Τα μάτια των παιδιών

Ενα νεαρό κορίτσι μάς κοιτάζει μέσα από μια τρύπα στον μουσαμά που αποτελεί το σπίτι της το τελευταίο διάστημα, κατά το οποίο οι Ταλιμπάν αναπτύσσονται σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας.

Η πόλη στην οποία γεννήθηκε και ζούσε ώς τώρα καταλήφθηκε και η οικογένειά της, όπως εκατοντάδες άλλες, στράφηκε στην πόλη Μαζάρ-ι-Σαρίφ στον Βορρά, τη μοναδική μεγαλούπολη που ακόμα αντιστέκεται. Η μικρή γεννήθηκε στον πόλεμο και ήδη βιώνει τον εφιάλτη της προσφυγιάς, έστω εντός της χώρας.

Η λύση είναι προφανώς προσωρινή και με την πρώτη ευκαιρία, αν δεν σκοτωθεί, θα διαφύγει προς τη Δύση. Ετσι, σε ηλικία περίπου 10 ετών έχει ήδη χάσει το σπίτι της, τις παρέες της, την εκπαίδευσή της, κάθε αίσθηση σταθερότητας και ασφάλειας. Πότε θα μπορέσει να ξαναπάει σχολείο και σε ποια χώρα; Αγνωστο. Θα καταφέρει να φτάσει στην Ευρώπη; Αμφίβολο. Θα επαναπροωθηθεί από το «ηρωικό» ελληνικό Λιμενικό; Πιθανότατο. Θα ζήσει ποτέ ελεύθερη και ξέγνοιαστη; Χλομό…

Αυτά, φυσικά, δεν ισχύουν μόνο για την όμορφη μικρή σχιστομάτα αλλά για εκατομμύρια ακόμα παιδιά που ποτέ δεν σκέφτηκαν τι θέλουν να γίνουν όταν μεγαλώσουν γιατί ποτέ δεν ήταν σίγουρο πως θα προλάβουν να μεγαλώσουν.

Τα παιδιά ενός χωριού όπου δεν λειτουργεί σχολείο γυρίζουν από την καθημερινή τους εξόρμηση στην κορυφή ενός λόφου έξω από το χωριό, όπου καταφεύγουν αφού έχουν δανειστεί κάθε κινητό ή τάμπλετ που κυκλοφορεί. Αφού ανέβουν στον λόφο πρωί πρωί, σκαρφαλώνουν σε δέντρα όπου έχουν λίγο περισσότερες πιθανότητες να βρουν σήμα ίντερνετ και προσπαθούν να κάνουν… τηλεκπαίδευση.

Λοιπόν, η αλήθεια είναι πως έχω ξαναβάλει σ’ αυτή τη στήλη φωτογραφίες από τη φλεγόμενη Καλιφόρνια, όμως το φαινόμενο συνεχίζει να με εκπλήσσει τόσο που δεν μπορώ να μην το μοιραστώ μαζί σας. Κάθε καλοκαίρι και φθινόπωρο, η πολυπληθέστερη Πολιτεία της Αμερικής πλήττεται από εκατοντάδες πυρκαγιές, οι οποίες καίνε εκατοντάδες χιλιάδες εκτάρια γης… στην καλύτερη περίπτωση.

Είναι κάτι τόσο… φυσικό που οι ντόπιοι χωρίζουν τις πυρκαγιές σε «σεζόν», σαν να πρόκειται για κάποιο αθλητικό πρωτάθλημα, και μετρούν τις εκτάσεις που καίγονται κάθε χρόνο. Μάλιστα, δίνουν και ονόματα στα μεγαλύτερα μέτωπα της πυρκαγιάς.

Οι επιστήμονες υπολογίζουν πως η φωτιά σιγοκαίει όλο τον χρόνο και απλώς αναζωπυρώνεται όταν βρει ζέστη και άνεμο. Κάθε χρόνο συλλαμβάνονται και καταδικάζονται δεκάδες εμπρηστές, όμως το φαινόμενο δεν λέει να σταματήσει…

Αυτή που βλέπετε είναι η εντυπωσιακή Μεγάλη Αλμυρή Λίμνη στη Γιούτα. Είναι περίκλειστη από στεριά και δεν ρέει σε κάποιο ποτάμι, όμως εκβάλλουν σε αυτήν μερικά μικρά ποτάμια που φέρνουν διάφορα μέταλλα. Αυτό σημαίνει ότι η περιεκτικότητά της σε αλάτι και άλλα ορυκτά αυξάνεται συνεχώς.

Τους καλοκαιρινούς μήνες –ιδίως τις χρονιές με μεγάλη λειψυδρία, όπως η φετινή– μεγάλο μέρος της λίμνης εξατμίζεται αφήνοντας πίσω χρωματιστές «κρούστες» αλατιού ενώ και το νερό που απομένει παίρνει βαθύ ροζ-βιολετί χρώμα.