Μια ενδιαφέρουσα ψυχολογική εξήγηση στη διαρκή πτώση των ποσοστών της Τερέζα Μέι στις δημοσκοπήσεις δίνει ένας νευροεπιστήμονας, με άρθρο του στον Guardian. Ο Ντιν Μπάρνετ, συγγραφέας και ειδικός στη Νευροεπιστήμη, προσπαθεί να εξηγήσει πώς η Τερέζα Μέι, που εμφανιζόταν ως η επιτομή της αυτοπεποίθησης και της ευαίσθητης ηγεσίας, κατόρθωσε να μοιάζει με τραγωδία και καταστροφή.
Όπως εξηγεί, υπάρχουν κάποιοι ψυχολογικοί παράγοντες που το εξηγούν.
Ο πρώτος είναι ότι η Τερέζα Μέι είναι κατά βάθος πολύ αυταρχικό άτομο. Οι αυταρχικοί άνθρωποι, εξηγεί, χαρακτηρίζονται «από την πίστη στην απόλυτη υπακοή και υποβολή των άλλων στην εξουσία τους, αλλά και στη διαχείριση της καταπίεσης των υφισταμένων τους».
Και η Μέι, που κρατά κοντά της ελάχιστους έμπιστους συμβούλους, και αποκλείει ιδέες και συμβουλές από τους τους υπόλοιπους βουλευτές, που αντιπροσωπεύουν δεκάδες χιλίαδες πολίτες αποδεικνύει τον αυταρχισμό της.
Άλλο βασικό χαρακτηριστικό της είναι η ανάγκη της να τα έχει όλα και όλους υπό έλεγχο. Ο έλεγχος, λέειο Μπάρνετ, επιτρέπει σε κάποιους ανθρώπους να αισθάνονται σιγουριά, ωστόσο όταν αισθανθούν ότι τον χάνουν, τότε γίνονται εριστικοί και επιθετικοί.
Τα «φρικιά του ελέγχου» προσπαθούν να επιβάλλουν τη θέλησή τους στους άλλους, τους οποίους θεωρούν απρόβλεπτους, χαοτικούς και υπερβολικά ανεξάρτητους και όταν δεν το κατορθώνουν αισθάνονται ματαίωση.
Η πολιτική ζωή της Μέι είναι χαρακτηριστική του πόσο άνθρωπος του ελέγχου είναι και πόσο μεγάλη πίστη έχει στις ιδέες της. Και πιθανότατα γι’ αυτό έκανε και τις εκλογές: για να μπορεί να ελέγξει εκείνη το αποτέλεσμα των διαπραγματεύσεων για το Brexit, που υπό την ηγεσία της πιστεύει ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά.
Τέλος, ο Μπάρνετ εκτιμά ότι μάλλον έχει πάθει κάτι που μοιάζει με το Σύνδρομο του Παρισιού. Πρόκειται για κάτι που παθαίνουν πολλοί τουρίστες που φτάνουν στο Παρίσι γεμάτοι ρομαντικές ιδέες, διαμορφωμένες μέσα από τον κινηματογράφο, τη μουσική και τις φωτογραφίες. Όταν διαπιστώσουν ότι πρόκειται κατά τα άλλα για μια σύγχρονη πόλη, με κίνηση, αυτοκίνητα, ανθρώπους που βιάζονται στον δρόμο, τότε παθαίνουν πολιτισμικό σοκ, εμφανίζουν συμπτώματα όπως νευρικός κλονισμός, αυξημένο άγχος, αισθήματα καταδίωξης και επιθετικότητα, ακόμη και γαστρεντερικές διαταραχές.
Η Τερέζα Μέι, ζώντας όλα τα χρόνια στον μικρόκοσμο του κόμματος, δεν έχει μάθει να κάνει πολιτικές εκστρατείες, να συναναστρέφεται πολύ κόσμο και να πρέπει να απαντά σε δύσκολες ερωτήσεις και άσχημα δημοσιεύματα από τα ΜΜΕ. Έτσι στέλνει άλλους να πηγαίνουν εκεί που εκέινη πρέπει να πάει, η απαντά χωρίς να λέει τίποτα επί της ουσίας.
Το αντίθετο από τον ηγέτη των Εργατικων, Τζέρεμι Κόρμπιν, που έχει γαλουχηθεί στις πολιτικές εκστρατείες, στη ζύμωση με τον κόσμο και στην αντιμετώπιση της κριτικής.
Ο Ντιν Μπάρνετ επισημαίνει ότι δεν προσπαθεί να δείξει ότι η Τερέζα Μέι πάσχει από κάποια ψυχική νόσο, ούτε πιστεύει πως κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό της. Ωστόσο, δεδομένων των επιλογών που έχεικάνεισ τη ζωή της και των μεθόδων που έμαθε να χρησιμοποιεί, όταν βρίσκεται μπροστά στο κοινό, που πάντα είναι απρόβλεπτο, αισθάνεται έξω από τα νερά της, πανικοβάλλεται και βάζει μόνη της τρικλοποδιές στον εαυτό της.
Και καταλήγει ότι ακόμη και αν καταφέρει να προσαρμοστεί στο μέλλον, κανείς δεν θα ξεχάσει αυτή την αδέξια και αμήχανη περίοδο πριν από τις εκλογές.
