Τα παιδιά της φυλής Τεμπέ στη Βραζιλία, μέσα στην Αμαζονία, παίζουν τρενάκι μπροστά στη φωτιά στον καταυλισμό τους, όπου είναι καταδικασμένα να περάσουν έξι μήνες εγκλεισμού λόγω της πανδημίας. Βλέπετε, η Βραζιλία -και άλλες λατινοαμερικάνικες χώρες- το ’χουν πολύ εύκολο να κλειδαμπαρώνουν τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς με πρόσχημα τη δημόσια υγεία. Το ίδιο δεν κάνουν και οι δικοί μας φωστήρες σε προσφυγικές δομές και καταυλισμούς Ρομά;
Αλλωστε, ο κορονοϊός λειτουργεί ως πρόσχημα και στα αστικά κέντρα. Οπως στο Ρίο ντε Τζανέιρο, όπου αυτή η φτωχή οικογένεια υφίσταται έξωση από ένα παρατημένο κτίριο όπου είχε βρει προσωρινή στέγη και πετάγεται, κυριολεκτικά, στον δρόμο. «Λόγω πανδημίας», λένε, έτσι απλά. Αντε βρες άκρη.
Μια από τα ίδια και στο Μπουένος Αϊρες, όπου διατάχθηκε η εκκένωση του αυτοσχέδιου καταυλισμού Γκερνίκα «για λόγους δημόσιας υγείας», χωρίς φυσικά να δίδεται εναλλακτική στέγη. Και οι άνθρωποι, όπως αυτός ο φουκαράς που βάζει δυο πανιά πάνω απ’ το κεφάλι του, λένε «Δεν έχουμε να πάμε πουθενά. Ελάτε να μας διώξετε».
Και στη Μανάγουα, οι γυναίκες βρήκαν συλλογικά τη δύναμη να καταγγείλουν πως κατά τις μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις του 2018, η αστυνομία τις βασάνισε και κακοποίησε σεξουαλικά, εν είδει τιμωρίας. Οι βιαστές αστυνομικοί κάθονται στο εδώλιο. Το θεωρείτε μικρό κατόρθωμα αυτό; Δεν είναι, καθόλου. (Το γκραφίτι γράφει «Το κράτος το έκανε»)
Στο Μέξικο Σίτι, γυναίκες και φεμινιστικές οργανώσεις πραγματοποίησαν μια κολοσσιαία διαμαρτυρία για τις ατιμώρητες γυναικοκτονίες, την έμφυλη βία, τις «μυστηριώδεις εξαφανίσεις» γυναικών και τις καθημερινές παρενοχλήσεις, καταλαμβάνοντας τα γραφεία της κρατικής Διεύθυνσης Ισότητας. Να ευχηθούμε δύναμη στις Μεξικανές συντρόφισσες. Και στα δικά μας!
