10 χρόνια πολέμου στη Συρία

Οπως είχα γράψει και πέρυσι τέτοιες μέρες, θυμάμαι την αρχή του συριακού εμφυλίου σαν να ήταν χθες. Οι σχετικές ειδήσεις κυκλοφορούσαν κυρίως μέσω facebook και επέτρεπαν -πρωτόγνωρο τότε- την άμεση σύνδεση του δυτικού κόσμου με την καρδιά της εξέγερσης.

Ηταν Μάρτιος του 2011 και τα αναγεννησιακά αρώματα της «αραβικής άνοιξης» δεν θα μπορούσαν να μη φτάσουν από την Τυνησία, τη Λιβύη, την Αίγυπτο, το Μπαχρέιν και την Υεμένη στη Συρία, όπου ο λαός συνειδητοποιούσε καλύτερα από ποτέ τη βαθιά διαφθορά του καθεστώτος Ασαντ, ο οποίος είχε τοποθετήσει δικούς του ανθρώπους σε κάθε θέση-κλειδί του βαθέος κράτους -ειδικά τις τηλεπικοινωνίες, που τότε ανθούσαν καθώς γινόταν η πρώτη μαζική αγορά κινητών και υπολογιστών- να ελέγχουν, να πλουτίζουν και να καταστέλλουν.

Ο θρύλος λέει πως στη Συρία… «ο δρόμος είχε τη δική του ιστορία / κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά»: ο ξεσηκωμός θεωρείται πως ξεκίνησε από το σύνθημα «Γιατρέ, ήρθε και η δική σου ώρα» (όπου «Γιατρός» ο Μπασάρ αλ Ασαντ που έχει πτυχίο οφθαλμιάτρου) που γράφτηκε σε τοίχο σχολείου στην πόλη Νταράα. Και αν ένα γκράφιτι από μόνο του δεν ήταν αρκετό να φουντώσει την πυρκαγιά, τότε σίγουρα έφτανε η αντίδραση του κράτους, που έσπευσε στην πόλη, απήγαγε όλα τα έφηβα παιδιά και απειλούσε να τα σκοτώσει όλα, αν δεν ομολογήσει ο «δράστης» που έγραψε το σύνθημα.

Η είδηση -και η εικόνα του γκράφιτι, που κυκλοφορούσε στα σόσιαλ μίντια- με βρήκε παρέα με αρκετούς Σύρους πρόσφυγες στην Αθήνα. Διαδηλώναμε μαζί υπέρ του συριακού και του κουρδικού λαού, κατά του καθεστώτος Ασαντ αλλά και των ιμπεριαλιστικών παρεμβάσεων.

Αναλύαμε συλλογικά όσα συνέβαιναν και εγώ, βάσει ενός έωλου γεωπολιτικού συλλογισμού, τους διαβεβαίωνα πως ο πόλεμος που ξεσπούσε θα διαρκέσει το πολύ δυο-τρεις μήνες, πως ο Ασαντ δεν έχει ισχύ να διατηρηθεί στην εξουσία με τον λαό απέναντί του, πως στη Συρία θα γραφτεί η επιτυχία της «αραβικής άνοιξης».

Ουδέποτε έπεσα πιο έξω σε πρόβλεψή μου…

Δέκα χρόνια αργότερα, η τραγωδία συνεχίζει να γράφεται μέρα με τη μέρα, ο Ασαντ βρίσκεται στην καταραμένη καρέκλα του ακόμα με τις ευλογίες της Ρωσίας, οι ΗΠΑ και η Τουρκία συνεχίζουν την καταστροφική τους εμπλοκή υποστηρίζοντας αντιμαχόμενες παρατάξεις και ο μοναδικός νικητής του πολέμου είναι… ο θάνατος.

Είτε είναι 300.000 είτε 500.000 είτε περισσότεροι -οι υπολογισμοί ποικίλλουν- οι νεκροί της Συρίας πήγαν «άκλαυτοι» για έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων, ενώ σχεδόν 12 εκατομμύρια άνθρωποι -πολλοί από αυτούς ακρωτηριασμένοι από τις μάχες- έχουν ξεριζωθεί από τον τόπο τους και βιώνουν τον εφιάλτη της προσφυγιάς.

Αδέρφια μας, Σύροι και Κούρδοι, είτε βρίσκεστε στις εμπόλεμες ζώνες είτε έχετε εκτοπιστεί, δεχθείτε την αλληλεγγύη μας και μη νομίζετε πως σας έχουμε ξεχάσει. Κουράγιο!