Γίνεται να παλεύεις για τη ζωή χωρίς χέρια; Γίνεται, αποφάσισε η 32χρονη Τζέσικα Κοξ και κέρδιζε τη μια μάχη μετά την άλλη, με αποκορύφωμα μαύρη ζώνη σε δύο πολεμικές τέχνες και άδεια πιλότου. Στη φωτογραφία με την τρίχρονη Ρουθ Εβελιν, που γεννήθηκε και αυτή χωρίς χέρια.
«Είμαι ευγνώμων που είχε την ευκαιρία να δει ότι, είτε έχει χέρια είτε όχι, μπορεί να κάνει τα ίδια που μπορούν και οι υπόλοιποι – απλώς πρέπει να τα κάνει με διαφορετικό τρόπο», είπε η μητέρα της Ρουθ, Καρλίν Πράνκε, από τη Μινεσότα των ΗΠΑ. Ηθελε, λέει, να συναντήσει η Ρουθ κάποιον σαν την Τζέσικα από όταν όταν έμαθε, στην 20ή εβδομάδα της εγκυμοσύνης, ότι το κοριτσάκι της θα γεννιόταν χωρίς χέρια.
«Εψαξα στο ineternet και βρήκα την Τζέσικα. Ηθελα να δει η Ρουθ όλα αυτά που κατάφερε η Τζέσικα. Το τελευταίο διάστημα μου έλεγε συνέχεια “θέλω χέρια”, “θέλω χέρια”. Ηθελα να δει ότι δεν χρειάζεται χέρια για να πετύχει».
Μετά από μια πρώτη επαφή μέσω facebook, η Καθλίν πήγε την κόρη της στην πρεμιέρα του «Right Footed», ενός ντοκιμαντέρ για το «ταξίδι» της Τζέσικα από ένα κοριτσάκι χωρίς χέρια σε ενεργή ακτιβίστρια για άτομα με αναπηρία, σε πιλότο, σύζυγο και αθλήτρια.
«Ηθελα να τη διαβεβαιώσω ότι η κόρη της θα τα καταφέρει», είπε η Τζέσικα, που ικανοποίησε αμέσως και τη μοναδική επιθυμία του τρίχρονου κοριτσιού:
«Της έδειξα το αεροπλάνο και ενθουσιάστηκε» λέει η Τζέσικα. «Από την πρώτη στιγμή που συναντηθήκαμε με ρωτούσε: “Πού είναι το αεροπλάνο που πετάς;”».
Οπως είπε η μητέρα της, η μικρή Ρουθ έχει αρχίσει να μαθαίνει πώς να ισορροπεί στην καθημερινότητά της, χρησιμοποιώντας τα πόδια της για να μεταφέρει πράγματα, να παίζει, να λειτουργεί τον μικρό υπολογιστή της.
Στη διάρκεια αυτής της πρώτης συνάντησής τους τραβήχτηκε και η φωτογραφία της θερμής αγκαλιάς.
«Η πρώτη ερώτηση την οποία μου κάνουν στις διάφορες εκδηλώσεις που είμαι ομιλήτρια είναι “πώς αγκαλιάζεις κάποιον;”», λέει η Τζέσικα, «αυτή η φωτογραφία δείχνει ότι δεν χρειάζεσαι χέρια για να ανοίξεις την αγκαλιά σου. Μεταφέρεις αυτό το συναίσθημα ότι “ναι, θα τα καταφέρω, θα μπορέσω να κάνω ό,τι κι αυτή”. Αυτό μεταδίδω σε αυτά τα παιδιά. Είναι σαν να τους λέω ότι “όλα θα πάνε καλά”»
Κολυμβήτρια, ποδηλάτρια, απόφοιτος κολεγίου και πολύ δραστήρια ακτιβίστρια, η Τζέσικα δέχθηκε να καταγραφεί η προσπάθειά της σε ντοκιμαντέρ. Υπό τη σκηνοθεσία του βραβευμένου με Emmy σκηνοθέτ, Νικ Σπαρκ, το «Right Footed» καταγράφει τη δύσκολη προσπάθεια να ξεπεράσει τις αντιξοότητες και την ακολουθεί για μια περίοδο δυο ετών στις περιοδείες της στις ΗΠΑ και το εξωτερικό, στην προσπάθειά της να βοηθήσει παιδιά που γεννήθηκαν με το ίδιο πρόβλημα.
Με την υποστήριξη της οικογένειάς της, η Τζέσικα πήρε τον έλεγχο της ζωής της, έμαθε να δακτυλογραφεί με τα πόδια, να οδηγεί αυτοκίνητο και να κερδίσει δύο μαύρες ζώνες στο Taekwondo. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο της Αριζόνα, παντρεύτηκε και αποφάσισε να μάθει να πιλοτάρει και αεροπλάνο, σε πείσμα όλων όσοι της έλεγαν ότι είναι αδύνατο να τα καταφέρει. Δυο χρόνια αργότερα, με την άδεια στις αποσκευές της άρχισε να πετάει solo.
Το ντοκιμαντέρ γυρίστηκε στις ΗΠΑ: μεταξύ άλλων και στο Σαν Μανουέλ της Αριζόνα, όπου η Τζέσικα έμαθε να πετάει, αλλά και στην Ουάσινγκτον, όπου έδωσε αγώνα για την έγκριση της διεθνούς Συνθήκης για τα Δικαιώματα των Ατόμων με Αναπηρίες (CRPD).
Στο φιλμ καταγράφονται επίσης και δύο ταξίδια που έκανε στο εξωτερικό για λογαριασμό της βραβευμένης με Νόμπελ μη κερδοσκοπικής οργάνωσης Handicap International USA, ένα στην Αιθιοπία και ένα στις Φιλιππίνες, μετά το καταστροφικό πέρασμα του τυφώνα. Το ντοκιμαντέρ έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο φεστιβάλ Mirabile Dictu Film στη Ρώμη τον περασμένο μήνα, κερδίζοντας το πρώτο βραβείο, και έχει αρχίσει και προβάλλεται στις ΗΠΑ.
(Το ντοκιμαντέρ Right Footed είναι ανεξάρτητη παραγωγή, που γυρίστηκε με τη βοήθεια της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ντοκιμαντέρ και την υποστήριξη του Creative Visions Foundation)
«Εχω ταξιδέψει σε περισσότερες από 20 χώρες», γράφει η Τζέσικα στο blog της στην ιστοσελίδα της handicap-international.us. «Οταν ο κόσμος με βλέπει για πρώτη φορά, με αντιμετωπίζει με βάση την υπόθεση τι σημαίνει να είσαι γυναίκα με αναπηρία. Με αντιμετωπίζουν με κριτήριο τους περιορισμούς, τα όρια- όλα αυτά που υποθέτουν ότι δεν μπορώ να κάνω. Απλώς δεν μπορούν να φανταστούν πώς είναι η ζωή χωρίς χέρια ή πόδια. Το πιο δύσκολο πράγμα τού να μην έχεις χέρια είναι να προσπαθείς να πείσεις τους άλλους ότι μπορεί να τα βγάλεις πέρα μόνη σου».
