«Είναι καιρός να πολεμήσουν επιτέλους άλλοι»

Με εύσημα μόνον από τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν -και σιωπηρά από την Τουρκία και το Ιράν-, την εύλογη οργή των Κούρδων της Συρίας, προβληματισμό στις τάξεις των δυτικών συμμάχων κι έναν παρασκηνιακό πόλεμο εξουσίας στην Ουάσινγκτον γίνεται δεκτή η αιφνιδιαστική ανακοίνωση του Λευκού Οίκου για την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία.

«Δεν ήταν έκπληξη. Εκανα εκστρατεία γι’ αυτό εδώ και χρόνια», υπεραμύνθηκε χθες της απόφασής του ο Αμερικανός πρόεδρος Τραμπ με ένα σερί αναρτήσεων στο Twitter, χαρακτηρίζοντας μεταξύ άλλων «fake news» το ότι «η Ρωσία, το Ιράν, η Συρία και πολλοί άλλοι» τρίβουν τώρα τα χέρια τους από τις εξελίξεις.

«Θέλουν οι ΗΠΑ να είναι ο Χωροφύλακας της Μέσης Ανατολής, χωρίς να παίρνουν ΤΙΠΟΤΑ παρά να ξοδεύουν πολύτιμες ζωές και τρισεκατομμύρια δολάρια για την προστασία άλλων, που στην πλειονότητά τους δεν εκτιμούν όσα κάνουμε; Θέλουμε να μείνουμε εκεί για πάντα;», διερωτήθηκε ρητορικά ο Τραμπ, αταλάντευτος στην πλήρη μεταστροφή του. «Είναι καιρός να πολεμήσουν επιτέλους άλλοι»…

Πλήρης η αποχώρηση, δεν περιορίζεται μόνον στις επίγειες δυνάμεις, ανέφεραν ανωνύμως Αμερικανοί αξιωματούχοι στο πρακτορείο Reuters, αλλά αφορά και τη συμμετοχή μαχητικών των ΗΠΑ στους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του διεθνούς συνασπισμού κατά του «Ισλαμικού κράτους», τη νίκη επί του οποίου ο Αμερικανός πρόεδρος έσπευσε να κηρύξει.

«Στο παρασκήνιο, η ηγεσία του αμερικανικού Πενταγώνου ακόμη προσπαθεί να πείσει τον πρόεδρο να δεχτεί μία συντεταγμένη, πιο σταδιακή απόσυρση», γράφει ο Guardian επικαλούμενος πηγές του.

«Ο Ντόναλντ έχει δίκιο και συμφωνώ μαζί του», έσπευσε να στηρίξει τη θέση του Αμερικανού προέδρου για το «I.K.» ο Ρώσος ομόλογός του, Πούτιν. Εξέφρασε πάντως επιφυλάξεις για το κατά πόσον η στρατιωτική αποχώρηση των ΗΠΑ από τη Συρία θα υλοποιηθεί εντέλει (ο ίδιος, άλλωστε, έχει προαναγγείλει δις στο παρελθόν αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τη χώρα).

Και ανακοίνωσε «την απαρχή μίας νέας φάσης, αυτής της πολιτικής διευθέτησης» της συριακής κρίσης. Προοπτική στην οποία έσπευσαν παρεμπιπτόντως χθες να δηλώσουν την πλήρη δέσμευσή τους οι πρόεδροι Τουρκίας και Ιράν, Ερντογάν και Ροχανί, σε συνάντησή τους στην Αγκυρα, κατά την οποία κατά τα λοιπά απέφυγαν… επιμελώς να σχολιάσουν και την αμερικανική απόφαση, αλλά και τις ετοιμασίες του τουρκικού στρατού για εισβολή στη βορειοανατολική Συρία.

«Υπό τις παρούσες συνθήκες, η απόφαση της [αμερικανικής] αποχώρησης θα επιφέρει αποσταθεροποίηση, θα δημιουργήσει στην περιοχή πολιτικό και στρατιωτικό κενό και θα αφήσει τους κατοίκους της στα νύχια εχθρικών δυνάμεων», σχολίασε δηκτικά ο κουρδο-αραβικός συνασπισμός SDF: ο πολυτιμότερος έως τώρα σύμμαχος της Ουάσινγκτον στην εκρίζωση του «Ι.Κ.» από την πετρελαιοπαραγωγό βορειοανατολική Συρία, ο οποίος δικαίως τώρα αισθάνεται προδομένος, καθώς ουσιαστικά σπρώχνεται στην «αγκαλιά» της Δαμασκού, στο πλαίσιο μίας υβριδικής ομοσπονδίας.

Ετοιμες να αναπληρώσουν το στρατηγικό κενό των ΗΠΑ στη Συρία έσπευσαν πάντως να δηλώσουν η Βρετανία και πρωτίστως η Γαλλία, η οποία διά του ΥΠΕΞ της ανακοίνωσε ότι θα εργαστεί για «την ασφάλεια όλων των εταίρων των ΗΠΑ, περιλαμβανομένου του SDF».

Ο δε Ισραηλινός πρωθυπουργός Νετανιάχου διακήρυξε ότι η χώρα του «θα συνεχίσει να ενεργεί επιθετικά ενάντια στην προσπάθεια του Ιράν να εδραιωθεί στη Συρία».

Προανήγγειλε κλιμάκωση των επιχειρήσεων του ισραηλινού στρατού για την καταστροφή όλων των τούνελ της Χεζμπολάχ στη μεθόριο Ισραήλ-Λιβάνου. Και δήλωσε βέβαιος ότι και στα δύο αυτά μέτωπα «θα έχουμε την πλήρη υποστήριξη των ΗΠΑ».

Τρεις ερμηνείες

Με πλήθος άρθρων, εν τω μεταξύ, η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz προσπαθούσε να αποκωδικοποιήσει τα κίνητρα της βεβιασμένης απόφασης Τραμπ για τη Συρία, πιθανολογώντας:

(α) παζάρι με τον Ερντογάν για «αθώωση» του Σαουδάραβα πρίγκιπα-διαδόχου και πολύτιμου συμμάχου του Λευκού Οίκου στην απομόνωση του Ιράν, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, στην υπόθεση Κασόγκι,

(β) «εξόφληση λογαριασμών» προς τη Μόσχα, εν μέσω ερευνών και νέων αποκαλύψεων περί ρωσικής ανάμιξης στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές του 2016, (γ) αποπροσανατολισμό της αμερικανικής κοινής γνώμης, ενόσω τα πολιτικά και οικονομικά προβλήματα στοιβάζονται στις ΗΠΑ.