Οποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα, λέει η παροιμία, και στην περίπτωση του -άρτι διορισθέντος και… εξπρές παραιτηθέντος πρωθυπουργού της Αρμενίας- Σερζ Σαρκισιάν ταιριάζει γάντι.
Η πολιτική απληστία του να αναλάβει την πρωθυπουργία στις 9 Απριλίου -κατόπιν εκλογής του μεν από τη Βουλή όπου το κόμμα του διαθέτει πλειοψηφία, αμέσως μετά δε τη λήξη της διπλής, δεκαετούς συνολικά, θητείας του ως (διόλου «διακοσμητικού» αλλά καθ’ όλα ισχυρού πολιτικά) προέδρου της χώρας ύστερα από τις συνταγματικές αλλαγές για μετάβαση από προεδρικό σε κοινοβουλευτικό σύστημα διακυβέρνησης, που πέρασαν με δημοψήφισμα το 2015 εν μέσω καταγγελιών για καλπονοθεία- του γύρισε τελικά μπούμερανγκ.
Η έκρηξη συσσωρευμένης λαϊκής οργής ήρθε αστραπιαία, με το κέντρο της πρωτεύουσας Γερεβάν να πλημμυρίζει καθημερινά από τις 13 Απριλίου με δεκάδες χιλιάδες Αρμένιους που απαιτούσαν την άμεση παραίτηση του συντηρητικού, φιλορώσου Σαρκισιάν, κατηγορώντας τον όχι μόνο για γάντζωμα στην εξουσία με κάθε μέσο, αλλά για χρόνια απροθυμία να αντιμετωπίσει τη συστημική και κυβερνητική διαφθορά, τις μεγάλες κοινωνικές ανισότητες και τη φτώχεια στην πρώην σοβιετική δημοκρατία των τριών εκατομμυρίων κατοίκων.
Μερίδα διαδηλωτών ζητούν επίσης αποστασιοποίηση της Αρμενίας από τη ρωσική σφαίρα επιρροής και άνοιγμα της χώρας και της οικονομίας της στη Δύση και δη στην Ευρώπη. Ηγετικό ρόλο στις κινητοποιήσεις έσπευσε να λάβει εξ αρχής ένας εκ των ηγετών του αδύναμου κοινοβουλευτικά συνασπισμού φιλελεύθερων κομμάτων της αντιπολίτευσης, ο Νικόλ Πασινιάν, κάνοντας λόγο για «ειρηνική βελούδινη επανάσταση».
Η -παράνομη λόγω ασυλίας- σύλληψή του την Κυριακή με την κατηγορία πως προέβη σε «κοινωνικά επικίνδυνες πράξεις», οι προσαγωγές άλλων δύο αντιπολιτευόμενων πολιτικών και 200 διαδηλωτών, καθώς και η κατηγορηματική άρνηση του πρωθυπουργού να υποκύψει στον «εκβιασμό» και να παραιτηθεί, έγιναν οι σταγόνες που ξεχείλισαν το ποτήρι.
Χθες το πρωί, στα πλήθη των διαμαρτυρόμενων πολιτών, φοιτητών και εργαζομένων προστέθηκαν βετεράνοι του στρατού και άοπλοι στρατιώτες, κόντρα στην απειλή του υπουργείου Αμυνας για αυστηρή τιμωρία τους και την προειδοποίηση πως το γειτονικό «εχθρικό» (λόγω του διαφιλονικούμενου θύλακα του Ναγκόρνο Καραμπάχ) Αζερμπαϊτζάν καραδοκεί, καθώς «η αστάθεια στη χώρα μας του ανοίγει δρόμο να αναλάβει δράση».
Οπως τονίστηκε μάλιστα, οι ένοπλες δυνάμεις μπορούν να επέμβουν μόνο σε περίπτωση «απευκταίας» επιβολής κατάστασης έκτακτης ανάγκης…
Αιφνιδιαστικά λίγες ώρες αργότερα, ο Πασινιάν απελευθερώθηκε και ο πρωθυπουργός, χωρίς να καταφύγει σε βίαιη καταστολή των διαδηλώσεων, ανακοίνωσε τελικά την παραίτησή του.
«Ο Νικόλ Πασινιάν είχε δίκιο. Εγώ έκανα λάθος. Το κίνημα των δρόμων τάχθηκε κατά της θητείας μου. Ικανοποιώ το αίτημά σας» δήλωσε ο Σαρκισιάν, προκαλώντας εύλογες απορίες για το παρασκήνιο της απόφασής του.
Σαφής ένδειξη πάντως πως ο -πρώην πια- ισχυρός άντρας της Αρμενίας θα εξακολουθήσει (προσώρας τουλάχιστον) να κινεί τα νήματα είναι ο διορισμός του αντιπροέδρου της κυβέρνησής του, Καρέν Καραπετιάν, στη θέση του υπηρεσιακού πρωθυπουργού.
Τα κοινοβουλευτικά κόμματα έχουν διορία μίας εβδομάδας για να προτείνουν ονόματα πρωθυπουργικών υποψηφίων, με τον Πασινιάν να πιέζει ήδη για διενέργεια πρόωρων βουλευτικών εκλογών.
Η Ρωσία παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, δεν σκοπεύει όμως να παρέμβει σε «μια αποκλειστικά εσωτερική υπόθεση» της Αρμενίας, επισήμανε ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου, Ντμίτρι Πεσκόφ.
Παρά τις πένθιμες εκδηλώσεις εν όψει της σημερινής Ημέρας Μνήμης για τα θύματα της Γενοκτονίας των Αρμενίων από τους Οθωμανούς Τούρκους, οι πολίτες της χώρας ξέσπασαν σε πανηγυρισμούς, έχοντας πετύχει μια σημαντική νίκη.
Μένει να αποδειχτεί αν αυτή θα φέρει και τις ευρύτερες αλλαγές που επιζητούν.
-320x213.png)
