβερνήσεις των ΗΠΑ και του Ισραήλ, Αμερικανοί αξιωματούχοι επιβεβαίωσαν ανωνύμως σε δυτικά ΜΜΕ ότι το Ισραήλ εξαπέλυσε πυραυλικό πλήγμα-μήνυμα κατά του Ιράν, σε απάντηση της πρωτοφανούς επίθεσης της Τεχεράνης της 13ης Απριλίου, που με τη σειρά της έγινε σε αντίποινα για τη φονική πυραυλική επίθεση κατά του προξενικού γραφείου της ιρανικής πρεσβείας στη Δαμασκό, την 1η Απριλίου. Και αυτή αποδίδεται ευρέως στο Ισραήλ, χωρίς το Τελ Αβίβ να έχει επιβεβαιώσει ή διαψεύσει επισήμως.
Για το χθεσινό πλήγμα –ανέφεραν πηγές αμερικανικών ΜΜΕ– η κυβέρνηση Μπάιντεν ήταν ενήμερη, χωρίς όμως οποιαδήποτε συμμετοχή ή να έχει δώσει τη συγκατάθεσή της.
Παρά δε τις πρωθύστερες συνεχείς απειλές του Ιράν για άμεσα αντίποινα, το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης έσπευσε να υποβαθμίσει ως «προπαγάνδα» τις αναφορές επί ισραηλινής επίθεσης στα ιρανικά εδάφη.
Απέδωσε τις εκρήξεις που ακούστηκαν στο Ισφαχάν, στα κεντρικά –όπου βρίσκεται μια μεγάλη αεροπορική βάση, ένα συγκρότημα παραγωγής πυραύλων και αρκετές πυρηνικές εγκαταστάσεις–, στην εξουδετέρωση από την ιρανική αεράμυνα άγνωστης προέλευσης «ιπτάμενων αντικειμένων».
Εν μέσω αναφορών για ταυτόχρονα ισραηλινά αεροπορικά πλήγματα κατά στρατηγικών στόχων στη Συρία και στο Ιράκ –κυρίως συστημάτων ραντάρ και αεράμυνας–, η Τεχεράνη υποστήριξε ότι η επιχειρούμενη επίθεση στο Ιράν έγινε με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) από ξένους πράκτορες εντός των εδαφών του, χωρίς να προκληθούν ζημιές.
Τούτων λεχθέντων, διαψεύστηκε μέχρι και ότι συγκλήθηκε εκτάκτως το Ανώτατο Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας του Ιράν. Σε χθεσινό διάγγελμά του, δε, ο Ιρανός πρόεδρος Εμπραχίμ Ραΐσι δεν είπε κουβέντα για τις εκρήξεις στο Ισφαχάν. Επαίνεσε αντίθετα την ιρανική επίθεση κατά του Ισραήλ στις 13 Απριλίου, ως επιχείρηση που «ενίσχυσε τη δύναμη και την εξουσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας».
Την ίδια ώρα στο Ισραήλ ο ακροδεξιός υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιταμάρ Μπεν Γκβιρ, εξέφραζε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την απογοήτευσή του για τη «χλιαρή» ισραηλινή ανταπάντηση στο Ιράν, εν μέσω εντεινόμενων φόβων για νέο αιματοκύλισμα στη Λωρίδα της Γάζας, με άμεση επέμβαση κατά των εναπομεινάντων πυρήνων της Χαμάς στον Νότο, στην κατάμεστη με Παλαιστίνιους αμάχους Ράφα.
Είχαν μόλις προηγηθεί το αμερικανικό βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για την παροχή καθεστώτος πλήρους μέλους στην Παλαιστίνη, καθώς και αναφορές στα ισραηλινά ΜΜΕ για ένα νέο στυγνό αλισβερίσι μεταξύ των κυβερνήσεων Μπάιντεν και Νετανιάχου για τη Ράφα, προς αποτροπή μιας γενικής ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή με αντάλλαγμα το «πράσινο φως» για ένα τελικό «ξεκαθάρισμα λογαριασμών» μεταξύ του Ισραήλ και της Χαμάς, στις «πλάτες» των Παλαιστίνιων αμάχων.
Είναι κάτι που μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές έμενε να φανεί, ενόσω ήταν πια ορατή η διαμόρφωση ενός γεωπολιτικού win-win για τις ηγεσίες του Ισραήλ και του Ιράν, παρά τη διεθνή κατακραυγή κατά του πρώτου και τις νέες δυτικές κυρώσεις σε βάρος του τελευταίου.
Το βασικό διακύβευμα ωστόσο παραμένει. Πέραν της συγκυρίας και του σημειολογικού συμβολισμού της… θεατρικά «ορφανής» επίθεσης στο Ιράν –ανήμερα των 85ων γενεθλίων του ανώτατου ηγέτη του, Αγιατολάχ Χαμενεΐ, και της μουσουλμανικής προσευχής της Παρασκευής, παραμονή του εβραϊκού Πάσχα και με οιονεί στόχο ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις–, στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής η ένταση παγιώνεται, σε ένα σκηνικό «κινούμενης άμμου».
Πλέον, η βαναυσότητα στη Γάζα και ο πρόδηλος γεωπολιτικός τυχοδιωκτισμός στη Μέση Ανατολή από την ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου δεν θέτουν υπό σοβαρή δοκιμασία μόνο τις σχέσεις του Ισραήλ με τον ισχυρότερο σύμμαχό του, τις ΗΠΑ. «Ροκανίζουν» την αμερικανική ηγεμονική ισχύ και την προοπτική επανεκλογής του Τζο Μπάιντεν, τον προσεχή Νοέμβριο, στον Λευκό Οίκο, ενόσω η ουκρανική στρατηγική διέξοδος «διαβρώνει» επίσης την προεδρία του, εντός και εκτός των αμερικανικών συνόρων.
Προβάλλει επίσης το ίδιο το Ισραήλ ως επικίνδυνα αστάθμητο και μη αξιόπιστο –εν δυνάμει και μη– εταίρο των αραβικών σουνιτικών χωρών της Μέσης Ανατολής. Πολλώ μάλλον όταν είναι υπό διαμόρφωση ένα νέο πολυπολικό status quo στον πλανήτη.
«Αγνωστος Χ» ωστόσο παραμένει η κατάσταση εντός και του ίδιου του Ιράν, όπου οι εξελίξεις μπορεί να οδηγήσουν σε περαιτέρω απονομιμοποίηση εκ των έσω του θεοκρατικού καθεστώτος της Τεχεράνης, το οποίο απειλεί τώρα ακόμη και με αλλαγή του πυρηνικού «δόγματος», αλλά μπορεί να βρεθεί αργά ή γρήγορα σε «αχαρτογράφητα νερά», όταν τεθεί de facto ζήτημα διαδοχής στην «κεφαλή» του.
