Το «κουδούνι» χτυπάει -που λέει ο λόγος δηλαδή, το πολύ πολύ να χτυπήσει κανένα κουδούνι αγελάδας- στη φτωχή πόλη Τζαμού στο Κασμίρ και το μάθημα αρχίζει, αφού γίνει πρώτα η προσευχή. Το σχολείο -αυτό δεν το βάζω σε εισαγωγικά γιατί σχολείο είναι όπου υπάρχουν μαθητές, δάσκαλος και θέληση- στήθηκε σήμερα σε μια αυλή σπιτιού και το πρώτο μάθημα φαίνεται τόσο ελκυστικό που ζηλεύουν και οι μπόμπιρες της γειτονιάς και τρέχουν να κλέψουν μια ματιά.
Τα παιδιά δείχνουν όλο καμάρι τα καλά τους γράμματα στο αγγλικό αλφάβητο. Ας τους ευχηθούμε καλή πρόοδο!
Μια γυναίκα χαιρετά τη μητέρα της, 91 ετών, που βρίσκεται σε γηροκομείο της Βαρκελώνης. Στα μάτια της μητέρας διακρίνεται μια έντονη αγωνία και συγκίνηση που είμαι βέβαιος ότι αντανακλώνται και στα μάτια της κόρης, γιατί ο καταραμένος ο ιός μάς έχει κάνει να φοβόμαστε ανά πάσα στιγμή για το κακό.
Πόνος, νεκρική σιγή και μιζέρια σε έναν από τους δεκάδες προσφυγικούς καταυλισμούς που έχουν επιστρατευτεί για να στεγάσουν τους χιλιάδες Αιθίοπες της περιοχής Τίγκρε, η οποία βρίσκεται σε σύγκρουση με την κεντρική κυβέρνηση της Αιθιοπίας. Ακόμη και το μωρό μοιάζει να αντιλαμβάνεται το βάρος της ατμόσφαιρας και δεν τολμά να κλάψει. Αραγε, θα άντεχαν για πέντε λεπτά μια τέτοια ζωή όσοι λένε ότι οι πρόσφυγες θα έπρεπε να κάτσουν στον τόπο τους να αγωνιστούν;
Ενας ηλικιωμένος κύριος κόβει βόλτες, αργά αργά, έξω από τον ερειπωμένο προσφυγικό καταυλισμό Χαν Γιούνες, κοντά στη Λωρίδα της Γάζας. Ο 13χρονος αποκλεισμός της περιοχής έχει προκαλέσει οικονομική ζημία 17 δισ. δολαρίων και έχει βυθίσει αυτή την περιοχή στη φτώχεια και την ανεργία.
Προσπαθώ να μπω στο μυαλό αυτού του ανθρώπου που έζησε όλη του τη ζωή ελπίζοντας να πάρει τον τόπο του πίσω -τον τόπο που τόσο άδικα του έκλεψαν και κανείς δεν έκανε τίποτα γι’ αυτό- και ακόμα περιμένει. Είναι πιθανό να έπαιζε ακριβώς σ’ αυτό το σημείο όταν ήταν παιδί και η κατοχή ήταν ακόμα φρέσκια, και να ήλπιζε ακριβώς το ίδιο. Και, δυστυχέστατα, η ζωή του μάλλον θα τελειώσει πολύ πριν την κατοχή. Γιατί, ακόμα, κανείς δεν κάνει τίποτα γι’ αυτό.
