Καταρίνες

Μία από τις πλέον επιτυχημένες φθινοπωρινές θεατρικές παραστάσεις στο Παρίσι είναι του Πορτογάλου σκηνοθέτη και συγγραφέα Τιάγκο Ροντρίγκες με τίτλο «Καταρίνα και η ομορφιά τού να σκοτώνεις φασίστες». Αφορά μια φανταστική οικογένεια, της οποίας όλες οι γυναίκες φέρουν το όνομα της γιαγιάς τους, Καταρίνα, που το 1952 σκότωσε τον φασίστα που δολοφόνησε την καλύτερή της φίλη και στη συνέχεια άφησε ευχή και κατάρα στις κόρες της και στις εγγονές της να «γιορτάζουν» κάθε χρόνο το συμβάν σκοτώνοντας και αυτές έναν φασίστα.

Η παράδοση κράτησε εβδομήντα χρόνια, δηλαδή ώς τη στιγμή που μια Καταρίνα είπε, κρατώντας το πιστόλι, πως δεν μπορεί ούτε θέλει να σκοτώσει τον φασίστα που είχε ήδη απαγάγει. Το αποτέλεσμα ήταν να σκοτωθούν μεταξύ τους όλα τα μέλη της οικογένειας αφήνοντας ζωντανό μόνο τον φασίστα, ο οποίος, ενώ κατά το πρώτο δίωρο της παράστασης δεν είχε ανοίξει το στόμα του, άρχισε αμέσως και για περίπου μισή ώρα να εκφωνεί μια παραληρηματική ομιλία εξαναγκάζοντας κυριολεκτικά κάποια στιγμή τους θεατές είτε να φωνάξουν «σκάσε», είτε να αρχίσουν να αποχωρούν. Και εκεί τελειώνει απότομα η παράσταση.

Κατά πάσα πιθανότητα τα μέλη της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης δεν βλέπουν τέτοια θεατρικά έργα. Αν έβλεπαν θα είχαν αποφύγει την κοινοβουλευτική παράσταση που έδωσαν προχθές, στο πλαίσιο της οποίας οι βουλευτές του κεντρώου Μακρόν κατηγόρησαν τους βουλευτές του αριστερού Μελανσόν για συνεργασία με την Ακροδεξιά και αντιστρόφως.

Αφορμή της διαμάχης, ένα φτηνό κοινοβουλευτικό παιχνίδι της Μαρίν Λεπέν, η οποία προχθές το βράδυ δήλωσε αιφνιδίως ότι θα υπερψηφίσει μια πρόταση μομφής κατά της κυβέρνησης που είχαν καταθέσει τα κόμματα της Αριστεράς, παρά τις πάγιες διαβεβαιώσεις της πως ουδέποτε θα συνεργαστεί μαζί τους. Η πρόταση μομφής δεν πέρασε φυσικά, αφού οι βουλευτές των δύο παρατάξεων δεν επαρκούν για τη συγκέντρωση της απόλυτης πλειοψηφίας των εδρών, πλην όμως έδωσε αφορμές για την εκτόξευση κατηγοριών ένθεν κακείθεν.

Το συμβάν είναι ενδεικτικό μιας κάποιας αριστερής αφέλειας, κυρίως όμως αποδεικνύει την αδυναμία της προεδρικής πλειοψηφίας να αφουγκραστεί τα προβλήματα της γαλλικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που δεν αντιλαμβάνεται την εμμονή του προέδρου Μακρόν να αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης των εργαζομένων, όχι όμως και να φορολογήσει τα υπερκέρδη των επιχειρήσεων που παράγουν ενέργεια ή τις υπέρογκες κληρονομιές. Μιας κοινωνίας που βλέπει τα περισσότερα μέλη της γαλλικής Εθνοσυνέλευσης να «σκοτώνονται» για το ποιος είναι περισσότερο αντιφασίστας και τα στελέχη της Ακροδεξιάς να χαμογελούν και να ετοιμάζονται να πάρουν τον λόγο.

Για την ιστορία, τέλος, ας αναφερθεί πως η Μελόνι δήλωσε ότι το θεατρικό έργο του Τιάγκο Ροντρίγκες πρέπει να απαγορευτεί.