Μέσα στην ατυχία του αυτό το πανέμορφο μωρό είναι εξαιρετικά τυχερό. Βλέπετε, είναι τόσο μικρό που δεν μπορεί να καταλάβει την αδικία, την ταλαιπωρία, την προσβολή της αξιοπρέπειας, την περιφρόνηση που υφίσταται από το ελληνικό κράτος. Ούτε βέβαια πόσο επικίνδυνο είναι να κοιμάται στον δρόμο έξω από την καμένη Μόρια, όπου έχουν βγει παγανιά οι ακροδεξιοί. Οχι, για αυτό το μωρό όλα είναι ωραία, εξ ου και χαμογελάει φαρδιά-πλατιά.
Ενας φουκαράς εθελοντής πυροσβέστης πολεμάει με μηδαμινά μέσα -μερικές δεξαμενές που έχει γεμίσει ο ίδιος και μια… λεκάνη- να σβήσει την ανεξέλεγκτη πυρκαγιά στη γενέτειρά του, στο Μάτο Γκρόσο. Γνωρίζει ότι πιο πολύ κινδυνεύει παρά συντελεί όντως στην κατάσβεση της φωτιάς, όμως δεν το βάζει κάτω. Θα μπορούσαν άραγε να τον κοιτάξουν στα μάτια οι εγκληματίες κατά του περιβάλλοντος, όπως ο Τραμπ, ο Μπολσονάρο και άλλοι τόσοι;
Για άλλους βέβαια οι πυρκαγιές είναι απλώς ευκαιρία για ένα ξεχωριστό ηλιοβασίλεμα. Οπως αυτός ο μηχανόβιος στο Κάνσας που οδηγούσε αμέριμνος με την πλάτη στον κατακόκκινο από τους καπνούς της Καλιφόρνιας ήλιο.
Στο σημείο αυτό επιτρέψτε μου να απευθύνω ένα ειλικρινές «ευχαριστώ» στους μαχητές κατά της πανδημίας, όλους τους εργάτες της Υγείας που μια ζωή απαξιώνονται και κακοπληρώνονται και ποτέ δεν τους ακούμε. Οι δύο αυτές κυρίες έχουν λάβει πάνω από 400 δείγματα για κορονοϊό η καθεμία και έχουν να λάβουν άλλα τόσα. Κάνουν πεντάλεπτο διάλειμμα για ανάσες και μετά πίσω στο έργο, για το καλό όλων.
Αντίστοιχα, να πούμε πολλά μεγάλα «ευχαριστώ» στους κοινωνικούς ακτιβιστές που όχι μόνο δεν το έβαλαν κάτω όταν η πανδημία παρέλυσε τον πλανήτη, αλλά πείσμωσαν και δούλεψαν πιο δυνατά, πάντα με αυταπάρνηση, ταπεινότητα και ανιδιοτέλεια. Η νεολαία της Λίμα, έχοντας μεγαλώσει στο όριο της πείνας, τώρα στήνει παντού πρόχειρες συλλογικές κουζίνες με δωρεάν γεύματα για όποιον τα χρειάζεται. Στο καζάνι βράζουν φακές. Καλή όρεξη και καλή δύναμη!
