Η δική μας δεν ήταν εκστρατεία, αλλά ένα απίστευτο και σπουδαίο κίνημα. Ενα κίνημα που προσδοκά από την κυβέρνηση να υπηρετήσει τον λαό. Οι ξεχασμένοι άντρες και γυναίκες της χώρας μας δεν θα μείνουν άλλο ξεχασμένοι
Το απόσπασμα της επινίκιας ομιλίας του Ντόναλντ Τραμπ συμπυκνώνει το δήθεν «κινηματικό» όραμα που κατάφερε να πουλήσει στον μέσο Αμερικανό λευκό πολίτη ο Ρεπουμπλικανός θριαμβευτής των προεδρικών εκλογών, κεφαλαιοποιώντας μαζικά -κόντρα σε κάθε προγνωστικό- τη γενικευμένη αποστροφή για ένα πολιτικό σύστημα άρρηκτα συνδεδεμένο με την οικονομική ελίτ και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα.
Η συσσωρευμένη οργή χτύπησε κόκκινο κι έβαψε τελικά στο ίδιο χρώμα -σήμα κατατεθέν του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος- τον εκλογικό χάρτη των ΗΠΑ, φέρνοντας τα πάνω κάτω ακόμα και σε παραδοσιακά μπλε κάστρα των Δημοκρατικών.
Η Washington Post την αποκάλεσε «εκδίκηση της εργατικής τάξης των λευκών». Και περιέγραψε πως εδώ και 40 χρόνια χειρώνακτες εργάτες -συχνά άνεργοι πλέον- με χαμηλό μορφωτικό επίπεδο, κάτοικοι αγροτικών περιοχών του Βορρά, του Νότου και στη λεγόμενη «Ζώνη της Σκουριάς» (Rust Belt) -την αποβιομηχανοποιημένη καρδιά της Αμερικής στα μεσοδυτικά- πίστεψαν στις υποσχέσεις ενός δισεκατομμυριούχου καπιταλιστή.
Παγκοσμιοποίηση, μετακύλιση της απασχόλησης σε φτηνά εργατικά χέρια του εξωτερικού, λουκέτα εργοστασίων και ορυχείων, στροφή από την παραγωγή στην παροχή υπηρεσιών, δημιουργία νέων θέσεων εργασίας μακριά από την επαρχία προς όφελος πτυχιούχων συνέβαλαν στην πρωτοφανή όσο και οξύμωρη νίκη του Τραμπ «από τα κάτω».
«Κάποτε οι Δημοκρατικοί ήταν υπέρ του μέσου εργαζομένου. Τώρα μεριμνούν για τους πολύ φτωχούς, τους οποίους κρατούν εξαρτημένους με δωρεάν κοινωνικές παροχές, και για τους πολύ πλούσιους προκειμένου να εξακολουθήσουν να δέχονται τις παχυλές δωρεές τους.
Εμάς στη μεσαία τάξη μάς έχουν ξεχάσει», έλεγε θυμωμένος ένας συνταξιούχος από το Οχάιο, μια από τις αμφίρροπες Πολιτείες-κλειδιά, μαζί με τη Φλόριντα, τη Βόρεια Καρολίνα και την Πενσιλβάνια μεταξύ άλλων, που εξασφάλισαν την προεδρία στον Τραμπ. Αλλη χαρακτηριστική περίπτωση το Ουισκόνσιν, κλασικό προπύργιο των Δημοκρατικών, όπου η Χίλαρι Κλίντον την πάτησε αγρίως αφού δεν επισκέφθηκε την Πολιτεία, θεωρώντας τη νίκη της δεδομένη.
Πλήρωσε ακριβά την αλαζονεία της, τα λάθη στη στρατηγική της, αλλά και το συνολικό κληροδότημα της 8ετούς θητείας του Μπαράκ Ομπάμα, που απέτυχε να βελτιώσει ουσιαστικά τη ζοφερή καθημερινότητα της παραμελημένης αμερικανικής εργατικής τάξης.
Καμία δημοσκόπηση και κανένα ΜΜΕ δεν μπόρεσε να προβλέψει ούτε την πρωτόγνωρη κινητοποίηση των λεγόμενων non voters, των αντρών και γυναικών οι οποίοι σε βάθος χρόνου δεν πήγαιναν να ψηφίσουν.
Αυτό άλλαξε άρδην, ιδιαίτερα για τους λευκούς χωρίς πανεπιστημιακή εκπαίδευση, που καθόρισαν απροσδόκητα το σοκαριστικό εκλογικό αποτέλεσμα. Και οι μειονότητες όμως -παρά τις ρατσιστικές κορόνες του Τραμπ- δεν συσπειρώθηκαν τόσο φανατικά υπέρ της Δημοκρατικής υποψήφιας, όπως είχε συμβεί με τον Ομπάμα.
Ενδεικτικά, σύμφωνα με ποιοτικά στοιχεία από τη συνεχιζόμενη μέχρι χθες βράδυ καταμέτρηση:
- ● στους άντρες, το 53% ψήφισε Τραμπ και το 41% Κλίντον
- ● στις γυναίκες, το 49% ψήφισε Κλίντον και το 47% Τραμπ
- ● στους λευκούς, το 58% ψήφισε Τραμπ και το 37% Κλίντον
- ● στους λευκούς άντρες, το 63% ψήφισε Τραμπ και το 31% Κλίντον
- ● στις λευκές γυναίκες, το 53% ψήφισε Τραμπ και το 43% Κλίντον
- ● στους λευκούς χωρίς πτυχίο, το 67% ψήφισε Τραμπ και το 30% Κλίντον
- ● στους Αφροαμερικανούς, το 88% ψήφισε Κλίντον και το 8% Τραμπ
- ● στους ισπανόφωνους, το 65% ψήφισε Κλίντον και το 29% Τραμπ
- ● στους νέους 18-29 ετών, το 55% ψήφισε Κλίντον και το 37% Τραμπ
- ● στους πολίτες άνω των 65 ετών, το 53% ψήφισε Τραμπ και το 45% Κλίντον
Τον απερχόμενο Αμερικανό πρόεδρο είχε στηρίξει πάνω από το 90% των Αφροαμερικανών και το 75% των ισπανόφωνων.
Η Χίλαρι απέτυχε να διατηρήσει αυτή τη δυναμική και να πείσει τον απλό πολίτη, αφήνοντας τον Τραμπ να εκμεταλλευτεί το κενό και να κερδίσει τις Πολιτείες-κλειδιά και μαζί τα κλειδιά του Λευκού Οίκου.
