Η Κεντροδεξιά κατάφερε να κατακτήσει την περιφέρεια της Σικελίας. Ο υποψήφιος της συντηρητικής παράταξης, Νέλο Μουσουμέτσι, άγγιξε το 39% των ψήφων, ενώ ο άλλος ισχυρός υποψήφιος περιφερειάρχης, ο Τζανκάρλο Καντσελέρι των Πέντε Αστέρων, πέτυχε επίσης ένα άκρως ικανοποιητικό 35%.
Η Κεντροαριστερά του Ματέο Ρέντσι κατέγραψε ουσιαστικά ταπεινωτικό αποτέλεσμα, περιορίζοντας τη δύναμή της στο 18% και δημιουργώντας σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον του Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο υποψήφιος περιφερειάρχης της Αριστεράς, τέλος, ο Κλάουντιο Φάβα, έφερε ένα 6,2%, που μπορεί να μη είναι θεαματικό ποσοστό, αλλά αποδεικνύει ότι οι δυνάμεις που τον υποστηρίζουν μπορεί να επηρεάσουν στο μέλλον μια σειρά εξελίξεων. Ιδίως σε μια πολιτική κατάσταση η οποία μοιάζει ιδιαίτερα ρευστή.
To εκλογικό αποτέλεσμα του μεγαλύτερου νησιού της Ιταλίας δείχνει ότι το πολιτικό παρελθόν της χώρας επιστρέφει δυναμικά στο προσκήνιο.
Οσο κι αν φαίνεται απίστευτο, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι είναι ακόμη ικανός να κερδίσει την εμπιστοσύνη και τις ψήφους πολλών Ιταλών.
Ξαναφόρεσε το καλό κουστούμι του μετριοπαθούς πολιτικού, ξέχασε -τουλάχιστον προσωρινά- τις επιθέσεις στην καγκελάριο Μέρκελ και υπόσχεται θέσεις εργασίας, δημόσια έργα και φοροαπαλλαγές.
Στη Σικελία, κατάφερε να υπερισχύσει χάρη στη συμμαχία με τη Λέγκα και τα ακροδεξιά Αδέλφια της Ιταλίας. Και αυτό είναι το σχήμα με το οποίο, εκτός θεαματικού απροόπτου, θα πάει στις βουλευτικές εκλογές της άνοιξης.
Ξέρουμε ότι ο πρώην καβαλιέρε δεν μπορεί να θέσει υποψηφιότητα λόγω των δικαστικών εκκρεμοτήτων. Αλλά αυτό σε τελευταία ανάλυση δεν μοιάζει να είναι και τόσο σημαντικό εμπόδιο, διότι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι να μπορεί να κινεί τα νήματα, έστω κι αν προταθεί άλλο πρόσωπο για την πρωθυπουργία.
Στο πολιτικό αυτό σίριαλ άλλωστε, δεν αποκλείεται μετεκλογικά να αλλάξουν τα πάντα, με τον Σίλβιο να προσπαθεί να σχηματίσει κυβέρνηση μαζί με την Κεντροαριστερά, στο όνομα της σταθερότητας και της ομαλής πορείας στις χρηματαγορές.
Την ίδια ώρα, τα Πέντε Αστέρια μπορεί να μην κατάφεραν να εκλέξουν περιφερειάρχη στη Σικελία, αλλά το ποσοστό του υποψηφίου τους, ο οποίος έλαβε πάνω από το ένα τρίτο των συνολικών ψήφων, είναι στα όρια του θριάμβου.
Ο Μπέπε Γκρίλο ξέρει ότι με τον νέο εκλογικό νόμο που εγκρίθηκε από το ιταλικό κοινοβούλιο και ο οποίος ευνοεί τις συμμαχίες των πολιτικών δυνάμεων πολύ δύσκολα θα μπορέσει να κυβερνήσει.
Το αποτέλεσμα αυτό, όμως, του επιτρέπει να συνεχίσει να ασκεί σκληρή αντιπολίτευση, με στόχο να αυξήσει ακόμη περισσότερο τα ποσοστά του και να στείλει το μήνυμα ότι «οι πεντάστεροι δεν έχουν καμία σχέση με τα υπόγεια παιχνίδια της πολιτικής κάστας».
Οσο για τον Ματέο Ρέντσι, τώρα αρχίζουν τα δύσκολα. Οχι μόνον ο υποψήφιός του για την προεδρία του σικελικού περιφερειακού συμβουλίου δεν άγγιξε ούτε το 20% των ψήφων, αλλά επιπλέον το Δημοκρατικό Κόμμα αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα και στις άλλες δύο σημαντικότερες περιφέρειες της χώρας: στη Λομβαρδία, με πρωτεύουσα το Μιλάνο, και στο Βένετο, με κύρια πόλη τη Βενετία.
Οι Δημοκρατικοί περνούν βαθιά κρίση ταυτότητας, αφού δεν μπορούν να χαρακτηριστούν πλέον κόμμα της Αριστεράς, αλλά έχουν πάψει να συγκινούν και τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους.
Ο Ιταλός κεντροαριστερός πρώην πρωθυπουργός αποδυναμώνεται συνεχώς. Και θα πρέπει να δει τώρα αν και με ποιους όρους θα μπορέσει να προκύψει μια συνεργασία με τις δυνάμεις της Αριστεράς.
Στον χώρο αυτό, όλα δείχνουν ότι μπορεί να αναλάβει ηγετικό ρόλο ο νυν πρόεδρος της Γερουσίας, Πιέτρο Γκράσο, ο οποίος μόλις εγκατέλειψε το Δημοκρατικό Κόμμα.
Το να μπορέσουν να βρεθούν όμως κοινά σημεία με τον Ρέντσι, που όταν κυβερνούσε προτιμούσε να έχει στενές επαφές με τους βιομηχάνους και όχι με τα συνδικάτα, απαιτεί τεράστια προσπάθεια.
