Αν και πέθανε πλήρης ημερών το μακρινό 1992, μέχρι και χθες ο Χανς Χοφμάγερ θεωρούνταν πρότυπο σοβαρού, αυστηρού και αδέκαστου δικαστή, τόσο στη Γερμανία όσο και παγκοσμίως: είχε άλλωστε γίνει διάσημος διεθνώς προεδρεύοντας στην περίφημη πρώτη «δίκη του Αουσβιτς», που έγινε το 1963-65 στη Φρανκφούρτη και αποτέλεσε την πρώτη σοβαρή προσπάθεια του (δυτικο-) γερμανικού κράτους να δείξει στον υπόλοιπο κόσμο ότι ήταν έτοιμο να καυτηριάσει για πάντα τα κρίματα του παρελθόντος του.
Η εφημερίδα Zeit τον είχε χαρακτηρίσει τότε «φανατικό της αντικειμενικότητας», ενώ η Welt τον είχε επαινέσει ως «μοντέλο σωφροσύνης».
Η φήμη του ωστόσο αποδείχτηκε κίβδηλη και το «φωτοστέφανο» σάπιο.
Αναζητώντας πρόσθετα στοιχεία για να εμπλουτίσει τις ήδη γνωστές πληροφορίες για τον «γίγαντα» δικαστή, ένας νεαρός Γερμανός ερευνητής ονόματι Ματίας Ρίστιτς «ξέθαψε» στα αρχεία της Εσσης μια σειρά ιδιαίτερα ενοχλητικά έγγραφα, που αποδεικνύουν πως ο Χοφμάγερ υπήρξε στην πραγματικότητα όχι μόνον ένας φανατικός ναζιστής, αλλά και ο υπεύθυνος δικαστικός για την υποχρεωτική στείρωση τουλάχιστον 300.000 ανδρών και γυναικών που θεωρήθηκαν για διάφορους λόγους «γενετικά επιβλαβείς» για τη μελλοντική καθαρότητα της αρίας φυλής, στο πλαίσιο των ευγονικών, ρατσιστικών θεωριών της εποχής: ανάμεσά τους ήταν ανάπηροι, ψυχικά ασθενείς, επιληπτικοί, τυφλοί, κωφάλαλοι, πάσχοντες από διάφορες ασθένειες όπως μηνιγγίτιδα κ.ά.
Εξ αυτών, τουλάχιστον 5.000 πιστεύεται πως πέθαναν από επιπλοκές της διαδικασίας στείρωσης.
Φυσικά, όπως έγινε με τόσους και τόσους ομοϊδεάτες του ναζί που κρίθηκαν απαραίτητοι για τη μεταπολεμική «επανεκκίνηση» και λειτουργία του γερμανικού κράτους, τα μαζικά κρίματα του Χοφμάγερ «ξεπλύθηκαν», και είκοσι χρόνια μετά ο ίδιος επιλέχθηκε για να γίνει το πρότυπο της νέας, μεταμελημένης δήθεν, Γερμανίας.
Οπως προκύπτει, βέβαια, παρά την επίπλαστη αυστηρότητα που επέδειξε στη δίκη, στην πραγματικότητα φρόντισε ώστε οι περισσότεροι κατηγορούμενοι εγκληματίες να πέσουν «στα μαλακά»: από τους είκοσι κατηγορούμενους, και παρά τις συντριπτικές αποδείξεις και τις μαρτυρίες περισσότερων από 300 επιζώντων, μόνον έξι κατηγορούμενοι καταδικάστηκαν σε ισόβια, έντεκα σε κάθειρξη 14 ετών, ενώ τρεις απαλλάχθηκαν λόγω έλλειψης αποδείξεων.
Λεπτομέρεια-κλειδί: όπως γράφει η Suddeutsche Zeitung, που πρώτη αποκάλυψε τα ευρήματα του Ρίστιτς, αρχικά είχε επιλεγεί ένας άλλος δικαστής για την «Αουσβιτς-προτσές», ο οποίος όμως «κόπηκε» επειδή οι γονείς του είχαν πέσει θύματα διώξεων από τους χιτλερικούς, κι έτσι θεωρήθηκε δυνάμει προκατειλημμένος με αποτέλεσμα να αντικατασταθεί από τον… αδέκαστο Χοφμάγερ!
